บทที่ 173 กวนจื่อโยวออกโรง

“กวนจื่อโยวผู้นี้ ไม่เสียแรงที่ตอนนั้นเคยเป็นผู้จัดรายการที่มีชื่อเสียงโด่งดัง แค่คำพูดประโยคเดียวก็ทำให้ฉันรู้สึกตื้นตันได้”

เธอก้าวเท้าออกไปข้างหน้า มังกรเก้าซึ่งเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง แต่กลับดูโหดเหี้ยม ถึงขั้นมองฝ่ายตรงข้ามด้วยท่าทีดูถูกดูแคลน

ท่าทางของเธอแสดงออกอย่างชัดเจนว่า อยากมากถ้าพวกแกไม่พอใจก็เข้ามาสู้กัน

และท่าทางเช่นนี้เองที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกโกรธจนควันออกหู

“ท่านชายกวน คุณกำลังล้อเล่นกับผมอยู่ใช่ไหม ?”

“เฉินอีผู้นั้นเป็นเพียงสุนัขข้างถนนของตระกูลเฉินเรา ลูกสมุนของเขาเป็นพี่น้องของคุณ ถ้าอย่างนั้นคุณกับเฉินอีเอง ก็มีความสัมพันธ์แบบเจ้านายลูกน้องอย่างนั้นหรือ ?”

เฉินฉือฮั๋วรู้สึกว่ากวนจื่อโยวผู้นี้ เสียสติไปแล้วหรืออย่างไร

แต่ก็ไม่แน่

เพราะหลายปีก่อน กวนจื่อโยวผู้นี้มีชื่อเสียงโด่งดังในเรื่องการแกว่งเท้าหาเสี้ยน ขอเพียงแค่เขาพบเจอเหตุการณ์บางอย่าง ก็จำต้องเข้าไปมีส่วนร่วมทุกครั้ง ไม่แน่ว่าครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน

แต่ทว่า !

“เฉินฉือฮั๋ว แกชักจะใจกล้าเกินไปแล้ว กล้าดีอย่างไรถึงได้เรียกชื่อจริงของเจ้ามังกร อยากตายหรืออย่างไร !”

เมื่อได้ยินเฉินฉือฮั๋วเรียกชื่อของเฉินอีออกมาตรง ๆ กวนจื่อโยวก็ตะโกนออกมาด้วยความโกรธทันที

หมอนี่ชักจะใจกล้าเกินไปแล้ว ดูท่าจะต้องสั่งสอนสักหน่อย !

พวกของเฉินฉือฮั๋วผงะไปทันที

เจ้ามังกร ?

เฉินอี ?

นี่มันเรื่องอะไรกัน ?

เมื่อสังเกตเห็นกวนจื่อโยวเดินตรงเข้ามาด้วยเจตนาฆ่าอย่างรุนแรง ทุกคนก็ตั้งสติกลับมาได้ทันที

“เฉินรุ่ย !”

เฉินฉือฮั๋วตะโกนออกมาหนึ่งคำ ยอดฝีมือหนุ่มของตระกูลเฉินที่จัดการกับเจ้าดำคนนั้น ก็หันไปหากวนจื่อโยวทันที

“ท่านชายกวน รบกวนท่านยืนอยู่กับที่อย่าขยับไปไหน ท่านมีฐานะสูงส่ง หากมีตรงไหนสึกหรอล่ะก็ กระผม เฉินรุ่ยคงจะรับผิดชอบไม่ไหว”

เฉินรุ่ยรู้ถึงฐานะของกวนจื่อโยวดี จึงไม่กล้าแตะต้องอีกฝ่าย

แต่คำพูดกลับแฝงไปด้วยการดูถูกเสียดสี กล่าวหาว่าเขาเป็นเพียงแค่คุณชายผู้สูงส่งที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ หากพูดถึงเรื่องการต่อต่อสู้ ใช้มือเพียงแค่ข้างเดียวก็สามารถจัดการกับคุณได้แล้ว

เกรงว่ากวนจื่อโยวผู้นี้คงรู้สึกตกใจไม่น้อย

แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นไปตามที่เขาคาดเอาไว้ กวนจื่อโยวค่อย ๆ เดินใกล้เข้ามาทีละก้าว ๆ

โดยไม่ลดความเร็วลงแม้แต่น้อย

แต่ก็ไม่เพิ่มความเร็วเช่นกัน เพียงแต่เพิ่มความดุดันขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“ในเมื่อคุณรนหาที่ ผมคงจะต้องสงเคราะห์คุณสักหน่อย !”

“เมื่อครู่ฉันต้องการเพียงแค่แขนของแกข้างเดียว แต่แกไม่ยอม ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะขอจัดการด้วยตัวเอง”

ทุกก้าวของกวนจื่อโยว ทวีความดุดันขึ้นเรื่อย ๆ

พวกของเจ้าเหลืองเองต่างหันมองหน้ากัน

พวกเขารู้สึกกังวลเล็กน้อย

ถึงแม้ต่างรู้จักกวนจื่อโยวเป็นอย่างดี และเคารพกวนจื่อโยวเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่รู้ว่ากวนจื่อโยวนั้น ออกมาจากสำนักมังกรลับ คิดมาโดยตลอดว่าเขาเป็นคุณชายคนหนึ่งที่บอบบางเหมือนกับคุณชายคนอื่น ๆ ทั่วไป

“ท่านมังกรเก้า ท่านมังกรสิบเอ็ด ท่านชายกวนจะเป็นอะไรไหมครับ ?”

“จริงด้วย ท่านชายกวนสูงส่งขนาดนั้น หากเกิดเรื่องขึ้น พวกเราคงจะต้องรู้สึกไม่สบายใจไปตลอดชีวิต”

“ท่านมังกรเก้า ท่านมังกรสิบเอ็ด ให้พวกเราลงมือเถอะครับ ผมเกรงว่าคุณชายกวนจะเกิดเรื่องขึ้น”

คำพูดของกวนจื่อโยวก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะได้ผลจริง ๆ

เดิมทีพวกของเจ้าเหลืองรู้สึกเพียงว่ากวนจื่อโยวนั้นมีฐานะสูงส่ง แต่ทว่าตอนนี้ความรู้สึกกลับแตกต่างออกไป เขาคือคนที่พวกเขาควรค่าแก่การเคารพ เป็นรองเพียงแค่พวกของเฉินอีและมังกรเขียวทั้งห้าคนเท่านั้น