บทที่ 187 มังกรโกรธ

ไม่พูดไม่ได้ว่า มังกรเก้าเป็นผู้หญิงที่หุ่นดี มีเสน่ห์มากจริง ๆ

แต่ความสามารถของเธอนั้นยิ่งเป็นที่น่าตกใจ

จะต้องรู้ว่าสิบอันดับแรกขององครักษ์มังกร มีผู้หญิงอยู่เพียงสองคนเท่านั้น หนึ่งในนั้นก็คือมังกรเก้า และยังมีอีกคนที่กำลังปฏิบัติภารกิจลับอยู่นอกเขตชายแดน

ดังนั้นพูดได้ว่า ความสามารถของมังกรเก้านั้น เพียงพอที่จะทำให้พวกผู้ชายในองครักษ์มังกรนับร้อยผลักดัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งองครักษ์มังกรนับร้อยเหล่านั้นต่างคัดมาจากอัจฉริยะที่หาได้อยากในระยะร้อยลี้หมื่นลี้ จากสิ่งเหล่านี้เห็นได้ว่า ฝีมือของมังกรเก้านั้นเกินกว่าที่จะจินตนาการ

นั้นเป็นยอดฝีมือในโลกผู้ฝึกยุทธ์ที่พบเห็นได้ยาก!

เป็นผู้แข็งแกร่ง!

และได้รับการฝึกฝนการฆาตกรรมมาตั้งแต่ยังเด็ก เธอที่ผ่านการต่อสู้มาอย่างโชกโชน เป็นธรรมดาที่จะมีวิทยายุทธ์ที่คนธรรมดาไม่สามารถจินตนาการได้

ดังนั้นพูดได้ว่า เธอสามารถสร้างความกดดันให้กับคนอื่นได้โดยที่มองไม่เห็น ทำให้ผู้คนไม่น้อยต่างมองหน้ากันไปมา ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรไปชั่วขณะ

“หมอนี่ช่างน่าสนใจจริง ๆ”

เฉินอีมองดูต้าจินหยาและคุณชายสามฉิน คิดว่าทั้งสองคนนี้ถึงจะโหดเหี้ยมไปหน่อย

แต่ก็นับว่าเป็นตัวตลกอย่างแน่นอน

เขามองไปที่ฉินปิงหลัน แล้วเอ่ยถาม: “ปิงหลัน คุณอยากจะจัดการพวกเขายังไง”

หลังจากที่เข้ามาในห้องส่วนตัวกับเฉินอี ฉินปิงหลันก็พูดน้อยมาก จุดประสงค์ก็คือเกรงว่าต้นตระกูลฉิน และคนตระกูลมังกรจะมาหาเรื่อง

แต่ใครจะคาดคิดล่ะว่า คนพวกนี้ได้มาหาเรื่องพวกเขาจริง ๆ แต่กลับกายเป็นสภาพเช่นนี้ มันเกินกว่าความคาดหมายจริง

“ไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้คนพวกนี้ไม่สามารถก่อปัญหาได้ นอกจากนี้อย่าว่าแต่พวกเขาเลย แต่ให้เป็นตระกูลลู่ คุณชายของหนึ่งใน 16ตระกูลแห่งตะวันออกเฉียงใต้มาเอง เขาก็ทำได้เพียงอยู่อย่างว่าง่าย”

เฉินอีดูความกังวลของฉินปิงหลันออก จากนั้นจึงได้กล่าวปลอบใจอีกฝ่าย

เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินอี ฉินปิงหลันพลันยิ้มอย่างขมขื่น

เธอรู้สึกว่าเฉินอีนั้นมีความหมายในเชิงล้อเล่นกับตัวเอง

ตระกูลลู่ เธอพอจะรู้อยู่บ้าง แต่หลัก ๆ แล้วเป็นยังไงนั้นเธอหาทราบไม่

หนึ่งใน 16ตระกูลแห่งตะวันออกเฉียงใต้ แถมยังอยู่ในอันดับต้น ๆ เฉินอีจะสามารถต่อกรด้วยได้อย่างไรกัน?

หรือต่อให้เป็นตระกูลกวน ตระกูลมังกรที่เป็นตระกูลเศรษฐีในเมืองชิงชวนเหล่านี้เมื่ออยู่ต่อหน้าคุณชายตระกูลลู่แล้วไม่คู่ควรแก่การเอ่ยถึงเลยสักนิด

เพราะคุณชายตระกูลลู่นั้นไม่ใช่ต้าจินหยา

ตระกูลนอกตระกูลหนึ่งในสิบหกตระกูล แถมยังอยู่ในอันดับท้าย ๆ

ส่วนอีกคนนั้นเป็นคุณชายของหนึ่งในสิบหกตระกูล เป็นคุณชายที่ที่มีสายเลือดอันสูงส่งของตระกูลหลักอย่างแท้จริง หนึ่งในผู้ที่มีอำนาจแย่งชิงตำแหน่งผู้สืบทอดตระกูลลู่ ไม่ว่าจะเป็นฐานะหรือว่าตำแหน่ง เพียงพอที่จะอยู่เหนือรุ่นที่สองของเมืองชิงชวนอย่างพวกกวนจื่อโยว

แต่เมื่อตกอยู่ในปากของเฉินอี กลับกลายเป็นตัวละครเล็ก ๆ ที่ไม่คู่ควรการพูดถึง คำพูดนี้ฟังดูแล้วก็ทำให้รู้สึกยังไง ๆ อยู่ ฉินปิงหลันยิ่งเป็นกังวลว่าในวันหน้าเฉินอีจะสร้างภัยพิบัติครั้งใหญ่ขึ้น

แต่ที่ยังดีหน่อยก็คือ หลังจากที่เฉินอีพูดคำพูดเหล่านั้นเสร็จก็ไม่ได้พูดอะไรขึ้นมาอีก แต่ได้มองไปที่ฉินปิงหลัน

ส่วนฉินปิงหลันนั้นได้ชะงักไป จากนั้นถึงได้เข้าใจว่าเฉินอีได้มอบอำนาจในการจัดการพวกคุณชายสามฉินและต้าจินหยาให้กับตัวเอง

“ฉัน ฉันไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี?”

“หรือว่าจะปล่อยพวกเขาไปดี?”

ฉินปิงหลันกล่าวเสียงเบา เธอค้านที่จะไปสนใจ เพราะคนที่หมอนี่ได้ล่วงเกินนั้นคือมังกรเก้า

แต่ว่ายังไงซะคุณชายสามฉินก็เป็นคนของต้นตระกูล ถ้าหากเธอได้ล่วงเกินเขาเข้าเช่นนั้นละก็อนาคตของตระกูลฉินแห่งเมืองฉือจะต้องลำบากกว่าเดิมแน่ ฉินปิงหลันไม่ยินดีที่จะเห็นเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

เมื่อมองความคิดของเธอออก เฉินอีก็ยิ้มอย่างขมขื่นเล็กน้อย

สุดท้ายแล้วฉินปิงหลันก็ยังคงใส่ใจตระกูลฉินแห่งเมืองฉือมากเกินไป

คนอื่นคิดจะขายเธอ เห็นเธอเป็นสิ่งของที่ตระกูลฉินใช้เพื่อปีนขึ้นสู่ความร่ำรวยมั่งคั่ง ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่ใช่เพียงครั้งเดียว แต่มันหลายครั้งแล้ว

สุดท้าย ภายในใจของฉินปิงหลันนั้นก็ยังคงเป็นห่วงตระกูลฉินแห่งเมืองฉือเหมือนเดิม

จิตใจดีมีเมตตา

จิตใจดีมีเมตตามากจริง ๆ