บทที่ 172 กล้าแตะต้องพี่น้องของฉัน ถือว่ารนหาที่

เจ้าดำเองก็ตอบสนองอย่างทันท่วงที

แต่ถึงแม้เขาจะตอบสนองได้ทัน แต่กลับถูกฝ่ายตรงข้ามโจมตีเข้าเสียก่อน จนตัวของเขาลอยกระเด็นไปเพราะแรงหมัด

“เฮียดำ！”

“ลูกพี่ดำ！”

“เจ้าดำ！”

คนอื่น ๆ ต่างตกใจจนหน้าถอดสี เจ้าเหลืองรีบเข้าไปประคองเจ้าดำ และมีสีหน้าที่เย็นชาลงทันที

“เฮียเหลือง เฮียดำเป็นอะไรไปครับ ?” มีคนเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“เจ้าดำมีเลือดออกภายใน”

เจ้าเหลืองพูดอย่างเคร่งขรึม

ถึงแม้เขาจะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญทางด้านนั้น แต่อย่างน้อยก็พอดูออก

ดวงตาของเจ้าดำเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีแดงสด ดูน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง แสดงให้เห็นว่าอวัยวะภายในได้รับบาดเจ็บไม่น้อย

หากไม่ใช่เพราะในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน เจ้าดำสามารถใช้วิชาลดแรงกระแทกที่มังกรเขียวถ่ายทอดให้ก่อนหน้านี้ เกรงว่าการโจมตีเมื่อครู่อาจทำร้ายเจ้าดำจนถึงแก่ชีวิตได้

หากไม่ใช่เพราะเมื่อคืนนี้ความแข็งแกร่งของเจ้าดำเพิ่มขึ้นมาก เกรงว่าเมื่อครู่เขาคงต้องตายไปแล้ว

ดังนั้น ผลที่ตามมาถือว่าน่าเป็นห่วงมาก

และยิ่งทำให้รู้สึกแค้น !

เป็นไปตามคาด

เมื่อคนอื่น ๆ ได้ยินดังนั้น ต่างก็หันมองผู้ที่โจมตีด้วยแววตาโกรธแค้น

แต่อีกฝ่ายกลับส่งเสียงหัวเราะเยาะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นแฝงไปด้วยหารดูถูกเหยียดหยามคนเหล่านี้

ไม่ได้แฝงไปด้วยความเสแสร้งและโอ้อวดเลยแม้แต่น้อย

พวกเขาดูถูกคนเหล่านี้จริง ๆ

“ฉันคิดว่าคนพวกนี้จะเก่งกาจเสียอีก คิดไม่ถึงว่าจะมีความสามารถแค่นี้ ท่านช่าว ดูเหมือนคนของคุณจะไม่ได้เรื่องเลยนะ ลูกสมุนของผมแค่คนเดียว ก็สามารถข่มขวัญคนสิบห้าคนนี้ได้แล้ว มิหนำซ้ำพวกของคุณที่มีมากกว่าถึงสองเท่ากลับถูกอีกฝ่ายจัดการจนราบคาบ”

“คุณชายเฉินพูดมีเหตุผล คนพวกนี้ก็เป็นแค่มดฝูงหนึ่ง ความแข็งแกร่งไม่อาจเทียบชั้นยอดฝีมือได้ ตอนนี้ผมชักจะสงสัยท่านช่าวเสียแล้วสิ หรือจะพูดว่ารู้สึกสงสัยกองกำลังใต้ดินทั่วทั้งโจวตูของเมืองชิงชวนก็ว่าได้ ใคร ๆ ก็พูดว่าท่านฟู้นั้นยอดเยี่ยม ล้วนพูดว่ากองกำลังใต้ดินของเมืองชิงชวน ถูกจัดอยู่ในอันดับต้น ๆ ของเขตตะวันออกเฉียงใต้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า เหอะ ๆ”

“ดูเหมือนเสือทั้งสามจะเป็นเรื่องโกหก และดูเหมือนจะไม่เข้าใกล้ความจริงเลยสักนิด หึหึ ท่านช่าว นี่คือศัตรูผู้แข็งแกร่งที่พวกคุณให้คุณชายของพวกเรารับมืออย่างนั้นหรือ ?”

“ไม่สิ ต้องพูดว่าคุณชายเการวมไปถึงท่านแปด พวกคุณดูเหมือนจะไม่จริงใจเอาเสียเลย”

คำพูดดูถูกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ราวกับเข็มอันแหลมคมทิ่มแทงจิตใจของทุกคน

แต่พวกเขาไม่อาจลงมือได้

เป็นเพราะคนที่โจมตีเมื่อครู่ฝีมือเก่งกาจเกินไป

ถึงแม้จะไม่ลงมือโจมตี แต่ก็ยังดูแข็งแกร่งอย่างยิ่ง !

เขาเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งมีอายุไล่เลี่ยกับเฉินฉือฮั่ว

แต่จิตใจของเขาแข็งแกร่งมาก อย่างน้อยในขณะที่มีคนจำนวนสิบกว่าคนจ้องมองเขาอยู่ เขาก็ไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย แต่กลับปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันขึ้นมาบนริมฝีปาก

“ฉันคิดว่าจะเป็นยอดฝีมือที่เก่งกาจแค่ไหนเสียอีก ตอนนี้ดู ๆ ไปแล้วก็เหมือนพวกสวะมากกว่า”

“เกาเจี้ยนซิน เจ้าแปด พวกนายบอกว่าเด็กหนุ่มคนนี้มียอดฝีมืออยู่ในมือไม่น้อยไม่ใช่หรือ แค่ระดับนี้เองหรือ ?”

“คุณ ผม......”

เกาเจี้ยนซินและเจ้าแปดเองก็อ้ำอึ้งไม่พูดจา

เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธเคืองคนเหล่านี้ โดยเฉพาะเฉินอี

ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยเยินยอความยอดเยี่ยมของเฉินอีต่อหน้าท่านช่าวและเฉินฉือฮั๋ว ซึ่งสิ่งนี้พอจะพิสูจน์ได้ว่าพวกเขาไม่ใช่พวกไร้ประโยชน์

แต่ทว่าตอนนี้ การแสดงออกของบรรดาลูกสมุนของเฉินอีเป็นสิ่งที่ไม่อาจทนดูได้เอาเสียเลย ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าตกใจจริง ๆ

และทำให้เขารู้สึกว่าตนเองนั้นถูกดูหมิ่นอย่างหนัก

แต่แทนที่พวกเขาจะรู้สึกเป็นปรปักษ์กับยอดฝีมือของตระกูลเฉินผู้นั้น กลับรู้สึกโกรธเคืองเฉินอีแทน และรู้สึกโกรธเคืองพวกของเจ้าดำที่แสดงความอ่อนแอถึงเพียงนี้ นี่ไม่เท่ากับว่าพวกเขาเป็นพวกไร้ประโยชน์จริง ๆ หรอกหรือ แค่คนพวกนี้ยังไม่สามารถเอาชนะได้ ?

“บ้าเอ๊ย !”