บทที่ 151 รอยยิ้มของเฉินอี

ในตอนกลางคืน

เวลาประมาณสองทุ่มกว่า ณ บริเวณหน้า โรงแรมนานาชาติเมืองชิงชวน มีรถราและผู้คนวิ่งขวักไขว่ไปมา ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนต่างพากันหันหน้ากลับมามองด้วยความอยาก

“มองอะไรกัน？ก็แค่คนกำลังจะกินข้าว ถึงว่าบริษัทของเราจะไม่ใช่องค์กรขนาดใหญ่ แต่ก็ใช่ว่าจะกินอาหารในโรงแรมนี้ไม่ได้สักหน่อย อีกอย่างเข้าไปแล้วคนอื่นก็น่าจะไว้หน้าบ้างแหละ”

หญิงสาวคนหนึ่งพูดอย่างไม่พอใจกับพฤติกรรมของแฟนหนุ่ม

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ชายหนุ่มถึงกับยิ้มฝืด ๆ ออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ แล้วพูดด้วยเสียงต่ำ ： “คุณคิดว่าเป็นงานเลี้ยงธรรมดาๆ ทั่วไปหรือไง”

“แล้วไม่ใช่หรือไง？”

“เหอะๆ ถ้ามีใครมาได้ยินคำพูดนี้ของคุณเข้าล่ะก็ พรุ่งนี้ตระกูลของคุณจบเห่แน่ ด้านในนั้นมีแต่คนระดับสูงในวงการใต้ดินอย่างท่านเก้า เจ้าเก้าเฟิง ท่านเจ็ดหง ท่านแปดเกา แม้แต่ตระกูลมังกร ตระกูลกงของ วงการใต้ดิน ยังส่งคนมาร่วมงานด้วยเลย”

“แม่เจ้า คนพวกนี้ล้วนเป็นเจ้าแห่งวงการใต้ดิน และตระกูลใหญ่ของเมืองชิงชวนเลยนี่ ตกลงนี่มันคืองานเลี้ยงอะไรกันแน่ ？”

“ยังจะเป็นงานเลี้ยงอะไรได้อีกล่ะ ลองดูทั้งเมืองชิงชวนสิว่าคนที่สามารถทำอะไรแบบนี้ได้ก็มีแต่งานฉลองวันเกิดของพวกเขาคนใหญ่คนโตเหล่านั้นเท่านั้น และที่เห็นในวันนี้ก็คืองานฉลองวันเกิดของท่านฟู่”

คราวนี้ หญิงสาวคนนั้นถึงกับตกใจอย่างสุดขีด

ท่านฟู่

ราชาไร้มงกุฎคนนั้นแห่งวงการใต้ดินของเมืองชิงชวน ？

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วสิ่งที่ตัวเองพูดออกไปก่อนหน้านี้นั้นมันผิดไปจริงๆ และหากว่ามันแพร่งพรายออกไปเกรงว่าคงจะไม่เป็นผลดีแน่นอน

“โชคดีที่ไม่มีใครได้ยิน ไม่อย่างนั้นนะ เห้อ”

“นี่ ก็คืองานฉลองวันเกิดของฟู่จื่อหลงงั้นหรอ ？ดูแล้วก็จะเหมือนอยู่หรอกนะ ถึงว่าไม่แปลกเลยที่ถูกขนานนามว่าเป็นเจ้าแห่งเมือง”

“แต่น่าเสียดาย ที่สุดท้ายแล้วเขาก็เป็นเพียงคนที่ไม่เข้าขั้นอยู่ดี”

คนที่ไม่เข้าขั้น

ไม่เข้าขั้น？！

คราวนี้ ทั้งชายหญิงคู่นี้และคนที่ได้ยินประโยคนี้ต่างพากันตกใจ

พวกเขาไม่คิดเลยว่าจะมีคนพูดกล้าพูดแบบนี้ออกมา

ทุกคนต่างพากันถอยเว้นระยะห่างจากชายที่ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงคนนี้อย่างรวดเร็ว

แต่เฉินอีกลับไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย พร้อมยกเท้าขึ้นแล้วเดินเข้าไปด้านใน แต่เพียงครู่เดียวก้าวเท้าของเขาก็ต้องหยุดชะงักลง

“บัตรเชิญ！”

พนักงานกันเฉินอีเอาไว้ ด้วยท่าทีที่จองหอง

สำหรับพนักงานคนนี้แล้ว เฉินอีที่แต่งตัวเหมือนเสื้อที่ขายตามริมถนน คนพวกนี้ไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้ามาร่วมงานเลี้ยงได้

แต่เขากลับไม่รู้ว่า ชุดที่เฉินอีสวมใส่อยู่นั้นถึงแม้จะไม่ใช่ของที่มีค่าที่สุด แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่คนรวยทั่วไปจะสามารถนำไปเปรียบเทียบได้

เพราะมันถูกผลิตออกมาโดยบริษัทบริการสังคมชั้นนำแห่งหนึ่ง ซึ่งสำหรับพนักงานตัวกระจ้อยแบบนี้คงไม่มีทางมองออกถึงรายละเอียดของมัน

แน่นอนว่าพนักงานคนนี้มองไม่ออกจริงๆ แม้แต่พวกนักธุรกิจคนรวยก็มองไม่ออกเหมือนกัน แต่ยังไงซะระดับระหว่างพวกเขาก็ยังห่างไกลกันเกินไปอยู่ดี

“นี่คนบ้านนอกจากหมู่บ้านชนบทไหนหลุดมากัน เข้าใจกฎของที่นี่หรือเปล่าเนี่ย”

“ก็นั่นน่ะสิ แต่ว่าสาวสวยที่อยู่ข้างๆ เขานี่ดูไม่เลวเลยนะ คนสวยสนใจจะเข้าไปข้างในกับผมหรือเปล่า ขอเพียงแค่กลับไปแล้วปรนนิบัติผมให้ดีก็พอแล้ว สัญญาเลยว่าวันข้างหน้าคุณจะได้กินอยู่อย่างสุขสบาย”

มีคนจ้องมองไปยังมังกรเก้า ในขณะที่ไม่สนใจเฉินอีและมังกรสิบเอ็ดเลยสักนิด

ส่วนคนอื่นๆ ต่างหัวเราะคิกคัก การแย่งคู่คนอื่นซึ่งๆ หน้าแบบนี้พอใช้ได้เลยนะ คิดแล้วไอ้บ้านนอกคงจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟไปแล้วหล่ะ

แต่ที่น่าเสียดายคือเฉินอียังคงทำตัวนิ่งเฉยตั้งแต่ต้นจนจบ

“ขอโทษนะคะ พวกคุณ ช่วยหุบปากหน่อยได้ไหมคะ ？”

เดิมทีมังกรเก้าไม่อยากจะไปสนใจคนพวกนี้ด้วยซ้ำ แต่ว่าเสียงจ้อกแจ้กของคนเหล่านี้มันทำให้รู้สึกรำคาญใจเกินไปจริงๆ

：