บทที่ 197 คุณชายสามฉินผู้ไม่ยอมแพ้

“เฉินอี ฉันขอเตือนให้นายทำอะไรถ่อมตัวหน่อย อย่าหาเรื่องให้ตัวเองโดยไม่จำเป็น！”

ท่านย่าฉินสมกับที่เป็นคนรุ่นก่อนจริงๆ รัศมีออร่าของเธอเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

แม้ว่าคุณชายสามฉินคนนี้จะเป็นญาติของตระกูลฉิน ตอนนี้เขาก็ได้พยักหน้าเล็กน้อย

ถึงแม้ว่าฝีมือการต่อสู้ของเฉินอีจะไม่ธรรมดา

แต่ท้ายที่สุดก็เป็นแค่ลูกเขยคนหนึ่งของตระกูลฉินแห่งเมืองฉือ แต่กลับอยากจะโต้แย้งกับตระกูลฉิน นี่มันมากเกินไปหน่อย

นี่คือการกดขี่

แต่เฉินอีไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ เขาพูดอย่างเมินเฉยว่า“อยากจะให้ผมเคารพพวกคุณ ก็ได้ แต่พวกคุณต้องปฏิบัติตัวให้ผมเห็นก่อน”

“แต่ละคนบอกให้ผมไสหัวออกไปจากตระกูลฉิน ให้ผมตัดความสัมพันธ์กับปิงหลัน พวกคุณมันก็แค่อยากหลอกใช้ประโยชน์จากปิงหลัน เพื่อเป็นเครื่องมือให้พวกคุณใช้ชีวิตอย่างรุ่งโรจน์มั่งคั่งต่อไป”

“ลำพังแค่จุดนี้ ผมบอกพวกคุณได้เลยว่า คิดเพ้อเจ้อเกินไปแล้ว！”

น้ำเสียงของเฉินอีไม่ได้สูญเสียความคมกริบเลย

เขารู้ดี ต่อกรกับคนพวกนี้ที่หน้าไม่อายต้องใช้วิธีรุนแรงแบบนี้ถึงจะเอาอยู่

เมื่อพูดกับคนที่มีเหตุผลสามารถใช้เหตุผลเข้าพูดได้

แต่คนประเภทนี้ไม่มีเหตุผล ก็ไม่จำเป็นต้องไปพูดหาเหตุผลกับพวกเขา

ก่อนหน้านี้พูดแต่เรื่องใส่ร้ายคนเอง แต่ตอนนี้กลับยกตกข่มท่าน ถ้านี่ไม่ใช่หน้าด้านแล้วจะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ

“แก！”

ท่านย่าฉินโกรธมาก

เธอเคยประมือกับเฉินอีมาก่อน อีกทั้งไม่ใช่แค่ครั้งเดียว

แต่ครั้งนี้คุณชายสามฉินก็อยู่ เบื้องหลังยังมีคุณชายตระกูลหลงยืนอยู่ด้วย เธอจึงคิดว่าสามารถกดขี่เฉินอีได้ แต่สุดท้ายเฉินอีกลับไม่สนทั้งไม้อ่อนและไม้แข็ง ซึ่งมันทำให้น่าโมโหมากๆ

สิ่งนี้ทำให้ มุมปากของเฉินอียกขึ้นมาเล็กน้อย

คุณชายสามฉินกระแอมเล็กน้อยในเวลานี้ แล้วกล่าวว่า“เฉินอี ฉันรู้ว่านายคบหากับคุณชายตระกูลกวน แต่ฉันคิดว่านายไม่รู้นิสัยของเขาหรอก”

“คนที่มีปัญหากับเขา ไม่มีหนึ่งพันก็ต้องมีแปดร้อยคน นายเป็นแค่คนคนหนึ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเขาก็เท่านั้น เกรงว่าตอนนี้เขาคงจำนายไม่ได้แล้ว นายคงไม่ได้คิดว่าอาศัยการคบหากับคุณชายตระกูลกวน แล้วจะมาหักล้างกับคุณชายหลงหรอกนะ？”

“ฉันบอกกับนายได้เลยว่า บอดี้การ์ดสาวข้างๆนายคนนั้น ตอนนี้ตกอยู่ในมือของเราแล้ว ถ้านายไม่ถอยออกไปล่ะก็ ยังหาว่าฉันไม่เกรงใจก็แล้วกัน”

น้ำเสียงมีการข่มขู่

คราวนี้ คนอื่นๆเมื่อได้ยินแบบนั้นจึงตัวเต้นรัว

นี่คือการรนหาที่ตาย

ฉินหวนจือตกตะลึงเล็กน้อย แต่แล้วก็เผยสีหน้าดีอกดีใจขึ้น

ในเมื่อในมือมีจุดอ่อนของอีกฝ่าย จะกลัวเฉินอีทำไมอีกล่ะ？

เขาหัวเราะหึๆด้วยความเย็นชา แล้วกล่าวว่า“ฉันนึกออกแล้ว น่าจะเป็นผู้หญิงคนนั้นที่มาพร้อมกับเฉินอีในวันนั้น ใช่ไหม？”

“จึๆๆ เฉินอี นายมันตัวซวยจริงๆเลย ทำให้เพื่อนของตัวเองถูกจับ ฉันว่าเพื่อนของนายคนอื่นๆคงไม่ยอมหรอกใช่ไหม”

“ตอนนี้นายมันตัวคนเดียวแล้ว อยู่เฉยๆเถอะนะ ไม่อย่างงั้นอย่าหาว่าเราไม่เกรงใจล่ะ！”

วินาทีนี้ ฉินหวยจือราวกับหาที่ตักหลักได้แล้ว อะไรที่สามารถโอ้อวดแสนยานุภาพต่อหน้าของเฉินอีได้ ท่าทีเย่อหยิ่งเผยออกมา

ในมุมมองของเขา เฉินอีเป็นแค่คนที่อาศัยกำลังเท่านั้น รวมถึงคนที่มีความสามารถชกต่อยได้ ตอนนี้คนของตัวเองก็ถูกจับ ถ้าไอ้หมอนี่ไม่เชื่อฟัง จิตสำนึกของเขาคงไม่สงบสุขทั้งชาติแน่

การข่มขู่

นี่เป็นการข่มขู่อย่างเห็นได้ชัด！

คนอื่นๆในตระกูลฉินรู้ได้ในทันที พวกเขาต่างใช้สายตาประหลาดๆมองเฉินอี

พวกเขาจะคอยดูว่า เฉินอีจะทำอะไรอีก

ฉินปิงหลันตาของเธอกระตุก

“เฉินอี มังกรเก้าเธอคงไม่……”

“วางใจเถอะ คนอย่างพวกเขาน่ะหรอ อยากจะจับมังกรเก้า เพ้อเจ้อเกินไปแล้ว”