บทที่ 164 ฆ่า

คำพูดของเฉินอีราวกับได้ฟันร่างของเฉินฝูเป็นสองฝั่ง

ซึ่งเป็นการผ่าแบบ 360 องศาที่ไร้จุดบอด ที่ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถทนรับได้

เฉินฝูก้าวถอยหลังอย่างไม่ตั้งตัว ความอดทนในใจของเขาได้มาถึงจุดสิ้นสุด จนพุ่งทะลุขีดจำกัดต

เฉินฝูในตอนนี้แทบจะอกแตกตายอยู่กับที่

“เฉินอี คุณพอหรือยัง？”

ครั้งนี้เป็นผู้ดูแลจงที่เปิดปากพูดออกมาอย่างทนไม่ได้อีกต่อไป

อย่างไรเสียเฉินฝูก็เป็นคนที่นายหญิงให้การค้ำชูดูแล ถึงแม้จะไม่ใช่บุคคลสำคัญอะไร แต่ว่าตัวเขานั้นรู้ถึงความสัมพันธ์ของเฉินฝูและนายหญิงดี เฉินอีทำการเหยียบหยามเฉินฝูขนาดนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับตบหน้าของนายหญิงอย่างจัง

นั่นจึงทำให้ผู้ดูแลจงผู้ซึ่งจงรักภักดีต่อนายหญิงของเขามาโดยตลอดอดที่จะกล่าวตำหนิเฉินอีไม่ได้

แต่เฉินอีกลับหันหน้าเพียงเล็กน้อย โดยสายตานั้นทำให้ผู้ดูแลจงถึงกับใจเต้นตึกตักขึ้นมา

คงไม่ใช่ว่าพอหลังจากที่เจ้าหนุ่มนี่พูดเรื่องของเฉินฝูจบแล้ว คิดจะเตรียมเอาตัวเขาขึ้นเขียงด้วยหรอกนะ

พูดได้เลยว่า ผู้ดูแลจงยังพอจะมีสติอยู่บ้าง เขาจึงรีบหันไปเหลียวมองลุงแปดจง หวังว่าเขาจะสามารถข่มเฉินอีได้บ้าง

แต่ที่น่าเสียดายคือ！

ลุงแปดจงกลับไม่พูดอะไร

สำหรับคนอื่นอาจจะไม่ได้รู้สึกอะไร แต่ลุงแปดจงในฐานะผู้นำ เขาได้รู้สึกถึงความไม่ปกติของเฉินอี

คือที่เจ้าหนุ่มนี่กล้ายโสโอหังขนาดนี้ได้ จะต้องมีคนหนุนหลังเขาอยู่แน่นอน

ในตอนที่ยังหาไม่เจอตัวคนหนุนหลังของเฉินอี ผู้ดูแลจงจึงไม่สามารถที่จะพูดอะไรมาก ไม่อย่างนั้นมีแต่จะสุญเสียอำนาจได้

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า！”

ทันใดนั้นเฉินอีก็หัวเราะขึ้นมาเสียงดัง

ถ้าหากว่าเป็นคนที่ไม่เข้าใจเรื่องความวุ่นวายภายในตระกูลเฉินเมื่อตอนนั้น และถูกชักนำโดยคนตระกูลจง ก็คงจะมีคนไม่น้อยเลยที่คิดว่าเฉินอีเป็นผู้ร้าย ส่วนเฉินฝูและคนอื่นๆ เป็นเหยื่อ

“ผู้ดูแลจงครับ ผมจำได้ว่าครั้งที่แล้วที่พวกเราเจอกันผมเคยบอกแล้วว่าให้คุณไสหัวกลับเมืองอสูรอย่างว่าง่ายซะ แล้วผมจะไม่ทำอะไรกับคุณ เพราะการทรยศของเฉินฝู ถึงมันจะคู่ควรกับความเกลียดฉันของผมมากที่สุด แต่เขาก็เป็นแค่ตัวตลกบังหน้าเท่านั้น ในขณะที่คุณถึงจะเป็นหนึ่งในผู้ชักนำเบื้องหลังครั้งนี้

