บทที่ 189 สัญญาณก่อนที่ลมพายุฝนพัดจะกระหน่ำ

“เฉินอี ฉันมีอะไรจะพูดกับคุณ”

หลังจากที่จดทะเบียนสมรสเสร็จเรียบร้อย เฉินอีพึ่งจะเดินออกมาจากประตูใหญ่ของสำนักงานพลเรือน ก็มองเห็นฉินปิงหลันหันหน้ามาหาตัวเอง และมีสีหน้าท่าทางจริงจัง

ทำให้เฉินอีชะงักไปเล็กน้อย แล้วเอ่ยถาม: “ปังหลัน มีอะไรเหรอ?”

“งานเลี้ยงครอบครัวในคืนวันนี้ คุณอาจจะต้องเผชิญหน้ากับความกดดันไม่น้อย เพราะงานเลี้ยงครอบครัวในครั้งนี้ไม่ได้มีแค่ครอบครัวของเรา ยังมีตระกูลแยกและคนของต้นตระกูลด้วย”

“ครั้งที่แล้วคุณได้กลั่นแกล้งคุณชายสามฉินของต้นตระกูล เท่ากับเป็นการตบหน้าตระกูลหลัก พวกเขาจะต้องไม่ปล่อยคุณแน่ เพราะฉะนั้นถ้าหากคืนนี้คุณไม่อยากจะไปก็ไม่ต้องไป”

ความจริงแล้วภายในใจของฉินปิงหลันนั้นสับสนมาก

เธอหวังว่าเฉินอีจะไป สามารถพิสูจน์ได้ว่าตอนนี้พวกเขาได้เป็นสามีภรรยากันอย่างแท้จริง ไม่ใช่ความอัปยศของตระกูลฉินอีกต่อไป และก็ไม่ใช่ตัวตลกของทั่วทั้งเมืองชิงชวน

แต่ก็ไม่อยากจะให้เฉินอีไป เพราะที่นั่นมันอันตรายเกินไป

ถ้าหากไป เฉินอีจะต้องตกอยู่ภายใต้ความกดดันอันใหญ่หลวงอย่างแน่นอน โดยเฉพาะคนจากต้นตระกูลฉิน

ฉินปิงหลันรู้จักนิสัยของคนพวกนั้นดี รู้ดีว่าตอนที่อยู่โจวตู อาศัยความสามารถด้านการต่อสู้ รวมทั้งอิทธิพลของกวนจื่อโยว คุณชายสามของตระกูลฉินคนนั้นถึงได้กล้ำกลืนฝืนทน

แต่กล้ำกลืนฝืนทน ไม่ได้หมายความว่าจะปล่อยเรื่องนี้ให้เลยผ่านไป

เขาจะต้องคิดหาทุกวิถีทางมาจัดการเฉินอี และตอนนี้ก็เป็นโอกาสที่ดีที่สุด

ใช้โอกาสงานเลี้ยงครอบครัวในครั้งนี้มากดดันตระกูลฉินแห่งเมืองฉือ เช่นนี้ตระกูลฉินแห่งเมืองฉือก็จะหันกลับมาจัดการกับลูกเขยอย่างเฉินอีแน่นอน

ยิ่งคิดมาถึงตรงนี้ ฉินปิงหลันยิ่งคิดว่าน่าขันสิ้นดี

คนบางคนไม่พยายามเพื่ออนาคตของตัวเอง แต่กลับคิดที่จะขายคนในครอบครัวของตัวเอง นี่ก็คือสันดานของคนตระกูลฉินสินะ

มีเส้นเลือดปรากฏขึ้นมาในดวงตาของเธอเล็กน้อย นั่นคือความเศร้าโศกอย่างสุดขีด รวบรวมจนปรากฏออกมา

เฉินอีประคองใบหน้าของฉินปิงหลันอย่างเจ็บปวดหัวใจ เขายิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว: “ไม่เป็นไร อย่าว่าแต่คนไม่เอาไหนของต้นตระกูลฉินเลย ต่อให้เป็นพระเจ้า ต่อให้เป็นผู้อาวุโสของทางการมาด้วยตัวเอง ผมเฉินอีก็ไม่มีทางที่จะถดถอย”

“ในเมื่อมีคนคิดจะหาเรื่องพวกเรา งั้นก็จะปล่อยไปง่าย ๆ ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นละก็คนบางคนจะกำเริบเสิบสานขึ้นมากว่าเดิม พอถึงตอนนั้นคุณก็จะพบว่า สู้จัดการกับพวกเขาตั้งแต่แรกยังดีกว่าเยอะ”

เฉินอีรู้ดีว่าภรรยาของตัวเองเป็นคนใจดีมีเมตตา

แต่ความใจดีมีเมตตานั้นก็ต้องดูสถานการณ์ด้วย

ความใจดีมีเมตตาอย่างในตอนนี้นั้นเห็นได้ชัดว่ามันไม่จำเป็น แทนที่จะทนคนพวกนี้ต่อไป สู้จัดการกับคนสารเลวพวกนั้นตั้งแต่แรกเลยจะดีกว่า

ฉินปังหลันเองก็ชะงักไป

ความจริงแล้วเธอก็รับรู้ถึงจุดนี้เช่นกัน

เธออดทนต่อฉินหวยจือครั้งแล้วครั้งเล่า

ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบอีกฝ่ายกลับไม่เคยคิดจะปล่อยพวกเขาไปด้วยซ้ำ แค่จุดจุดนี้ ปัญหาเช่นนี้ก็ทำให้คนแทบอยากจะบ้าคลั่ง

ถึงเวลาที่จะจัดการกับคนบางคนแล้วหรือเปล่า?

ฉินปิงหลันตกอยู่ในภวังค์แห่งความคิด เฉินอีตบศีรษะเธอเบา ๆ และกล่าวช้า ๆ : “ไม่เป็นไร ต่อให้ท้องฟ้าถล่มลงมาก็มีผมคอยรับเอาไว้”

ฉินปิงหลันได้ยินดังนั้น ก็ก้มหน้าลงอย่างเงียบ ๆ เธอรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองจนใจมากจริง ๆ หรือแม้กระทั่งอ่อนแอเกินไป

ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ต้องอาศัยเฉินอีทั้งนั้น

ถึงแม้ว่านี่จะเป็นที่พึ่งพิงของผู้หญิงทุกคน ฉินปิงหลันเองก็รู้สึกตื้นตันใจเป็นอย่างมาก

แต่เธอไม่ถึงกับต้องชอบอาศัยคนอื่นถึงขนาดนี้

ฉินปิงหลันหวังว่าตัวเองจะมีความสามารถที่โดดเด่นมากพอ ไม่ต้องอาศัยเฉินอีไปจัดการเรื่องของครอบครัวอีก