บทที่ 196 ตาต่อตา ฟันต่อฟัน

เฉินอีเคลื่อนไหวเร็วมาก

อย่างน้อยสำหรับคนธรรมดาเช่นคุณชายสามฉิน ความเร็วของเฉินอีนั้นน่าทึ่งมากจริงๆ กระทั่งสามารถใช้คำว่าน่ากลัวมาอธิบายได้

ในเวลาไม่ถึงสิบวินาที เขาสามารถล้มคนห้าคนได้

“พู่”

เฉินอีพ่นลมหายใจออกมา

ไม่ใช่ความโล่งใจ แต่เป็นการไม่พอใจในเวลาสิบวินาทีนี้

แต่เขายังคงควบคุมแรงของเขา อีกทั้งยังจงใจทำภายในเวลาสิบวินาที

ไม่อย่างนั้น อย่างมากก็เจ็ดวินาที คนพวกนี้ก็ล้มหมดแล้ว

เพียงแต่น่าเสียดาย เขาคำนวณผิดไปหนึ่งเรื่อง

ไม่ว่าจะเป็นเจ็ดวินาทีหรือสิบวินาที สำหรับคนธรรมดาเช่นคุณชายสามฉินแล้วมันเป็นสิ่งที่สำคัญมากๆ

เพราะในสายตาของพวกเขา คนที่สามารถเอาชนะคนห้าคนได้ ล้วนเป็นสิ่งที่น่ากลัวมากๆ

ไม่มีทาง พวกเขาไม่ใช่ผู้ฝึกศิลปะต่อสู้ ยิ่งไม่ใช่ยอดฝีมือ และพวกเขาไม่มีความเข้าใจที่ลึกซึ้งในศิลปะต่อสู้

คนทั้งห้าที่ถูกกดอยู่ด้านล่าง ตอนนี้ทุกคนล้มอยู่กับพื้น และพวกเขาไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะร้องโอดโอย

ไม่มีทางเลย ถึงแม้เฉินอีจะลงมือเร็ว แต่มันก็โหดเหี้ยมมากเหมือนกัน

ไม่เป็นอันตรายถึงตาย แต่กลับทำลายกล่องเสียงของพวกเขา ถ้าหากไม่รับการรักษาที่ท่วงทีทั้งชีวิตนี้เกรงว่าพวกเขาจะต้องกลายเป็นคนใบ้

เฉินอีไม่ได้มองพวกเขาต่อไป แต่ส่งสายตาไปที่คุณชายสามฉิน มุมปากของเขาแสยะยิ้มขึ้นมา

“คุณชายสามฉัน ตอนนี้คุณรู้สึกยังไง？”

แน่นอนว่าคุณชายสามฉินไม่รู้สึกดีเลย

เขาจ้องมองเฉินอีด้วยสีหน้าหวาดกลัว นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น

เขาคิดใคร่ครวญวางแผนเสียอย่างแยบยลแต่กลับผิดแผน เพราะเขาคาดคิดไม่ถึงว่าเฉินอีจะแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้

นี่เป็นสิ่งที่เหนือความคาดหมายของเขาไปแล้ว

เมื่อเฉินอีก้าวเข้ามาทีละห้าว คุณชายสามฉินถึงกับล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้น

เขานึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันประมูลครั้งล่าสุด

เวลานั้นข้างกายของเฉินอีมียอดฝีมือ ตนตกใจจนคุกเข่ากับพื้นด้วยร่างกายที่สั่นเทา

มาวันนี้เฉินอีอยู่ตัวคนเดียว แต่ผลลัพธ์กลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

จู่ๆเขาก็รู้สึกว่า ครั้งนี้เฉินอีไม่มีทางปล่อยตนไปอย่างแน่นอน ถึงเป็นคนปกติก็ไม่มีทางปล่อยตัวเองเช่นกัน

วินาทีนี้เขารู้สึกเสียใจมาก ถ้าหากเป็นไปได้ เขาไม่ควรมายั่วยุท่านผู้นี้เลย

แต่สุดท้าย เฉินอีก็เดินมาหยุดตรงหน้าของเขา แล้วพูดว่า“ถอยไป！”

คุณชายสามฉินรีบลุกขึ้น หลังจากนั้นก็พยุงฉินต้าเจียงเดินมา

ภายในบ้านเก่าหลังนี้ งานเลี้ยงของครอบครัวในครั้งนี้ เป็นรองจากตำแหน่งบรรพบุรุษอย่างท่านย่า

ถึงอย่างไรฉินปิงหลันเป็นคนรุ่นหลัง การนั่งของเขาขัดการมารยาท และกฎเกณฑ์

แต่ตำแหน่งที่ฉินต้าเจียงนั่งอยู่นั่น เฉินอีตัดสินใจแล้วไม่มีใครกล้าพูดอะไร

ความจริงแล้ว ไม่ว่าคนพวกนี้จะโกรธมากแค่ไหน แต่ตอนนี้ก็ไม่กล้าแสดงอะไรออกมาแม้แต่น้อย

เนื่องจากศิลปะการต่อสู้ของเฉินอีมันคุกคามพวกเขา

พวกที่กินไม้อ่อนแต่กลัวไม้แข็ง ตอนนี้แต่ละคนต่างพากันเชื่อฟัง แม้แต่คุณชายสามฉินยังยอมซูฮก ละทิ้งตำแหน่งโดยสัญชาตญาณ พวกเขามีใครยังกล้าพูดอะไรอีก？

เป็นไปไม่ได้！

ฉินต้าเจียงรู้สึกมึนงงเล็กน้อย

ถึงแม้เขาจะเป็นพี่ใหญ่ แต่ตำแหน่งนี้ เขาไม่ได้นั่งมานานหลายปีแล้ว อย่างน้อยก็หลังจากที่เขาพิการก็ไม่เคยนั่งตำแหน่งนี้อีกเลย