บทที่ 168 ท่านช่าว

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเจ้าแปด

“……” เกาเจี้ยนซิน

เมื่อนึกถึงลูกน้องพวกนั้น สีหน้าของเกาเจี้ยนซินดูบูดเบี้ยวราวกับเพิ่งได้กินอุจจาระ

ทว่าเจ้าแปดกลับส่ายหน้า แล้วหัวเราะตอบ ： “มีหลายวิธีเลยที่จะพาเขาไปที่นั่น”

“อีกอย่าง ก่อนหน้านี้พวกเราก็ใช้แรงไปเพียงแค่ปลายเล็บเท่านั้น พลังที่แท้จริงยังไม่ทันได้ใช้เลย”

เจ้าแปดพูดไปพลันอดหัวเราะคิกคักไม่ได้

เกาเจี้ยนซินที่ได้ยินอย่างนั้นก็ลุกพรวดขึ้นมาแล้วพูดอย่างคิดไม่ถึง： “คุณคงจะไม่ได้พูดของชิ้นนั้นหรอกนะ ……”

“ถูกต้อง ของชิ้นนั้นนั่นแหละ ไม่สิ ต้องเป็นคนของสถานที่แห่งนั้น ！”

กลางดึก

เกาเจี้ยนซินและเจ้าแปดเดินทางมาถึงยังสถานที่แสนครึกครื้นแห่งหนึ่ง เมื่อได้เห็นความคึกคักของที่นี่ ทั้งสองต่างหันมาสบตากัน

ดินแดนไร้กติกา

สถานที่แห่งนี้ การมีคนตายเป็นกองๆ ไม่นับว่าเป็นปัญหาอะไร ซึ่งระหว่างทางเกาเจี้ยนซินและเจ้าแปดจงได้เข้าใจเกี่ยวกับสถานที่นี้ไม่น้อยเลย พวกเขาได้เห็นคนที่น่าสังเวช เห็นได้อย่างชัดเจนว่าคนเหล่านั้นถูกทุบตีมาไม่เบา บนร่างกายก็มีแต่บาดแผลสาหัส

แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

เพราะไม่ว่าจะวงการไหน การต่อสู้ย่อมถือเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด ยิ่งโดยเฉพาะในฐานะคนของวงการใต้ดิน พวกเขามักจะมาที่นี่เพื่อเสาะหาว่ามีคนที่เหมาะสมกับความต้องการหรือไม่ จากนั้นพาตัวคนเหล่านั้นไปใช้งาน

หรือไม่บางทีก็เพื่อปลดปล่อยความเดรัจฉานในตัว มาทำการเดิมพันที่นี่ และสิ่งเดิมพันนั้นก็ไม่พ้นคือชีวิต

ถึงแม้จะบอกว่าไม่สามารถฆ่าคนได้จริงๆ แต่ในฐานะนักสู้หากเป็นพิการไป นั่นก็ไม่ต่างกับตายเสียจะดีกว่า

และนี่ก็คือสมรภูมิโลกใต้ดิน สถานที่แห่งบาป！

“คุณชายเกาคงเพิ่งมาครั้งแรกสินะ”

เจ้าแปดหันไปมองเกาเจี้ยนซิน แต่อีกฝ่ายกลับส่ายหน้าปฏิเสธแล้วตอบกลับ ： “ผมมาบ่อยแล้วครับ แต่ว่าการมาจ้างคนให้ไปจัดการปัญหาถือว่าเป็นครั้งแรกเลย”

“ฮึๆ เดี๋ยวก็ชินเอง”

“แต่ว่าผมจะขอเตือนคุณไว้ก่อนเลยนะว่าให้ระมัดระวังตัวหน่อยจะดีที่สุด เพราะว่าคนที่พวกเราจะไปพบในอีกสักครู่ไม่ใช่คนธรรมดา”

เจ้าแปดพูดกำชับไปทีหนึ่ง

เกาเจี้ยนซินที่ได้ยินอย่างนั้นถึงกับต้องตื่นตระหนกขึ้นมา

เขาเข้าใจความหมายของเจ้าแปดดีว่าคนนั้นไม่มีทางเป็นแค่เศษสวะอย่างเจ้าเก้าเฟิงแน่นอน เขาบอกว่าเป็นคนไม่ธรรมดาแน่นอนว่าต้องเป็นคนที่ไม่ธรรมดาจริงๆ

แต่แล้วเขาก็ถามออกไปด้วยความสงสัยอย่างกะทันหัน： “ไม่ทราบว่าที่ท่านแปดพูดถึงคือท่านไหน？”

สมรภูมิโลกใต้ดิน เป็นถึงอาณาเขตที่ท่านฟู่ได้จัดหามาและได้ร่วมมือกับเหล่าผู้นำแห่งโลกใต้ดินจัดสร้างขึ้นมา ดังนั้นสถานะของแต่ละคนจึงไม่ด้อยไปกว่านายท่านผู้สูงส่งเลย

และเป็นวีรบุรุษที่มีความเหนือกว่ารุ่นพ่อของพวกเขา สามารถเทียบเท่าได้กับรุ่นของท่านปู่ ฟู่เหิงจือ ซึ่งแน่นอนว่าย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน

จากสีหน้าที่ดูเรียบนิ่งของเจ้าแปดก่อนหน้ากลายเป็นท่าทีจริงจังออกมาแทน

“เขาคนนั้นไม่ใช่คนธรรมดา ผมว่าคุณคงน่าจะเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามเขามาแล้วบ้างแหละ”

“ท่านช่าว！”

“อะไรนะ？ท่านช่าว！”

คราวนี้เกาเจี้ยนซินตะลึงงันอย่างสุดขีด

ตอนแรกเขาคิดว่าคงจะเป็นคนที่อยู่ในระดับเดียวกับพ่อ ต่อให้จะมีความแตกต่างก็คงจะไม่มากมายนัก อย่างมากก็เป็นคนที่สามารถเหยียบย่ำท่านแปดจนตายได้ กลับคิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นคนระดับเดียวกับท่านปู่ฟู่เหิงจือ ทั้งยังเหนือกว่าพ่อ และคุณอาคุณลุงไปเยอะมากด้วย จนถูกขนานนามว่าเป็นหนึ่งในห้าแม่ทัพเสือของท่านฟู่ ท่านช่าว ！

：