บทที่ 139 ความพ่ายแพ้ของจี้หยุนจ่าง

ผู้ดูแลจงนึกออกเพียงความเป็นไปได้เดียว

แต่ความเป็นไปได้นั้นดูจะยากเกินไป

มีเพียงแพทย์แผนโบราณที่ใช้วิชาการฝังเข็มลึกลับเท่านั้นถึงจะทำได้ถึงขั้นนี้

นั่นคือการปิดจุดตายของคนสักคน

ทำให้คนคนนั้นอยู่ในสภาพหมดสติไปหรืออยู่ในสภาวะกึ่งช็อก

แต่วิชาการแพทย์เช่นนั้นถือว่ายากที่จะเชื่อเกินไป อย่างน้อยๆ เขาเพียงเคยได้ยินมาแต่ไม่เคยเห็นกับตามาก่อน

ในวงการแพทย์นอกจากจะต้องเป็นผู้ประสบความสำเร็จอย่างหาตัวจับได้อยากแล้ว คนคนนั้นยังจะต้องเป็นยอดฝีมือในโลกยุทธ์อีกด้วย

เฉินอีจะทำได้ถึงขั้นนี้เชียวหรือ

ลูกน้องของเขาพวกนั้นก็เป็นเพียงนักยุทธ์ จะมีฝีมือทางการแพทย์ชั้นยอดแบบนี้ได้อย่างไร

ตอนนั้นเขาจ้องไปที่เฉินอีพยายามที่จะสังเกตให้ได้ว่าเขากำลังล้อเล่นอยู่หรือไม่

แต่น่าเสียดาย ท่าทางของเฉินอีไม่มีอาการล้อเล่นเลยสักนิด ตรงกันข้ามเขากลับก้าวออกมาข้างหน้า มีคนพยายามที่จะขวางเขาเอาไว้ แต่ทั้งๆ ที่ขวางเขาอยู่ข้างหน้า แต่พอหันกลับมาอีกทีกลับพบว่าเฉินอีทะลุไปยืนอยู่ด้านหลังแล้วไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่

“พลังนี้คือ?”

เป็นอีกครั้งที่ผู้ดูแลจงแทบจะหยุดหายใจ

ยังไม่ต้องพูดถึงความสามารถในการต่อสู้ของเฉินอีว่าเป็นอย่างไร

ลำพังแค่ท่าร่างนี้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมหาตัวจับได้ยากแล้ว อย่างน้อยๆ ตัวผู้ดูแลจงเองก็ไม่สามารถทำได้ถึงขั้นนี้

ความสามารถระดับนี้ มีเพียงยอดฝีมือระดับสูงเท่านั้นที่จะทำได้

หรือว่าเฉินอีจะเป็นปรมาจารย์โลกยุทธ์?

หรือว่าเป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น

ตอนนั้น ในใจของผู้ดูแลจงบังเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่างขึ้นมา

ราวกับมีอะไรบางอย่างที่เหนือความคาดเดาของเขากำลังกระตุ้นเขาอยู่ ให้เขาออกไปจากเมืองฉือให้เร็วที่สุด ไม่เช่นนั้นแล้วเขาจะไม่มีโอกาสได้ออกไปอีก

“ไม่ ฉันคือคนของนายหญิง คือคนของตระกูลจง สุนัขไร้บ้านของตระกูลเฉินเมืองอสูรจะทำอะไรเขาได้”

“ต่อให้เขาเร็วกว่านี้แล้วอย่างไร หากนับกันเรื่องฝีมือจริงๆ วิธีของคนชั้นต่ำพวกนี้ก็ไม่มีอะไรให้ต้องแปลกใจ”

“ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่เราครอบครองไม่ได้มีเพียงกำลังเท่านั้น ยังมีอำนาจและหลักฐาน ดังนั้นจะต้องจับตัวไอสารเลวนี้ไว้ให้ได้”

ตอนนี้ในใจของเขามีความคิดเข่นนี้เพียงอย่างเดียว คือจะต้องจับเฉินอีมาให้ได้ ไม่อย่างนั้นเขาไม่อาจวางใจได้

หลังจากที่ความคิดนี้เริ่มฝังรากลึกลงไปเรื่อยๆ จึงเกิดความคิดอีกอย่างหนึ่งขึ้นมาคือเฉินอีจะต้องกำลังทำเรื่องตบตาอะไรบางอย่างอยู่

ทว่าในตอนที่ทาสเจ็ดฟื้นขึ้นมา ทุกคนในที่นั้นต่างตกใจจนแทบทรุดลงไปกองบนพื้น แต่ยังดีที่ยังคงทรงตัวให้ยืนเอาไว้ได้ แต่ก็ยืนอยู่ด้วยร่างที่สั่นไหว

“แก แกยังไม่ตาย”

คนผู้หนึ่งกล่าวถามเสียงสั่น เพราะกลัวว่าทาสเจ็ดคือศพที่ลุกเดินได้

ทาสเจ็ดหันไปจ้องคนคนนั้นอย่างแข็งกร้าว คนรับใช้ของคฤหาสน์ตระกูลจี้กล้าพูดจากับเขาเช่นนี้เชียวหรือ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาเสียเลย

ทว่าเมื่อมองไปรอบตัวกลับพบว่าสายตาของทุกคนกำลังจ้องมองมาที่ตน แถมสายตาของพวกเขายังเต็มไปด้วยความแปลกประหลาดที่ทำให้ทาสเจ็ดรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“คือว่าผม......”

เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่กลับโดนเฉินอีตบไหล่หนึ่งที สุดท้ายเขาจึงไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้สักคำเดียว

“แกจะเลือกปิดปากไว้ก่อนก็ได้นะ ว่ามา ตาแก่จี้หนังเหนียว เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ บอกว่าพวกเราฆ่าคนตาย แถมยังจะจับตัวฉันเข้าคุกอีกใช่ไหม”

“แต่ตอนนี้แกเห็นชัดแล้วใช่ไหม ว่าลูกน้องของแกไม่ได้เป็นอะไรเลย เขาแค่หลับไปเท่านั้น แต่พวกแกกลับใส่ร้ายว่าพวกเราฆ่าคนตาย เรื่องนี้มันส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของพวกเราอย่างมากนะ”

เขากล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

ระหว่างที่เขาพูดรอบกายเขาปรากฏรังสีแห่งความคุกคามออกมาอย่างเข้มข้น

ล้อเล่นอะไรกันอยู่หรือ

ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ได้ตรวจสอบทาสเจ็ดอย่างละเอียด แล้วจะมั่นใจได้อย่างไรว่าทาสเจ็ดตายแล้ว

ไม่อย่างนั้นตอนที่ทาสเจ็ดฟื้นขึ้นมาจะตกใจเช่นนี้และคิดว่าเป็นศพเดินได้ได้อย่างไร

เมื่อคิดทบทวนตอนนี้ ราวกับว่าตั้งแต่เริ่มต้นจนจบ พวกเขาติดกับดักของเฉินอีมาตลอด