บทที่ 145 พวกเขามาทำอะไรที่นี่

“ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้โอเคแล้วรึยัง”

คุณชายสามฉินถามด้วยน้ำเสียงรังเกียจ

ก็แค่คนจากตระกูลแยก กล้าดีอย่างไรมาสงสัยในการตัดสินใจของเขา

เขากล่าวออกไปอย่างถากถาง ก็แค่คนไร้ค่าคนหนึ่งจากตระกูลแยกกล้าดีอย่างไรมาแว้งกัดตน

ฉินหวยจือสัมผัสได้ถึงความโมโหของอีกฝ่ายจึงรีบร้อนกล่าวว่า “ได้ ได้ครับ”

“หึหึ”

คุณชายสามฉินหัวเราะเบาๆ ทุกครั้งที่หัวเราะออกมาทำเอาหัวใจของฉินหวยจือสะท้าน ด้วยเกรงว่าพวกองครักษ์คนสนิทพวกนั้นจะแว้งมาทำร้ายตน

แต่ยังดีที่ตอนนี้คุณชายสามฉินยังต้องการใช้งานฉินหวยจืออยู่ จึงไม่อาจลงมือกับอีกฝ่ายให้ถึงตายได้ จึงโบกมือแล้วกล่าวว่า “คนพวกนี้จะไปเมืองฉือกับคุณ ถึงตอนนั้นก็จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยล่ะ ไม่อย่างนั้นผลสุดท้ายจะเป็นอย่างไร คุณคงรู้ดี”

“เข้าใจแล้วครับ”

ฉินหวยจือรีบตกปากรับคำ จากนั้นจึงเดินนำองครักษ์คนสนิททุกคนออกไป

แววตาของคุณชายสามฉินเกิดประกายวิบไหว

ราวกับเขาเห็นว่าสามารถนำตัวฉินปิงหลันกลับมาให้คุณชายมังกรคนนั้นได้ และคุณชายมังกรก็ยกย่องเขา ถึงตอนนั้นฐานะของเขาในตระกูลฉินก็จะยกระดับสูงขึ้น และอาจจะได้แทนที่พี่ชายทั้งสองกลายเป็นผู้มีอำนาจในบ้านสองตระกูลฉิน นั่นต่างหากถึงจะเรียกได้ว่าเป็นคนสำคัญตัวจริงของตระกูลฉิน

น่าเสียดายที่เขาวาดฝันเอาไว้สวยงามเกินไปหน่อย

ตอนที่องครักษ์คนสนิทกำลังจะออกจากโจวตูไป ฉินหวยจือกลับมองเห็นใบหน้าอันคุ้นเคย

“เป็นอะไรรึ”

“นั่นคือเฉินอี!”

“ใครนะ”

องครักษ์คนสนิทเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจนัก

ฉินหวยจือจึงรีบเอ่ยปากตอบ “สามีของฉินปิงหลันไงล่ะ คนที่ทุกท่านต้องจัดการให้พ้นทาง”

“อ้อ”

สายตาของหัวหน้าองครักษ์เกิดประกายวิบไหว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแววดูถูก

“น่าสนุกซะแล้ว ไม่คิดเลยว่าหมอนี่จะมาถึงโจวตู ไม่รู้ว่ามาทำอะไรแน่”

“แต่ไม่ว่าเขาจะมาทำอะไร ก็ไม่อาจเปลี่ยนชะตาชีวิตของเขาที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้วได้”

“พวกแกอยู่ที่นี่จำนวนหนึ่ง คอยจัดการเฉินอีให้ได้ ส่วนที่เหลือไปเมืองฉือกับฉัน”

ถือเป็นจังหวะที่ดีที่จะได้กำจัดอีกฝ่ายที่โจวตูไปเลย เฉินอีไม่ใช่เรื่องสำคัญ เรื่องที่สำคัญจริงๆ คือฉินปิงหลันต่างหาก

แต่เพื่อความไม่ประมาท องครักษ์คนสนิทสิบห้าคนจะอยู่ที่นี่ ส่วนองครักษ์อีกห้าคนภายใต้การนำของหัวหน้าองครักษ์จะไปเมืองฉือกับฉินหวยจือ

องครักษ์คนสนิททั้งสิบห้าคนจะสะกดรอยตามเฉินอีไป จนกระทั่งแน่ใจที่ตั้งของอีกฝ่ายก่อนจะแอบซ่อนตัวอยู่แถวนั้น ดวงตาของแต่ละคนเบิกกว้างขึ้นด้วยแววตาที่ยากจะอธิบาย

“ที่นี่ไม่ใช่บ้านของคุณชายใหญ่ตระกูลกวนหรอกหรือ”

“หรือว่าเฉินอีจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับคุณชายใหญ่ตระกูลกวน”

ผู้นำองครักษ์เริ่มลังเล

แม้ว่าหลายปีมานี้ อำนาจของตระกูลกวนจะลดลงแสดงให้เห็นถึงความเสื่อมถอย

และถึงขั้นกำลังจะถูกตระกูลมังกรและตระกูลเหอมาแทนที่ แต่อูฐที่ผอมตายยังตัวใหญ่กว่าม้าอยู่ดี ตระกูลกวนยังคงเป็นตระกูลที่ตระกูลฉินไม่อยากเข้าไปมีเรื่องด้วย

และที่คลับเว่ยหยาง ก็คือสถานที่ตั้งของคุณชายตระกูลกวน

“น่าจะเป็นเรื่องบังเอิญมากกว่า ถึงแม้ที่นี่จะเป็นที่พักของคุณชายกวน แต่เนื่องจากเปิดรับคนภายนอกด้วย บ้านที่คุณชายใหญ่กวนอาศัยอยู่จริงๆ น่าจะอยู่ลึกกว่านี้”

คนคนหนึ่งกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา

ผู้นำทีมพยักหน้าแล้วโบกมือ “ทุกคนคอยเฝ้าที่นี่ไว้”

เขาตัดสินใจว่าจะรอจนกว่าเฉินอีจะออกมา

เพราะที่นี่คือดินแดนของคุณชายกวน หากพวกเขาเข้าไปก่อกวนด้านใน คงจะต้องใช้กำลังปะทะกับการ์ดของที่นี่ และนั่นจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ในที่สุด

“แล้วถ้าเฉินอีไม่ออกมาล่ะ”

มีเสียงของคนคนหนึ่งเอ่ยถาม

ผู้นำทีมยิ้ม “จะไม่ออกมาได้ยังไง ที่นี่พักแค่คืนเดียวก็เสียเงินเป็นหมื่นแล้ว ลำพังคนตระกูลฉินจากเมืองฉือจะไปมีเงินทองอะไรสักเท่าไหร่ ก็แค่เป็นลูกเขยจะเอาส่วนแบ่งที่ไหนมาเที่ยวเล่นเสเพลได้แบบนี้”

“แต่เขาไม่ออกมาก็ไม่เป็นไร ขอแค่เอาตัวฉินปิงหลันมาให้ได้ เรื่องนี้ก็จะไม่มีอะไรผิดพลาด ถึงตอนนั้นเขาค่อยออกมาก็ไม่สาย จะได้รักษาชีวิตของตัวเขาเองเอาไว้ได้ด้วย”