เดิมทีผมอยากจะทำให้คุณค่อยๆ เข้าใจว่าผมเป็นฝันร้ายที่คุณไม่มีวันหนีพ้นไปได้ แต่ว่าเสียดายที่คุณมันจงรักภักดีเกินไป ขอเพียงแค่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับผู้หญิงคนนั้น คุณก็อดไม่ได้ที่จะเปิดปากพูดออกมา อย่างนั้นถ้าผมไม่เอามีดไฟทาบลงไปบนตัวคุณผมก็คงจะรู้สึกผิดต่อคุณไม่น้อย”

นิ้วมือของเฉินอียังคงเคาะระรัวอยู่บนโต๊ะดังเดิม

ทว่าครั้งนี้เสียงกระทบนั้นกลับเป็นดังลูกกระสุนนับหมื่นที่ยิ่งทะลุผ่านหัวใจทำให้ผู้ดูแลจงถึงกับหน้าซีดเผือด

เขาคิดมาโดยตลอดว่าเรื่องราวในตอนนั้นได้จัดการอย่างมิดชิดแล้ว

แล้วเฉินอีคนนี้รู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องในตอนนั้นคือเขาที่เป็นคนชักนำได้อย่างไร？

ใช้เพียงการคาดเดาเท่านั้นงั้นเหรอ？

ไม่มีทาง！

แววตาของเฉินอีเหมือนกับกำลังพูดว่าผมรู้เรื่องทุกอย่างที่พวกคุณทำอย่างชัดเจน อย่าพยายามปิดบังเลย ไม่มีประโยชน์หรอก

“เฉินอีคนนี้！”

ทันใดนั้นผู้ดูแลจงก็เพิ่งสังเกตได้ว่าไม่ใช่แค่เฉินฝูที่ประเมินเฉินอีต่ำไป แม้แต่ตัวเขาที่เป็นคนให้ความนับถือในตัวเฉินอี ยังประเมินอีกฝ่ายต่ำไปเหมือนกัน

ไม่ใช่ว่าไม่นับถือ

แต่ยังนับถือไม่มากพอ！

เมื่อก่อนเขาหวั่นไหวเพราะคำพูดนั้นของนายหญิง จึงคิดว่าเฉินอีเป็นแค่คนธรรมดา ฉวยโอกาสกำจัดทิ้งก็ได้แล้ว

แต่หลังจากที่เครื่องได้บินแล้วถึงเพิ่งทำให้เขาเข้าใจว่าเฉินอีก็ยังเป็นเฉินอีคนนั้น

เมื่อเจ็ดปีก่อน ถ้าหากไม่เกิดการทรยศของเฉินฝู ชีวิตของเฉินอีคงไม่มีทางดิ่งลงรวดเร็วขนาดนั้นแน่นอน

และเจ็ดปีมานี้ผู้ดูแลจงต้องคอยระแวงอยู่ตลอดว่าเฉินอีจะกลับมาเอาคืนเขา จนทำให้ในแต่ละคืนตัวเขายากที่จะนอนหลับลง เพราะกลัวว่าจะมีสักวันหนึ่งที่เฉินอีจะมายืนอยู่บนหัวเตียงมองดูเขานอนหลับใหลแล้วฟาดมีดลงมาบนตัวเขา

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยส่งคนให้ออกไปตามหาตัวเฉินอี แล้วทำการถอนรากถอนโคนเขาซะ

แต่ในช่วงระยะเจ็ดปีมานี้ไม่มีข่าวคราวของอีกฝ่ายเลย แต่พอหลังจากที่ได้พบกันอีกครั้งในครั้งนั้น เพื่อทั้งตระกูลเฉินและตระกูลจง เพื่อแผนการของนายหญิงแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจำได้ระดมนักฆ่ามาและใช้เส้นสายเพื่อที่จะกำจัดเฉินอีให้สิ้นซาก กลับพบว่าอีกฝ่ายเหมือนจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่เขาจะสามารถกำจัดได้ตามใจต้องการอีกแล้ว

หากเป็นเฉินอีเมื่อเจ็ดปีก่อนเขายังพอจะสั่งให้เฉินฝูไปต่อกรด้วยได้ แต่ว่าเฉินอีในเวลานี้ดูเหมือนจะมีความเก่งกาจอย่างไร้ช่องโหว่ไปแล้ว

และตอนนี้ก็คือเวลาที่เขาจะมาเอาคืน ！