บทที่ 147 คนพวกนี้มาจากไหนกันแน่

“ทำไมเหมือนคนพวกนี้กำลังมุ่งหน้ามาทางพวกเรา”

องครักษ์คนสนิทตระกูลฉินคนหนึ่งบ่นพึมพำขึ้นมา

คนอื่นๆ ก็เริ่มสังเกตได้เช่นกัน โดยเฉพาะตอนที่เห็นท่าทางหิวกระหายของอีกฝ่าย แต่ละคนล้วนพากันชะงักค้างไป

จากนั้นพวกเขาจึงล้มคะมำลงไปบนพื้น

“พวกแกเป็นใคร”

หัวหน้าองครักษ์ตระกูลฉินถามขึ้น

เขารู้สึกว่าคนพวกนี้มีฝีมือร้ายกาจ ไม่มีทางที่จะเป็นคนธรรมดาทั่วไปได้อย่างแน่นอน

พลังระดับนี้ มีเพียงแค่องครักษ์ของตระกูลใหญ่ๆ เท่านั้นที่จะเป็นไปได้ แต่ทำไมต้องลงมือกับพวกเขาด้วย

“เจ้านายของพวกแกคือใคร”

เจ้าดำเป็นคนหัวรุนแรงมาตลอด มือของเขาแกว่งไกวไม่หยุดอย่างไม่มีวี่แววที่จะหยุดเลยด้วยซ้ำ หมัดที่ต่อยออกไปรุนแรงทุกหมัด เพียงพอที่จะทำให้คนพวกนี้กระอักเลือดออกมา

ในตอนนั้นก็มีคนของคลับเว่ยหยางวิ่งออกมา หนึ่งในนั้นมีพนักงานรักษาความปลอดภัยของคลับเว่ยหยางรวมถึงผู้ดูแลด้วย

“พวกนาย เร็วเข้า ขวางพวกมันไว้!”

องครักษ์ตระกูลฉินเริ่มร้องโหวกเหวกโวยวาย โดยหวังว่าคนพวกนี้จะรีบลงมือซะที ไม่อย่างนั้นน่ากลัวว่าพวกเขาคงโดนคนพวกนี้ต่อยจนเลือดกระอักหมดสภาพ

แต่เมื่อคนของคลับเว่ยหยางได้ยินกลับถอยหลังกลับเข้าไป เหลือแต่เพียงคนที่มามุงดูเท่านั้น

“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น”

นักธุรกิจภูมิฐานคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

เขาพอเดาออกว่าคนพวกนี้มาจากที่ใด จะต้องเป็นองครักษ์คนสนิทของตระกูลเศรษฐีตระกูลใดตระกูลหนึ่ง แต่ตอนนี้กลับโดนลากลงไปนอนกองบนพื้น ทำให้รู้สึกยากที่จะเชื่อภาพที่เห็น

และสิ่งที่ทำให้ทุกคนไม่อยากจะเชื่อเข้าไปอีกคือท่าทางของคนในคลับเว่ยหยาง โดยปกติแล้วพวกเขาเข้มงวดเสมอมา ไม่มีทางเด็ดขาดที่จะปล่อยให้ใครเข้ามาก่อกวนในนี้ และสิ่งที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งที่นี่คือสถานที่ของตระกูลกวน ใครกันที่จะกล้าเข้ามาก่อเรื่อง

แต่ตอนนี้ นอกจากจะมีคนเข้ามาก่อเรื่องแล้ว คนในคลับเว่ยหยางยังได้แต่ยืนมองดูเหตุการณ์อยู่เฉยๆ โดยไม่คัดค้าน เหตุการณ์เช่นนี้เป็นเหตุการณ์ที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของทุกคนในที่นั้น

องครักษ์ตระกูลฉินเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน และน่าเสียดายที่พวกของเจ้าดำมาไวไปไว องครักษ์ตระกูลฉินคิดจะแก้แค้นก็ไม่ทันเสียแล้ว

“แม่งเอ๊ย เกิดอะไรขึ้น พวกนี้เป็นพวกใครวะ”

มีคนตวาดออกมา

หัวหน้าองครักษ์ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง

“หรือจะเป็นคนของเฉินอี? ไม่น่าใช่ เขาเป็นแค่คนของเมืองฉือตัวเล็กๆ แถมยังเป็นแมงดาให้ผู้หญิงเลี้ยง ต่อให้จะมีเพื่อนเป็นอันตพาลที่ชอบชกต่อยแต่ก็ไม่น่าจะมีฝีมือขนาดนี้ คนพวกนี้เอาชนะพวกเราได้อย่างราบคาบ”

“หรือว่านี่จะเป็นคู่ปรับของคุณชายที่ไปหาเรื่องเอาไว้ข้างนอก กรณีนี้มีโอกาสเป็นไปได้มากที่สุด”

คุณชายสามฉินเป็นคนที่มีชื่อเสียงเรื่องความเป็นเพลย์บอย ชอบหาเรื่องชกต่อย คู่กรณีที่เคยทะเลาะกันก็มีอยู่มากมาย จึงมีความเป็นไปได้ที่สูงมากที่จะเกิดเหตุการณ์อย่างนี้ขึ้น

อีกอย่างเมื่อเทียบกับความเป็นไปได้แรกแล้ว เห็นได้อย่างชัดเจนว่ากรณีหลังมีความเป็นไปได้มากกว่า เพราะเฉินอีในสายตาของพวกเขาก็เป็นได้เพียงคนชั้นต่ำ จะเอาปัญญาที่ไหนมาต่อสู้กับพวกเขา

แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า ตอนนี้พวกของเจ้าดำที่เพิ่งจัดการพวกเขาสำเร็จ กำลังยืนอยู่ด้านหน้าเฉินอีอย่างนอบน้อม

“ลูกพี่ใหญ่ พวกเราจัดการคนพวกนั้นเรียบร้อยครับ”

เจ้าดำกล่าวด้วยสีหน้าภูมิใจ

พวกนั้นเป็นถึงองครักษ์คนสนิทของตระกูลฉิน ในเมืองฉือแห่งนี้ พวกเขาแทบจะลอยได้ แต่วันนี้กลับโดนพวกเขาจัดการจนเสียท่า ตอนนี้อารมณ์ของทุกคนจึงมีความสุขอย่างสุดขีด

เฉินอีเหล่มองคนกลุ่มนี้แว็บหนึ่งแล้วกล่าวด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะดีนักว่า “คนยี่สิบคนรุมคนสิบห้าคน ต่อให้สู้กันตัวต่อตัวยังมีเหลืออีกตั้งห้าคน พวกแกยังมีหน้ามาป่าวประกาศอีกหรือ”