บทที่ 137 มดปลวกอย่างพวกแก

กล่าวแบบไม่เกินจริง ไม่ว่าจะเป็นมังกรสิบเอ็ดหรือมังกรเก้าเพียงคนเดียวก็สามารถเอาชนะอีกฝั่งหนึ่งได้ทั้งหมด

ดังนั้นการยอมปล่อยอีกฝ่ายไปถือว่าให้เกียรติอีกฝ่ายหนึ่งมากแล้ว อย่างน้อยๆ การได้ต่อสู้กับองครักษ์มังกร โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกเขาที่มีชื่อเป็นลำดับเป็นต้นๆ ในองครักษ์มังกร แม้แต่ยอดฝีมือในวงการทหารรับจ้างเองยังไม่มีโอกาส

หากยอดฝีมือในวงการทหารรับจ้างรู้ว่ามีโอกาสได้ประลองกับมังกรเก้า พวกเขาจะต้องอิจฉามากๆ อย่างแน่นอน

แต่น่าเสียดายตรงที่ ทาสสองผู้นี้ไร้ฝีมือเกินไป แม้จะไม่ได้ตายเพราะการโดนถีบเพียงครั้งเดียว แต่กลับโมโหจนเกือบจะขาดใจตายเพียงเพราะคำพูดประโยคเดียว

ส่วนทาสตัวยงของคฤหาสน์ตระกูลจี้อีกสามคนก็ย่ำแย่ไม่แพ้กัน มังกรสิบเอ็ดเพียงต่อยไปแค่สองครั้ง

พลังของเขาก่อให้เกิดพายุหมัดที่ออกแรงเพียงครั้งเดียวแต่กลับคว่ำอีกฝ่ายไปได้ถึงสองคน

ส่วนอีกคนยังไม่ทันจะโดนพายุหมัดกลับตกใจจนเป็นลมไปเสียก่อน

ด้วยเหตุนี้ มังกรสิบเอ็ดจึงรู้สึกชื่นชมมังกรเก้า

จะไม่ให้ต่อยได้อย่างไร

ทั้งสนามแน่นิ่งไป

ส่วนคนอื่นๆ ที่ตั้งใจมาดูความครึกครื้น ตอนนี้ตกใจขวัญเสีย ทุกคนต่างเบิกตากว้างโดยไม่กล้าส่งเสียงใดๆ

เรื่องตลกร้าย

เมื่อก่อนทาสตัวยงทั้งเจ็ดคือยอดฝีมือในยุทธภพของเมืองฉือ มีชื่อเสียงถึงความโหดร้าย โดยเฉพาะทาสสามลำดับแรก และเป็นมือสังหารโหดที่ชำนาญกันคนละด้านตอนที่เมืองฉือรุ่งเรือง ไม่เป็นรองแม้แต่มือสังหารโหดเมื่อสิบปีที่แล้ว ทว่าตอนนี้เพียงเจอหน้ากันครู่เดียวกลับเจ็บหนักกันไปถึงสองคน

เหลือเพียงทาสใหญ่คนเดียว

“เหลือแกคนเดียวแล้ว จะลองดูไหมล่ะ”

มังกรสิบเอ็ดก้มหน้ามองไปยังทาสใหญ่ มุมปากของเขามีรอยยิ้มหยันบางๆ เคลือบอยู่

ในใจของทาสใหญ่เองตอนนี้ก็คุกรุ่นไปด้วยโทสะ แต่อย่างไรก็ยังมีสติอยู่ เขารู้ดีว่าทาสทั้งหกคน ฝีมือไม่ได้อ่อนด้อยตรงไหนเลย

โดยเฉพาะหากทาสสอง ทาสสามรวมแรงกัน แม้แต่เขาเองก็ยังอยากจะตอบโต้

แต่สุดท้ายกลับโดนอีกฝ่ายเอาชนะไปได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ พลังเช่นนี้มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะมีได้

นั่นคือเซียวเทียนหู่

แถมยังเป็นเซียวเทียนหู่ตอนรุ่งเรืองอีกต่างหาก

“ทำไมแกไม่เข้าไป”

ตอนที่ทาสใหญ่กำลังลังเลอยู่นั้น เฉินฝูกลับส่งเสียงตวาดออกมา สีหน้าของทาสใหญ่จึงเริ่มบิดเบี้ยว

“แกกำลังสั่งฉันงั้นหรือ”

“ใช่ไง!”

เฉินฝูกล่าวอย่างโอหัง “ฉันเป็นคุณชายตระกูลเฉินของเมืองอสูร ตอนนี้ฉันกำลังสั่งสุนัขรับใช้อย่างแกให้ฆ่าไอ้หมอนั่นซะ ไม่อย่างนั้นคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉันตอนนี้จะปิดปากแกเอง!”

“หน้าโง่!”

ขณะนั้นผู้ดูแลจงแผดเสียงด่าออกมาอย่างเหลืออด

เฉินฝูคิดว่าตัวเองเป็นคุณชายของตระกูลเฉินจริงๆ งั้นหรือ

คุณชายที่ไร้อำนาจและไม่คู่ควรกับตำแหน่งคนหนึ่ง พูดกันตามจริงแล้วเขาเองก็ไม่มีตำแหน่งหรือส่งอิทธิพลใดๆ กับคนตระกูลเฉินคนอื่นๆ หากเทียบกับเฉินอีที่ถูกขับไล่ออกมา เขามีชื่อเสียงดีกว่าเพียงนิดเดียว แล้วจะมีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้สุดยอดฝีมืออันดับหนึ่งในเมืองนี้ทำตามคำสั่ง

“หุบปาก!”

ก่อนหน้านี้คำว่าหน้าโง่ ผู้ดูแลจงเพียงแอบพูดในใจ แต่คราวนี้กลับหลุดปากพูดออกมา

เขาไม่อยากจะให้คนหน้าโง่อย่างเฉินฝูทำให้ทาสใหญ่โมโห ยิ่งไปกว่านั้นอาจทำให้จี้หยุนจ่างไม่ชอบใจได้

เป็นไปตามความคาดหมาย จี้หยุนจ่างมองมาที่เฉินฝูอย่างยาวนาน สายตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่ชอบใจ

ญาติห่างๆ ของตระกูลเฉินจากเมืองอสูรกล้าออกคำสั่งลูกน้องของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ต่อให้คุณชายใหญ่คนปัจจุบันของตระกูลเฉินมาที่เมืองฉือ อย่างน้อยๆ ก็ต้องไว้หน้าตนบ้าง

เพราะเมืองที่เหนือกว่าเมืองฉือคือเมืองชิงชวน ไม่ใช่เมืองอสูร

ต่อให้ตระกูลเฉินยิ่งใหญ่แค่ไหนในเมืองอสูร ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาสั่งสอนคนของเขา!

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการออกคำสั่ง

แน่นอนว่าคนโง่อย่างเฉินฝู จี้หยุนจ่างก็เกลียดเขาไม่ต่างอะไรกับเฉินอี

“วังจ่างหลิน ดีมาก แกเยี่ยมยอดมาก ทำความผิดใหญ่หลวงขนาดนั้นยังไม่ยอมขอโทษ ซ้ำยังเอาคนอื่นๆ มารังแกอาจารย์อีก แก......”

“อย่าเป็นอาจารย์ไปวันๆ อยู่เลย”