บทที่ 165 ฟ้าดินสะท้าน

แววตาของเฉินอีประกายแววเย็นชาขึ้นมา

เสียงของเขาดังขึ้นมา ความหมายในคำพูดเหล่านั้นไม่ว่าใครได้ยินก็สามารถเข้าใจ

ทางด้านของ ลุงเก้าจงเลือกที่จะเสียสละตัวเองเพื่อเขา

ขณะที่ตัวเขากลับเลือกในสิ่งที่ตรงข้ามกัน

“แต่ว่า ในเมื่อเขาอยากตาย งั้นก็ให้เขาตาย ส่วนฉัน ฉันจะมีชีวิตต่อ”

ลุงแปดจงเปิดปากร้องขอความเมตตาอย่างเลี่ยงไม่ได้

เฉินอีจ้องมองเขาอยู่นานก่อนที่จะส่ายหน้าในที่สุด

“ช่างเป็นท่าทางที่น่ารังเกียจที่สุดจริงๆ เลยนะครับ จุ๊ๆๆ ”

เขาผิดหวังอย่างมาก

คนที่ไล่ฆ่าเขาในตอนนั้น และตัวเขาในตอนนั้นยังถูกคนพรรคนี้ทำเอาซะน่าสังเวชที่สุด แบบนี้มันช่างน่ารังเกียจและน่าขำเกินไปแล้ว

“ลากออกไป จัดการซะ”

เขาสะบัดมืออย่างเรียบง่าย และไม่มีความคิดที่จะตั้งเป้าหมายไปที่ตัวของลุงแปดจงอีกแล้ว

คนพรรคนี้ไม่คู่ควร

เป็นพวกเจ้าดำที่เป็นคนลากตัวลุงแปดจงออกไป ลุงแปดจงที่ถูกตัดแขนตัดขาข้างหนึ่ง ได้รับจุดจบอย่างตายทั้งเป็น

ลิขิตชะตาครั้งนี้ไม่สามารถใช้เทคโนโลยีทางการแพทย์สมัยใหม่เพื่อมาตกแต่งและซ่อมแซมได้อีกแล้ว ดังนั้นโชคชะตาของครึ่งชีวิตที่เหลือของเขานั้นได้ถูกลิขิตไว้แล้ว

และเป็นเพราะลิขิตนี้เหมือนกันที่มำให้ผู้คนในงานต่างตกใจจนพากันหายใจเข้าลึกๆ

เฉินฝูตกใจเข่าทรุดลงไปนั่งกับพื้นอย่างเสียการควบคุม

ส่วนคนอื่นๆ สายตาของพวกเขาแต่ละคนขวักไขว่ไปมาอย่างไม่กล้าที่จะสบตากับเฉินอี

แม้ว่าในความเป็นจริงแล้วเฉินอีจะไม่ได้เหลียวไปมองพวกเขาเลยก็ตาม แต่ไม่รู้เพราะสาเหตุใดจึงทำให้เขาพวกเขารู้สึกว่าสายตาคู่นั้นของเฉินอีกลับจ้องมองมายังตัวพวกเขา เป็นความน่าสยดสยองที่แพร่ขยายออกมาอย่างไร้ตัววตน

ช่วยอะไรไม่ได้ เขาคนนี้โหดร้ายเกินไป แตกต่างกับความคิดของพวกเขาก่อนหน้านี้ที่ว่าเฉินอีนั้นเป็นแค่ตัวตลกและมดตัวหนึ่งเท่านั้นโดยสิ้นเชิง

ขนาดที่คนจากสองตระกูลใหญ่แห่งเมืองอสูร เฉินอีบอกให้ทำลายก็ทำลาย บอกว่าฆ่าก็ฆ่าเลย แม้แต่คนจากตระกูลเฉินที่ถูกค้ำชูจากนายหญิง ยังแทบจะหัวใจวายตายแล้ว

เฉินอีมองไปรอบๆ แล้วหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างอดไม่ได้

พูดตามตรงเลยว่าเขาไม่ได้สนใจความคิดของคนพวกนี้เลยสักนิด

เฉินอีเป็นคนที่ไล่ตามแสวงหาความเป็นจริง และหาผลลัพธ์สุดท้ายอย่างบริสุทธิ์ใจเท่านั้น

ซึ่งจุดประสงค์ของเขาในครั้งนี้ก็ง่ายมากเหมือนกัน ก็คือการล้างบางโลกใต้ดินของเมืองชิงชวนให้หมดจด แบบนี้ถึงจะสามารถสร้างฐานในการต่อกรกับวงการบนดินได้

“เจ้าเก้าเฟิง”

ทันใดนั้น เฉินอีก็กระแทกเสียงทุ้มต่ำออกมา ทว่าเสียงนั้นกลับทรงพลังอย่างมากจนทำให้คนจำนวนนับไม่ถ้วนถึงกับใจสั่น

หมอนี่คิดจะทำอะไรอีก

เจ้าเก้าเฟิงที่ตอนนี้ยังงุนงง เมื่อได้ยินเสียงของเฉินอีก็รีบเดินเข้าไปอย่างไม่รีรอ พร้อมตอบกลับอย่างนอบน้อม ： “คุณเฉิน”

ในใจของเจ้าเก้าเฟิงตอนนี้ ท่านฟู่และคนอื่นๆ ที่เตรียมจะลงมือจัดการเขายังคงเป็นศัตรูสำหรับเขา

เพราะอย่างไรเสียเมื่อก่อนเขาก็เพิ่งการแข่งขันต่อสู้เพื่อมาถึงจุดนี้ ต่อให้ทุกๆ ปีท่านฟู่จะให้การปกป้องเขา แต่นั่นก็เป็นเพราะว่าสิ่งตอบแทนที่เขาได้มอบให้ในทุกปีเหมือนกัน

ดังนั้นระหว่างเขาและฟู่เหิงจือคนนี้ก็เป็นเพียงความสัมพันธ์ทางผลประโยชน์ และ สิ่งที่ทำไปก็เป็นแค่ธุรกิจอย่างหนึ่งเท่านั้น ในเมื่อตอนนี้ฟู่เหิงจือไม่มีความเมตตา อย่างนั้นก็อย่ามาโทษว่าเขาเจ้าเก้าเฟิงไร้ความยุติธรรมแล้วกัน

เปลี่ยนไปซบเฉินอีถึงจะช่วยรักษาชีวิตและเป็นโอกาสในการรักษาตำแหน่งปัจจุบันเอาไว้

ถ้าหากพลาดโอกาสนี้ไป เจ้าเก้าเฟิงรู้เลยว่าตัวเองจะต้องเสียดายมากแน่ๆ

“นับตั้งแต่นี้ไป คุณมีหน้าที่รับผิดชอบถิ่นของครอบครัวเกาเจี้ยนซินรวมทั้งของตาแก่นี้ด้วย เข้าใจหรือเปล่า ？”

“ห๊า นี่มัน……”

：