บทที่ 180 เกาเจี้ยนซินรู้สึกภูมิใจอีกแล้ว

ภาพฟู่เจียงซานเหอ

นั่นเป็นของขวัญจากปรมาจารย์ด้านการวาดภาพลัทธิเต๋า มอบไว้ให้พ่อตอนที่รู้จักกันโดยบังเอิญในขณะที่พ่อเดินทางไปยังฟู่เจียง

ตอนนั้นพ่อยังไม่เข้าใจถึงความลับที่ซ่อนอยู่ในภาพฟู่เจียงซานเหอภาพนี้

จนกระทั่งภายหลัง เฉินอีได้รู้ความจริงจากปรมาจารย์และเจ้ามังกรคนเก่าเข้าโดยบังเอิญ—

“ในภาพฟู่เจียงเหอซาน เป็นไปได้อย่างมากว่ามีความลับอันยิ่งใหญ่ของฟู่เจียงซ่อนอยู่ ได้ยินมาว่ามีสมบัติล้ำค่าถูกซ่อนเอาไว้ภายใน ส่วนจะเป็นสมบัติอะไรนั้น ตอนนี้ยังไม่รู้แน่ชัด แต่หากอ้างอิงตามที่ปรมาจารย์ได้กล่าวเอาไว้ ดูเหมือนจะมีประโยชน์อย่างมากต่ออาการบาดเจ็บของฉัน”

เฉินอีสูดหายใจเข้าเต็มปอด

ถึงแม้เขาจะพูดมาโดยตลอดว่าไม่ได้สนใจอาการบาดเจ็บของตนเองมากนัก

แต่ใครจะสามารถปล่อยวางและไม่สนใจได้จริง ๆ

หากอาการบาดเจ็บเลวร้ายลงยิ่งขึ้น เฉินอีเองก็คงต้องทุกข์ทรมานอย่างมาก ถึงขั้นที่ว่า เขาอาจจะต้องเสียชีวิตลงในวัยหนุ่มในอนาคตอันใกล้นี้

หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่ใส่ใจ

แต่หลังจากที่เขากลับมาอยู่ร่วมกับฉินปิงหลัน โต๋วโต๋ว และโน่วโน่วแบบครอบครัวแล้ว เขาก็ไม่เต็มใจที่จะนอนรอความตายอีก

ตอนนี้เขามีความคิดเพียงอย่างเดียวว่า จะต้องแข็งแกร่งมากขึ้น

ทำทุกวิถีทางเท่าที่จะทำได้ เพื่อฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ

ดังนั้น ครั้งนี้ เป็นครั้งแรกที่เฉินอีถูกวัตถุภายนอกล่อตาล่อใจอย่างแท้จริง

ยิ่งไปกว่านั้น นั่นเป็นภาพวาดที่พ่อของเขารักมากที่สุด แต่เป็นเพราะไม่มีชื่อเสียง คนที่ไม่เห็นคุณค่าจึงได้ปล่อยออกมาเช่นนี้

แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ภาพฟู่เจียงซานเหอภาพนี้จะถูกประมูลไปแล้ว ดูเหมือนจะมีคนมองเห็นความหมายที่ซ่อนอยู่ภายในภาพวาดนี้

“หึ ๆ ช่างเกินความคาดหมายของฉันจริง ๆ”

“ช่างน่าสนใจจริง ๆ แต่ว่าในเมื่อได้พบภาพฟู่เจียงซานเหอภาพนี้แล้ว ฉัน เฉินอี ก็จะไม่มีทางปล่อยให้มันหลุดมือไปได้ง่าย ๆ เด็ดขาด”

ดวงตาของเฉินอีเป็นประกายขึ้นมา

เขาตัดสินใจเข้าร่วมการประมูล !

ในขณะเดียวกันนี้ เกาเจี้ยนซินและเจ้าแปดก็กำลังเดินทางกลับไปยังที่พักด้วยความสิ้นหวัง

“ท่านช่าวเป็นอะไรไป ทำไมจู่ ๆ ถึงยอมอ่อนข้อให้เฉินอี ?”

“อย่าว่าแต่นายเลย แม้แต่ฉันเองตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจ

คนหนึ่งถาม ส่วนอีกคนหนึ่งตอบอย่างจนใจ

พวกเขารู้สึกสับสนจริง ๆ

เดิมทีคิดจะพาท่านช่าวและเฉินฉือฮั๋วไปจัดการกับเฉินอี ให้ทุกคนได้รู้ว่าทำไมพระอาทิตย์ถึงได้ร้อนแรงเพียงนี้

แต่ผลลัพธ์ที่ออกมา ไม่เพียงแต่จะไม่ได้สั่งสอนเขา แต่ท่านช่าวกลับถูกดึงตัวเข้าไปรวมกลุ่มแทน

ถึงขั้นที่ว่า แม้แต่เฉินฉือฮั๋วเองก็ยังยอมกลับไปอย่างเชื่อฟัง มิหนำซ้ำยังพูดว่าจะคอยทำงานให้กับเฉินอีในเมืองหยู

เกาเจี้ยนซินและเจ้าแปดเองก็ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก แต่ภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้า เป็นสิ่งที่เคยเห็นเป็นครั้งแรก และถือเป็นการเปิดมุมมองใหม่ของพวกเขา

“ท่านแปด คิดว่าพวกเราควรจะติดต่อกับท่านปู่ของผมหน่อยดีไหม ?”

“อย่างแรก พวกเราทั้งสองต้องสูญเสียอาณาเขตให้กับเจ้าเก้าเฟิง และก่อนหน้านี้ เจ้าเก้าเฟิงเองก็ถือว่าเคยเป็นลูกสมุนของเฉินอี ยางไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ ถ้าหากเฉินอีคิดจะจัดการพวกเราจริง ๆ เช่นนั้นพวกเราควรรับมืออย่างไรดี ?”

ตอนนี้เกาเจี้ยนซินรู้สึกสับสนจริง ๆ

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องทั้งหมดจะดำเนินมาถึงจุดที่เป็นอยู่ในตอนนี้ ถ้าหากไม่รีบจัดการกับปัญหาเหล่านี้โดยเร็ว พวกเขาคงจะต้องถูกเฉินอียึดอำนาจอย่างแน่นอน และนั่นไม่ใช่ผลลัพธ์ที่พวกเขาต้องการ

เจ้าแปดเองก็กำลังครุ่นคิด