บทที่ 140 ควบคุมทั้งหมด

ในคฤหาสน์ตระกูลหลี่

เวลานี้ สีหน้าของเฉินฝู และผู้ดูแลจงหมองหม่นดูไม่ได้

โดยเฉพาะตอนที่หลี่เยว่กลับมา บรรยากาศเงียบสงัดนี้ยิ่งทวีความอึดอัดมากยิ่งขึ้น

“สรุปแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”

เฉินฝูตอบด้วยเสียงแหบแห้ง “พวกเราไม่ได้แพ้สักหน่อย สถานการณ์ตอนนี้ก็แค่ลมเปลี่ยนทิศเร็วไปหน่อย และดันเปลี่ยนไปหาพวกสวะอย่างเฉินอีและตระกูลวังพวกนั้น!”

ผู้ดูแลไม่ได้กล่าวอะไรออกมา

อันที่จริงแล้วเขารู้ซึ้งอยู่แก่ใจดี เรื่องราวที่เกิดขึ้นในเมืองฉือคราวนี้ พวกเขาพ่ายแพ้อย่างราบคาบ

ต่อให้เชิญตระกูลเฉินจากเมืองอสูรมาช่วย ก็ไม่อาจเปลี่ยนสถานการณ์ในตอนนี้ได้ และไม่สามารถเปลี่ยนความจริงที่ว่าเฉินฝูเทียบอะไรกับเฉินอีไม่ได้เลยสักนิด

“เดี๋ยวฉันจะคุยกับนายหญิงสักหน่อย พวกเธอออกไปก่อนเถอะ”

ผู้ดูแลจงเอ่ยไล่เฉินฝูออกไป

เป็นอย่างที่ว่ากันเอาไว้ว่า แม้ว่าเฉินฝูจะมีนายท่านตระกูลเฉินคำหัวอยู่ แต่ในความเป็นจริงแล้วเขาก็เป็นเพียงคนใช้ ไม่สิ อาจจะดีกว่าคนใช้หน่อย แต่อย่างไรก็เป็นคนไร้ความสามารถอยู่ดี

ถึงขั้นไม่สามารถเอามาเปรียบอะไรกับตนได้เลยด้วยซ้ำ

เมื่อไล่อีกฝ่ายออกไปได้แล้ว สีหน้าของผู้ดูแลจงก็ยิ่งหมองหม่นลงอีก

“นายหญิง”

“ว่าไงผู้ดูแล เกิดเรื่องอะไรขึ้น”

นายหญิงตระกูลเฉินเอ่ยขึ้นที่ปลายสาย

เสียงยังคงเป็นวัยรุ่น อายุอย่างมากไม่น่าจะเกินสามสิบถึงสี่สิบปี และยังดูห่างจากห้าสิบปีอีกไกลนัก

อีกอย่างนายหญิงของตระกูลเฉินยังเป็นคนร่ำรวยของตระกูลจงอีกฝั่งหนึ่งของเมืองอสูร ฐานะสูงส่ง แม้แต่เชื้อสายของอนุภรรยาอย่างเช่นคุณชายรอง กับคุณชายสาม ยังเคารพนบนอบนายหญิงอย่างมาก

เพราะเมื่อเปรียบเทียบกับคนชั้นล่างอย่างแม่แท้ๆ ของเฉินอีแล้ว ตอนนี้นายหญิงของตระกูลเฉินถือว่ามีฐานะที่สูงส่งมากอย่างยิ่ง สูงเสียจนเกินกว่าพวกเขาจะจินตนาการได้

ไม่ใช่เรื่องอื่นใด ตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งของเมืองอสูรในปีนั้นอย่างตระกูลเฉินล้มละลายลง แม้แต่โอกาสจะอยู่ในอันดับรองยังแทบจะเป็นไปไม่ได้ หากเทียบกับตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งอย่างตระกูลจงในเมืองอสูรยุคนี้แล้ว ความแตกต่างย่อมมากเกินกว่าจะจินตนาการ

กล่าวง่ายๆ ว่าตอนนี้คนในตระกูลเฉินต้องพึ่งพานายหญิงตระกูลเฉินแซ่จงผู้นี้ ไม่เช่นนั้นแล้วอาจจะโดนตระกูลใหญ่ตระกูลอื่นกลืนกินจนหายไปจากเมืองอสูรแห่งนี้

ผู้ดูแลจงเห็นนายหญิงตระกูลเฉินเติบโตมาตั้งแต่ยังเล็ก ภายหลังเขาจึงกลายเป็นคนดูแลนายหญิงตระกูลเฉิน ที่คอยจัดการเรื่องราวทุกอย่างให้ อย่างเช่นการใส่ร้ายเฉินอี สุดท้ายกำลังหลักที่ไล่ฆ่าเฉินอีก็คือเขา

ผู้ดูแลจงเป็นคนนายหญิงตระกูลเฉินไว้ใจมาโดยตลอด

แต่ครั้งนี้ เขาทำผิดพลาด

“นายหญิง เรื่องเป็นอย่างนี้นะครับ เฉินอีพยายามครั้งแล้วครั้งเล่าที่จะทำลายแผนของพวกเรา อีกอย่างยังมีกองทุนมูลนิธิโตว๋โนว่กับตระกูลวังนั่นอีก ไหนจะกลุ่มเสือฟ้า กลุ่มอำนาจหลายกลุ่มนี้พยายามสอดแทรกเข้ามา ทำให้ผลที่เกิดขึ้นไม่เป็นไปตามคาด”

ผู้ดูแลจงเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด

เขาไม่กล้าปล่อยให้เฉินฝูเป็นคนเล่า เพราะเด็กคนนี้อาจจะเห็นเรื่องสำคัญเป็นเรื่องไม่สำคัญ และอาจจะเติมเชื้อไฟให้กับเรื่องไม่สำคัญต่างๆ นำไปสู่ความเข้าใจผิดระหว่างนายหญิง ตระกูลเฉินและตระกูลจง

เมื่อได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้น เธอตกใจเล็กน้อย เพราะเห็นได้ชัดเจนว่าเรื่องราวเหนือความคาดหมายของพวกเขาไปมาก

“หมายความว่า เฉินอีนั่นนอกจากจะไม่ได้กลายเป็นคนยากไร้แล้ว กลับยังใช้ชีวิตอย่างเป็นสุขแถมยังมีกองทุนมูลนิธิโตว๋โนว่อะไรนั่นหนุนหลังอีก?”

“ใช่ครับ”

ผู้ดูแลจงพยักหน้าพลางยอมรับ

สีหน้าของนายหญิงตระกูลเฉินหมองหม่นลงทันใด