บทที่ 181 นั่นเฉินอีไม่ใช่เหรอ

ภาพฟู่เจียงซานเหอ

หนึ่งในของที่คุณพอของเฉินอีทิ้งเอาไว้ไม่มากนัก

และนับเป็นหนึ่งในสิ่งที่คุณพ่อใส่ความรู้สึกเข้าไปไม่น้อย

ไม่ใช่เพราะสิ่งอื่นใด เพียงเพราะภาพฟู่เจียงซานเหอนั่น เป็นภาพที่จิตรกรท่านนั้น มอบให้เมื่อตอนคุณพ่อกับคุณแม่พบกัน นับว่าเป็นพยานความรักของทั้งสองท่าน สู่การแต่งงาน

ดังนั้นเฉินอีถึงได้พยายามจะเอาภาพฟู่เจียงซานเหอกลับมาให้ได้

ความลับในนั้นที่ว่า เฉินอีไม่ค่อยใส่ใจสักเท่าไหร่ นับเป็นเรื่องดีที่ไม่คาดคิด

“เจ้ามังกร ผมพึ่งได้รับข่าวมาว่า ภาพฟู่เจียงซานเหอนั่นได้ถูกคนจองไปแล้ว”

“หือ? ใคร?”

เฉินอีถามด้วยความสงสัย

แม้ว่าภาพวาดภาพนั้นจะเป็นผลงานของปรมาจารย์งานวาด

แต่ก็เป็นจิตรกรท่านนั้นเป็นคนมอบให้คุณพ่อ หรือพูดได้ว่าเป็นของขวัญที่มอบให้กับคุณพ่อคุณแม่ของเขา

บนนั้นไม่ได้ลงนาม หรือประทับตรา ภาพวาดภาพนั้นอยากมากก็นับเป็นผลงานชั้นยอด แต่ไม่นับว่าเป็นผลงานที่มีชื่อเสียงอะไร

แต่ตอนนี้กลับมีคนต้องการประมูล แถมยังจองแล้วด้วยงั้นเหรอ?

ถ้าหากเฉินอีไม่ได้ให้คนจับตาดูภาพฟู่เจียงซานเหอมาแต่แรกแล้ว เขาก็คงไม่ได้รับข่าวที่ภาพฟู่เจียงซานเหอปรากฎขึ้นที่งานประมูล

ดังนั้นหมายความว่า คนคนนั้น ถ้าไม่ใช่ชอบภาพวาดภาพนั้นจริง ๆ ก็จะต้องรู้ความลับที่ซ่อนอยู่ในภาพนั้นอย่างแน่นอน

“แต่ความลับนั่นเป็นอาจารย์ที่เป็นคนพูดถึงมันขึ้นมา ไม่รู้ว่ามีอยู่จริงหรือเปล่า หรือบางทีอาจจะมีอยู่จริงก็ได้”

“แต่ไม่ว่ายังไงก็ต้องประมูลมันมาให้ได้ ถ้าหากคนคนนั้นชอบมันจริง ๆ ก็คงทำได้เพียงพูดคำว่าขอโทษแล้ว”

เฉินอียิ้มอย่างขมขื่น

ถ้าหากนั่นไม่ใช่ของรักที่คุณพ่อทิ้งเอาไว้ เฉินอีก็คงไม่แย่งชิงกับคนที่ชอบภาพนี้คนคนนั้น นั่นมันเท่ากับเป็นการแปดเปื้อนผลงานชั้นยอดนี้

“เอ่อคือ เจ้ามังกร ผมคิดว่าคนที่ชอบภาพฟู่เจียงซานเหอคนนั้น มีความเป็นไปได้น้อยที่จะเป็นศิลปินหรือนักสะสม”

จู่ ๆ กวนจื่อโยวก็เหลือบมองดูข่าวที่หลงเก้าส่งมาแวบหนึ่ง และอดไม่ได้ที่จะกล่าวขึ้นมา

เฉินอีชะงักไปอีกครั้ง

“นายหมายความว่ายังไง?

“คนคนนี้แซ่จิน คือคนของตระกูลจิน หนึ่งใน 16 ตระกูลแห่งตะวันออกเฉียงใต้ แม้ว่าจะเป็นตระกูลนอก แต่สามารถสร้างรายได้มหาศาลให้ตระกูลจินตลอดทั้งปี ดังนั้นจึงมีฐานะที่ไม่นับว่าสูงแต่ก็ไม่ต่ำเกินไป”

“คนคนนี้จะต้องเป็นคนธรรมดาสามัญอย่างแน่นอน ดูจากพฤติกรรมตามปกติของเขา โดยเฉพาะที่เขาจุดไฟเผาสถานที่หรูหราสง่างามบางแห่ง ในนั้นยังมีผลงานชิ้นเอกที่มีชื่อเสียงไม่น้อยถูกทำลายเพราะน้ำมือของเขา ยิ่งไปกว่านั้นแค่เพียงเพราะเขามีปากเสียงกับเจ้าของสถานที่หรูหราสง่างามเหล่านั้น จึงเอาคืนด้วยการจุดไฟเผา คนแบบนี้จะเป็นคนที่รักในงานศิลปะได้ยังไงกัน?”

กวนจื่อโยวแสดงออกถึงความสงสัยของตัวเองอย่างลึกซึ้ง

คราวนี้ เฉินอีได้ชะงักไปชั่วขณะ

เมื่อก่อนเขาคิดว่าแม้จะเป็นคนหยาบคายแค่ไหน แต่ก็หยาบคายแค่รูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น แต่จริง ๆ แล้วเป็นคนละเอียดอ่อน”

แต่เมื่อได้ยินแบบนี้ เหมือนว่าเถ้าแก่จินคนนี้จะไม่ใช่คนที่ชอบในงานศิลปะอะไร แต่กลับเป็นคนเลวที่ไม่สมควรให้อภัยฃ

คนประเภทนี้ จะดูแลทะนุถนอมภาพฟู่เจียงซานเหอได้ยังไงกัน?

“ช่วงเถอะ ถึงเวลานายไปถามคนคนนั้นดู ถามให้ชัดเจนแล้วค่อยตัดสินใจ”

“แต่ภาพวาดภาพนี้ฉันจะต้องเอามันมาให้ได้ ไม่จะต้องแลกกับอะไร ครั้งนี้ฉันขอใช้กำลังกดขี่คนอื่นสักครั้ง”

เฉินอีโบกมืออย่างปวดหัว เป็นเชิงบอกว่าให้ทุกคนถอยออกไปก่อน

แต่ที่เขาไม่รู้ก็คือ ในตอนนี้คนแซ่จินคนนั้น นั่นก็คือต้าจินหยาแห่งตระกูลจิน กำลังอยู่ด้วยกันกับคุณชายสามฉินของตระกูลฉินแห่งโจวตู

“น้องชาย นายแน่ใจเหรอว่าคุณชายหลงชอบภาพฟู่เจียงซานเหอ?”