บทที่ 199 สามหมื่นล้านอีกแล้ว

ในตอนที่พูดประโยคสุดท้าย หัวใจของคุณชายสามฉินก็เต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมา

เขาคิดไม่ถึงจริงๆว่าเฉินอีจะหยิ่งผยองมากขนาดนี้ บอกให้เขาพูดกับคุณชายหลงว่าด้วยประโยคนั้นด้วย

หรือเขาคิดว่าประโยคนี้ จะสามารถข่มขู่คุณชายตระกูลหลงได้อย่างงั้นหรอ？

ความจริงไม่ใช่แบบนั้นเลย

มันเป็นเพียงเพราะเฉินอีขี้เกียจ

เขาไม่อยากขับรถไปโรงแรมแล้วค่อยกลับบ้าน เพราะมันไม่ใช่ทางเดียวกัน

คนอื่นๆในตระกูลฉินไม่ค่อยเข้าใจในจุดนี้ ต่างพากันคิดว่าเฉินอีคนนี้พูดจาก้าวล่วงเกินไป

แต่พวกเขาไม่ใช่คุณชายตระกูลหลง ตอนนี้ยังถูกเฉินอีบีบไว้จนแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

คุณชายหลงที่อยู่ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

หลังจากผ่านไปอยู่นาน เขาถึงหัวเราะอย่างเย้ยหยัน“โทรหาให้คนที่บ้านหาคนเก็บศพ ได้สิ”

“แต่ผมคิดว่าน่าจะเก็บศพเขานะ ช่างเถอะ ในเมื่อกล้าท้าทายผม งั้นก็เตรียมเอาชีวิตมาชดใช้ได้เลย”

“คุณเอาเขาเข้ามาได้เลย ผมจะดูสิว่าเมืองฉือเล็กๆแห่งนี้ ไอ้สถานที่กระจอกๆแบบนี้จะสร้างคลื่นอะไรขึ้นมาได้！”

เขาพูดอย่างไม่เกรงใจ

เนื่องจากในสายตาของคุณชายตระกูลหลง เฉินอีก็เป็นแค่คนต่ำต้อยที่ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง

ในเวลาปกติอาจจะไม่สนใจฝ่ายตรงข้าม

แต่ในเมื่อชายหนุ่มคนนี้ดิ้นรนขนาดนี้ ในเมื่อไว้หน้าขนาดนี้แล้วแต่เขาไม่สนใจ งั้นก็อย่าหวังว่าตนจะเกรงใจเลย

ความแค้นทั้งเก่าทั้งใหม่จะชำระพร้อมกัน！

“เอิ่ม ก็ได้”

หลังจากวางสายไป คุณชายสามฉินก็เงยหน้าขึ้นมา แต่กลับไม่พบร่างของเฉินอีอีก

ฉินปิงหลันเองก็ไม่อยู่เช่นกัน

“ฉะ เฉินอีล่ะ？”

คุณชายสามฉินถามอย่างไม่เข้าใจ

ก้มหน้าคุยโทรศัพท์ไม่นาน แต่เฉินอีกลับหนีไปแล้ว

ฉินหว่านชิงพยุงคุณชายสามฉินลุกขึ้น แล้วกล่าวว่า“เขาไม่ได้หนีไปไหน เหมือนจะได้ยินคำพูดของคุณชายหลง ดังนั้นเขาเลยไปหาคุณชายหลงแล้วล่ะ”

“ว่าไงนะ！”

คราวนี้ คุณชายสามฉินถึงกับตกตะลึง

เขาเคยเห็นคนกล้าหาญมาก่อน แต่กลับไม่เคยเห็นใครที่ใจกล้าอาจหาญขนาดนี้

ถึงจะอยากตาย แต่ก็ไม่จำเป็นต้องใจร้อนขนาดนี้ก็ได้มั้ง

คุณชายหลงไม่ใช่คนอย่างตนเองที่สามารถจะเปรียบได้

ยอดฝีมือระดับสตอร์มอายอย่างนั้น ข้างกายของคุณชายหลงอย่างน้อยก็มีหลายคน

กระทั่งมีตัวละครที่โหดเหี้ยมถึงคนสองคน

เฉินอีถึงจะเก่งแค่ไหน ถึงจะเก่งกาจกว่ามังกรเก้าคนนั้น

แต่เขาจะเป็นคู่ต่อสู้ของคุณชายหลงได้อย่างไร

เฉินอีคนนี้ ต้องตายแน่ๆ

“ไม่เป็นไร เฉินอีตายน่ะดีที่สุดแล้ว แบบนี้ฉันจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องก่อนอีก ส่งฉินปิงหลันไปถึงที่ก็ดี”

“จริงด้วย ให้หวนจือกลับมาเถอะ เฉินอีจะตายอยู่แล้ว คำพูดของเขาไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว”

ท่านย่าฉินพูดแล้ว

ความเกลียดชังที่เขามีต่อเฉินอีและฉินปิงหลันมันมากขึ้นเรื่อยๆ