บทที่ 174 พวกเราสามคนก็เพียงพอแล้ว

“เป็น เป็นไปได้อย่างไร !”

เฉินฉือฮั๋วใบหน้าซีดเผือด

เขามองทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

องครักษ์ของเขายอดเยี่ยมขนาดไหน เขาในฐานะที่เป็นเจ้านายย่อมรู้ดี

เขาเป็นนักสู้ที่เก่งที่สุดในรุ่นของกองกำลังใต้ดินเมืองหยู เขามีสถิติชนะ 98 ครั้ง แพ้ 1 ครั้ง และเสมอ 1 ครั้ง

ต่อสู้เพียงสองยกสั้น ๆ ก็สามารถคว้าชัยชนะติดต่อกันได้เป็นร้อยครั้ง

ถือเป็นยอดฝีมือที่แท้จริง

แต่ทว่าวันนี้กลับถูกกวนจื่อโยว ที่เขารู้สึกว่าดูไม่ต่างกับตนเองนัก เป็นคุณชายที่มีใจนักเลง แค่ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมีความแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ ?

หลังจากคิดถึงเรื่องนี้ เฉินฉือฮั๋วก็ยากที่จะจินตนาการออกมาได้

ในทางกลับกัน การแสดงออกของกวนจื่อโยวกลับนิ่งเฉย เขาทำเพียงก็เหลือบดูชายหนุ่มที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล จากนั้นจึงละสายตากลับมา

“ตุบ !”

“กรอบ !”

เขาทุบหมัดลงไปยังแขนอีกข้างหนึ่งของยอดฝีมือหนุ่มตระกูลเฉินผู้นี้

ถึงแม้ตอนนี้เจ้าดำจะปลอดภัยแล้ว

เห็นแก่ที่พวกของมังกรเก้าอยู่ที่นี่ด้วย หากไม่ใช่เพราะฐานะที่หลากหลายของสำนักมังกรลับ ผลลัพธ์คงยากเกินจินตนาการ

มีโอกาสอย่างมากที่เจ้าดำจะต้องตาย

ดังนั้นการทำให้แขนทั้งสองข้างของชายหนุ่มคนนี้ต้องพิการก็ถือเป็นการลงโทษสถานเบาแล้ว ถ้าหากไม่ใช่เพราะเฉินอีกำชับเอาไว้ เขาคงจะฆ่าเด็กหนุ่มคนนี้เพื่อล้างแค้นให้เจ้าดำไปนานแล้ว

ยอดฝีมือหนุ่มของตระกูลเฉินคุกเข่าอยู่ที่พื้นโดยไม่ลุกขึ้น สติสัมปชัญญะของเขาหลุดลอยไปในทันที และไม่พูดอะไรออกมาพักใหญ่

ความเจ็บปวดอันแสนสาหัสนั้นหมุนเวียนอยู่ภายในร่างกายของเขาตลอดเวลาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

และนี่ก็เป็นสิ่งที่เขาทำกับเจ้าดำก่อนหน้านี้

ตอนนี้เท่ากับเป็นการชำระความแค้น

“กวนจื่อโยว นี่มันมากเกินไปแล้ว”

เฉินฉือฮั๋วตะโกนด้วยความโมโห

ถึงแม้จะไม่ใช่นักสู้ที่เก่งที่สุดที่เขามีอยู่ในมือ แต่ก็ถือเป็นนักสู้ชั้นยอด แต่ต้องมาพิการเช่นนี้ ถือเป็นเรื่องน่าเสียดายอย่างยิ่ง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเฉินฉือฮั๋วรู้สึกเหมือนตนเองถูกตบหน้าอย่างรุนแรง ใบหน้าที่ซีดเผือดเป็นสิ่งที่เฉินฉือฮั๋วรับไม่ได้อย่างยิ่ง

“เหอะ ๆ เกินไปหรือ ?”

“ถ้าอย่างนั้นคงต้องดูว่าใครทำเกินกว่าเหตุก่อน ใช่ไหม ท่านช่าว ?”

กวนจื่อโยวยังคงไม่เห็นเฉินฉือฮั๋วอยู่ในสายตา

แต่กลับหันไปมองท่านช่าว “เจ้ามังกรของเราเชิญคุณมา แต่คุณกลับพาคนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอย่างพวกของเฉินฉือฮั๋วมาด้วย มิหนำซ้ำยังลงมือกับพี่น้องของผมอีก หากตอนนี้ผมคิดจะจัดการพวกคุณให้พิการ คิดว่าผู้เฒ่าฟู่เหิงจือเองก็คงไม่อาจพูดอะไรได้หรอกนะ ?”

“กวนจื่อโยว !”

สีหน้าของท่านช่าวเปลี่ยนไปทันที

เขาสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าที่ส่งมาจากกวนจื่อโยว

เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้เสแสร้ง แต่เขามีเจตนาฆ่าตนเองจริง ๆ

ทำไมเด็กหนุ่มคนนี้จึงกล้าคิดฆ่าเขาได้ ? !

ท่านช่าวยังคงคิดไม่ตก

เพื่อเจ้าดำซึ่งเป็นคนต่ำต้อย ไร้ความสำคัญเพียงคนเดียว เขาไม่เพียงแต่ลงมือกับยอดฝีมือของตระกูลเฉินเท่านั้น แต่ยังคิดที่จะฆ่าตัวเองอีกด้วย กวนจื่อโยวผู้นี้ ถึงแม้เขาจะเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลกวน แต่ก็ไม่ควรทำเช่นนี้

หาเรื่องตระกูลเฉินแห่งเมืองหยู แล้วยังจะยั่วโมโหตนเองอีก นี่เท่ากับเป็นการยั่วยุฟู่เหิงจือชัด ๆ

คนหนึ่งมาจากตระกูลมั่งคั่งต่างเมือง ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นราชาของกองกำลังใต้ดินในเมืองนี้ ถึงแม้ตระกูลกวนจะรับมือได้แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย หรือกวนจื่อโยวผู้นี้คิดจริง ๆ หรือว่าอาศัยเพียงแค่การหนุนหลังจากตระกูลกวน ก็จะสามารถจัดการเรื่องทุกอย่างได้ ?