บทที่ 184 นายยุ่งมากเกินไปแล้ว

ถึงแม้ว่าโลกใต้ดิน จะต้องมีชีวิตคนเปื้อนมือไม่มากก็น้อย ก็นับว่าเคยฆ่าคนมาแล้ว

แต่คนหนึ่งอยู่ในกฎเกณฑ์ ส่วนอีกคนอยู่นอกกฎเกณฑ์ ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นนั้นก็ค่อนข้างจะแตกต่างกัน

กฎเกณฑ์ เพียงพอที่จะจำกัดคนจำนวนมาก

และยิ่งสามารถจำกัดหรือลบล้างเล่ห์เหลี่ยมของใครบางคนได้ง่าย

แม้ว่าการใช้ชีวิตอยู่ในสังคม มีเล่ห์เหลี่ยมให้น้อยถือเป็นเรื่องดีแต่นั่นมันสำหรับคนธรรมดาเท่านั้น

สำหรับพวกคนที่เดินอยู่บนคมมีดอย่างพวกเขา จะต้องมีความเหี้ยมโหดถึงจะเป็นเรื่องดี

แบบนี้ ถึงจะกล้าสู้กล้าแลกชีวิต

ไม่เช่นนั้นก็จะถูกบางสิ่งบางอย่างขวางเอาไว้ ต่อให้คุณมีความสามารถอันน่าทึ่งก็ยากที่จะแสดงออกมาได้อย่างเต็มที่

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงถึงขีดจำกัด

ในธุรกิจใต้ดิน ไม่ใช่ว่าจะไม่มีคนตัวอย่างคนที่อ่อนแอเอาชนะผู้แข็งแกร่ง อยู่ที่ว่าคนคนนั้นจะกล้าลงมืออย่างเหี้ยมโหดหรือไม่ คนคนหนึ่งเกิดลังเลขึ้นมาในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ

ลังเลเพียงชั่วขณะ ก็เพียงพอที่จะทำให้เรื่องราวพลิกผัน

นี่คือที่พึ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคนที่ต้องใช้ชีวิตเดินอยู่บนคมมีดอย่างพวกเขา

ยอดฝีมือที่อยู่ข้างกายของกวนจื่อโยวก็เหมือนว่าได้รับรู้อะไรบางอย่าง จึงได้กระซิบที่ข้างหูของกวนจื่อโยว: “คุณชายใหญ่ครับ ที่ข้างกายของคุณชายตระกูลมังกรนั่นมีพวกฝีมือดีติดตามอยู่ไม่น้อยจริง ๆ หนึ่งในนั้นมีผู้ร้ายโดนหมายจับที่หนีมาจากต่างประเทศรวมอยู่ด้วย”

“หึ”

“เจ้าแซ่มังกรนั่น ทั้งวันรู้จักแต่รับพวกนี้เข้ามา ไม่กลัวว่าจะโดนแว้งกัดเข้าสักวันหรือไง?”

กวนจื่อโยวทำเสียงหึอย่างเย็นชา แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ

พวกเดนตาย?

โหดเหี้ยมอำมหิต?

ต่อให้กวนจื่อโยวได้ออกจากสำนักมังกรลับมานานหลายปีแล้ว แต่เขาในตอนนั้นก็นับว่าเป็นเป็นคนที่โหดเหี้ยมแบบสุด ๆ มีชีวิตคนเปื้อนมือไม่น้อยกว่าร้อยคน

นอกจากนี้แล้วคนพวกนั้นก็เป็นคนที่โหดเหี้ยมแต่เดิมอยู่แล้ว ไม่เหมือนกับพวกเดนตายที่ฆ่าผู้บริสุทธิ์ ฆ่าชาวบ้านธรรมดาพวกนั้น ถ้าหากต้องสู้กันขึ้นมาจริง ๆ เขาก็ไม่กลัวเลยสักนิด

แต่ตอนนี้เองเฉินอีก็ได้เอ่ยขึ้นมา

“ในเมื่อคุณชายตระกูลมังกรได้พูดแล้ว งั้นเรื่องนี้ก็เอาไว้ก่อนเถอะ”

“เจ้ามังกร นี่......”

กวนจื่อโยวมีท่าทางสงสัยขึ้นมา เขาไม่เข้าใจเล็กน้อย

สำหรับเรื่องนี้ เฉินอียิ้มอ่อน ๆ กล่าว: “ไม่เป็นไร ตอนนี้งานประมูล ไม่สิ เป็นภาพฟู่เจียงซานเหอสำคัญที่สุด เรื่องอื่น ๆ เอาไว้ก่อนได้”

“แต่พวกเขาจะไม่มีวันที่สงบสุข ไม่ใช่เหรอ?”

กล่าวไป เขาก็เหลือบมองมังกรเก้า และยิ้มกล่าว: “แซ่จินนั่นยกให้เธอ ส่วนแซ่ฉิน จับมันกลับมาให้ฉัน”

เขากล่าวจุดประสงค์ของตัวเองออกมาอย่างไม่ปิดบัง

ต้าจินหยาและคุณชายสามฉินโล่งอกไปยังไม่ทันไร ก็ถูกคำพูดของอีกฝ่ายทำให้ชะงักไป

เฉินอีคนนี้หมายความว่ายังไง?

เตรียมที่จะคิดบัญชีย้อนหลังอย่างนั้นหรือ?

เขาคิดว่าเขาเป็นใครกัน?

ทันใดนั้น ทั้งสองต่างมองเฉินอีด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร คิดว่าจะย่ำยีฉินปิงหลันและมังกรเก้าต่อหน้าหมอนี่ยังไงดี

พวกเขาไม่เชื่อว่าคุณชายตระกูลมังกรเป็นคนมาเอง กวนจื่อโยวคนนี้ยังจะออกหน้า

ในสายตาของพวกเขา กวนจื่อโยวเพียงแค่เคยชิน กับการออกหน้าแทนคนอื่น ดังนั้นจึงคิดหาโอกาสลงมือในตอนที่กวนจื่อโยวไม่อยู่

ในตอนที่พวกเขาพึ่งจะจากไปนั่นเอง ที่ด้านหลังก็มีเสียงอันเย็นยะเยือกดังลอยมา

“พวกแกกล้าที่จะลงมือกับคุณนายเฉินและท่านมังกรเก้า ช่างไม่รู้จักเป็นตายเลยจริง ๆ”

“อย่าคิดว่ามีไอ้หนุ่มตระกูลหลงนั่นปกป้องแล้วเรื่องนี้จะผ่านไป เมื่อไปที่อาณาเขตของฉัน ฉันจะเป็นคนลงมือเอง ไม่จำเป็นต้องให้เปื้อนมือคุณเฉินและท่านมังกรเก้า”

เป็นท่านช่าวนั่นเอง

คำพูดของเขาทำให้ต้าจินหยาและคุณชายสามฉินชะงักงัน

“แกเป็นใครกันวะ......”

“เถ้าแก่ฉิน อย่า อย่าเด็ดขาด”

คุณชายสามฉินดึงต้าจินหยาเอาไว้ และกล่าวเสียงสั่น: “ท่านนี้คือท่านช่าวของโลกใต้ดินแห่งโจวตูของพวกเรา เป็นคนเก่าแก่ในยุคสมัยท่านฟู่”