บทที่ 198 หาคนเก็บศพคุณชายหลง

“มานี่สิ ให้เถ้าแก่จินพูดสักคำสองคำสิ”

น้ำเสียงเย็นชาของเฉินอีดังขึ้น

เสียงที่เยือกเย็นกว่าก็คือเสียงร้องโหยหวนของต้าจินหยาที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เสียงกรีดร้องที่ทำให้ทุกคนราวกับเข้าไปอยู่ในสถานการณ์แบบนั้นด้วย และทำให้ทุกคนรู้สึกแย่มาก

โดยเฉพาะฉินหวยจือและคนอื่นในตระกูลฉิน

ถึงแม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าเถ้าแก่จินคือใคร แต่คนที่คุณชายสามฉินสามารถเรียกว่าเถ้าแก่ได้ จะต้องเป็นตัวละครที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นคงจะเรียกว่าเสี่ยวจินก็พอแล้ว

นี่หมายความว่าเถ้าแก่จินต้องไม่ใช่บุคคลธรรมดา

สุดท้ายล่ะ？

ก็ตกอยู่ในมือของมังกรเก้า แล้วมันต่างจากตกอยู่ในมือของเฉินอีอย่างไร？

ไม่ต่างกันเลย！

“เถ้าแก่จินคนนี้ ไม่สิ เฉินอีคนนี้ ตกลงเขาเป็นใครกันแน่？”

“ทำไมเรายกคุณชายสามฉินออกมาแล้ว กลับยังข่มเขาไม่ได้ล่ะ หรือว่าเราถูกกำหนดให้ร้องรำทำเพลงให้คนอื่นดู？”

“ตัวตลก เราต้องกลายเป็นตัวตลกแน่ๆ！”

คนของตระกูลฉินต่างพากันคิดถึง เรื่องที่ว่าพวกตนคงไม่มีวันได้เห็นเฉินอีก้มหัวแล้ว

ฉินหวยจือเป็นคนที่หงุดหงิดที่สุด

เพราะเรื่องพวกนี้ ถึงแม้ทุกคนจะรู้ แต่คนที่วางแผนกลับเป็นตัวเอง ถ้าจะต้องซวยจริงๆคงจะเป็นตัวเองที่เป็นคนซวยคนแรก

คุณชายสามฉินถึงกับตกตะลึง

เขารู้ดีว่าเถ้าแก่จินเป็นใคร

ยิ่งรู้ว่าคนที่ไปพร้อมกับต้าจินหยาคือใคร

สตอร์มอาย เป็นยอดฝีมืออันดับต้นๆของโจวตู ศิลปะการต่อสู้ไม่ธรรมดา แต่สุดท้ายกลับถูกคนอื่นปู้ยี่ปู้ยำอย่างโหดเหี้ยม ตอนนี้ยังคงร้องโหยหวนไม่หยุด

“ปะ เป็น เป็นไปไม่ได้ ฉันรู้ถึงความสามารถของสตอร์มอายดี พวกแกข่มเขาลงไปได้ยังไง？”

ถ้าบอกว่าเป็นยอดฝีมือของตระกูลหลงก่อนหน้านั้น พวกที่เป็นนักโทษ มันคงพูดยาก

แต่ตอนนี้คนที่ปรากฏตัวขึ้นเป็นถึงนักสู้ที่ใช้ชีวิตในใต้ดินมานาน สตอร์มอายผู้สั่งสมชื่อเสียงมานาน พลังของเขา ไม่กล้าพูดว่าเป็นสุดยอดในโจวตู แต่เขาก็สามารถอยู่ระดับต้นๆได้

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น ก็ยังคงพ่ายให้กับมังกรเก้าอยู่ดี

นี่มันคือการแสดงให้เห็นว่ามังกรเก้าน่ากลัวขนาดไหนไม่ใช่หรอ

ก่อนหน้านี้ที่พวกเขาเห็น มันก็เป็นแค่สิ่งที่มังกรเก้าผู้หญิงคนนั้นแสดงออกมาบางส่วน

และเมื่อรวมกับศิลปะการต่อสู้ของเฉินอีเอง

นี่มันกลุ่มคนสุดยอดฝีมือชัดๆ！

“ตุ๊บ！”

เขาคุกเข่าลงกับพื้นอย่างแรง ราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงออกไปทั้งหมด เขาไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อยู่นาน

เมื่อเห็นดังนั้น ฉินหวยจือและคนอื่นๆก็ไม่กล้าพูดเสียงดัง กระทั่งฉินหว่านชิงผู้หญิงคนนี้หลบอยู่ด้านหลังของผู้อาวุโส กลัวว่าเฉินอีจะหาเรื่องตัวเอง

แต่น่าเสียดายคือ เธอไม่คู่ควร

เฉินอีไม่ใส่ใจคนของตระกูลฉินไม่ว่าใครน่าไหน

ยกเว้นฉินหวยจือคนเดียว

“ฉินหวยจือ พี่ชายภรรยาครับ คุณลองพูดกับผมดูสิ ทำไมคุณถึงไม่ทำตามกฎล่ะ？”

“อะไรนะ？”

ฉินหวยจือเดิมเขายังตกใจจนเหม่อลอย ไม่สามารถหลุดออกจากภวังค์ได้ในทันที

เฉินอีพูดอย่างยิ้มๆต่อไปว่า“เมื่อกี้ผมถามคุณว่า ทำไมคุณไม่ทำตามกฎ”

“ตอนแรกผมกำลังคิดว่า ถ้าคุณสามารถทำงานได้ และความสามารถในด้านกิจการโดดเด่นมากพอ คุณแย่งตำแหน่งประธานบริษัทของปิงหลันไป ผมก็พูดอะไรไม่ได้ และผมก็คงไม่สามารถเป็นผีชางรับใช้เสือ ประโยคนี้มันอาจจะไม่น่าฟัง แต่กลับมีเหตุผลมาก”

“ผมกับปิงหลันทำอะไรอยู่ภายใต้กรอบของกฎ แต่สุดท้ายคุณกลับทำนอกเหนือจากกฎ ไม่รักษากฎก็ต้องถูกลงโทษ พี่ชายภรรยาครับ คุณว่าคุณอยากจะถูกลงโทษยังไงครับ？”

เฉินอีเล่นแหวนยิงธนูในบนนิ้ว แล้วถามอย่างยิ้มๆ

ฉินหวยจือกลืนน้ำลายดังเอือก

ท่านย่าฉินและคนอื่นตกตะลึงไม่หาย