บทที่ 200 ความคิดของคุณชายหลง

คุณชายหลงรู้สึกมึนงงมากขึ้นเรื่อยๆ

ถึงแม้ว่าอิทธิพลของตระกูลหลงจะแทบเป็นศูนย์ แต่จากระดับนี้ พวกเขายังคงมีความเข้าใจที่ดีเกี่ยวกับอิทธิพลที่ถือได้ว่าเป็นตัวเลขในระดับโลก

กองทุนมูลนิธิโตว๋โนว่ เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน แล้วโผล่ออกมาได้ยังไง？

คุณชายหลงได้ส่งคนไปสืบเรื่องนี้มาแล้ว แต่กลับไร้วี่แวว

“เรื่องนี้มันเลยเถิดไปกันใหญ่แล้ว”

ถึงแม้คุณชายหลงจะเย่อหยิ่งอยู่เสมอ แต่เขาก็โง่มากเหมือนกัน

คนคนหนึ่งที่สามารถควักเงินสามหมื่นล้านออกมาได้อย่างง่ายดาย ประกอบกับก่อนหน้านี้ มีสินทรัพย์ห้าถึงหกหมื่นล้าน อิทธิพลระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะก้าวล่วงได้

เนื่องจากห้าถึงหกหมื่นล้าน ไม่ว่าตระกูลหลงจะรวมทรัพย์สินทั้งหมด ก็ไม่สามารถตามทันได้

“คุณชายครับ เราจะทำยังไงต่อไปครับ？”

มีคนเอ่ยถามอย่างต้องการคำแนะนำ

หลังจากคุณชายหลงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พูดว่า“ยังจะทำอะไรได้อีก ตอนนี้พวกแกรีบไปติดต่อหาวังซื่อกรุ๊ปนั่น ฉันจะไปเยี่ยมพวกเขาด้วยตัวเอง”

“คุณชาย นั่นเป็นแค่องค์กรกระจอกๆของเมืองฉือ คุณจะ……”

“แกกำลังพูดเพ้อเจ้อกับฉันอยู่ใช่ไหม？ก่อนหน้านี้วังซื่อกรุ๊ปมันเป็นแค่บริษัทกระจอกๆ แต่ตอนนี้กลับเป็นบุคคลใหญ่โตของแท้แน่นอนไม่ต้องสืบ”

“ถึงพวกเขาจะเอาเงินห้าหกหมื่นล้านมาลงทุน แต่กำไรมันก็ได้กลับคืนมาสูงมาก ลำพังแค่สินทรัพย์เพียงอย่างเดียวก็สามารถเทียบกับตระกูลหลงได้แล้ว ตอนนี้ฉันต้องสานสัมพันธ์กับวังซื่อกรุ๊ปนี่เป็นวิธีที่ดีที่สุด！”

“แน่นอนว่า เป้าหมายที่แท้จริงของฉันก็คืออยากสานสัมพันธ์กับกองทุนมูลนิธิโตว๋โนว่ มีเพียงแค่วิธีนี้ฉันถึงจะมีโอกาสทำให้ตระกูลหลงเข้ามาแทนที่วังซื่อกรุ๊ปได้ ไม่แน่อนาคตตระกูลหลงอาจจะมีทุนมากพอได้กลายเป็นประธานของแก๊งฮีโร่ก็ได้ แม้แต่ได้เข้ากองทัพทางตอนเหนือ！”

ทางตอนเหนือ เป็นสถานที่ของตระกูลเศรษฐีอันดับต้นๆของภายในประเทศ และผู้ที่สามารถติดอันดับได้ ล้วนเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงในประเทศ

ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้ คุณชายหลงมั่นใจว่าจะได้เป็นนายท่านรุ่นต่อไปของตระกูลหลง

ดังนั้น ตอนนี้เขาจึงสิ่งที่เขาไตร่ตรองไม่ใช่แค่ตระกูลหลงในตอนนี้ แต่เป็นอนาคตที่ตนจะสามารถมีอิทธิพลเพิ่มขึ้น กระทั่งสามารถติดอันดับในแดนเหนือได้ และได้รับตำแหน่งในอาณาจักรแห่งตระกูลที่มีชื่อเสียง

ลูกน้องของเขาใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น แล้วพูดว่า“กระผมเข้าใจแล้ว ผมจะไปติดต่อวังซื่อกรุ๊ปเดี๋ยวนี้แหละครับ”

“ดี”

คุณชายหลงพยักหน้าเบาๆ แล้วถามต่อว่า“จริงสิ เรื่องของตระกูลฉินพวกนั้นจัดการถึงไหนแล้ว？”

“ไม่ทราบเหมือนกันครับ ผมจะติดต่อตอนนี้ให้ครับ”

ในตอนที่เขาเตรียมจะติดต่อไปนั้น จู่ๆก็มีกลุ่มคนท่าทางแปลกๆ เดินเข้ามา

“เกิดอะไรขึ้น？”

คนสนิทเหมือนเห็นว่าคุณชายหลงมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ เขาจึงตำหนิคนพวกนั้น

“คุณชาย เอ่อ เฉินอีพวกเขามาแล้วครับ”

“ว่าไงนะ？”

สีหน้าของคนสนิทเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขารู้ด้วยว่าเมื่อไม่นานมานี้ คุณชายหลงได้รับสายโทรศัพท์สายหนึ่ง บอกว่าเฉินอีอาจหาญจองหอง กล้าบอกว่าให้คุณชายของตนออกไปพบเขา ไม่อย่างนั้นจะไม่ปล่อยคุณชายของตนไปง่ายๆ

คำพูดเหล่านี้เขามองว่ามันน่าขัน คิดว่าเฉินอีต้องไม่กล้ามาหาเรื่องคุณชายของตนอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้ดูท่า เฉินอีจะอาจหาญเกินไปแล้ว กล้าบุกเข้ามาถึงที่ สักพักคนสนิทก็อดที่จะมองไปที่คุณชายหลงไม่ได้ พบว่าคุณชายของตนในตอนนี้สีหน้าเคร่งขรึมมาก

“ได้ ได้ ได้สิไอ้เฉินอี กล้ามาถึงที่จริงๆ คิดจะมาจัดการฉันสินะ？”

เฉินอีหัวเราะ

เขาเคยเห็นคนหยิ่งผยอง แต่จุดจบของคนพวกนั้นจบลงอย่างน่าเศร้า

แต่ไม่เคยเห็นคนที่เหมือนกับเฉินอีเลย กล้ามาหาเรื่องตัวเองถึงที่

คงเบื่อชีวิตแล้วสินะ！