บทที่ 201 ทึ่งกับคุณชายหลง

เวรกรรม！

มันเป็นเวรกรรม！

นายท่านตระกูลหลี่โกรธจนไฟลุกโชน เขาโกรธจนกระอักเลือดเต็มพื้น

พ่อบ้านรีบเดินเข้ามาพยุงเขา แล้วกล่าวว่า“นายท่านครับ เรื่องนี้เราปฏิเสธไปก่อนเถอะครับ ไม่ต้องสนใจตระกูลหลงหรือวังซื่อกรุ๊ปนั่น เราไม่ต้องไปสนใจ”

เขาเป็นห่วงสุขภาพของนายท่านตระกูลหลี่

ตอนนี้หลี่เจ๋อติดคุกไปแล้ว ถ้าเกิดนายท่านตระกูลหลี่เป็นอะไรขึ้นมา ตระกูลหลี่คงจบเห่แน่ๆ

สิ่งนี้ ทำให้นายท่านตระกูลหลี่โบกมือไป แล้วพูดอย่างทำอะไรไม่ได้“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ถึงเราจะไม่แต่ยังไงพวกเขาก็ต้องมาถึงที่อยู่ดี”

“อีกทั้งเมื่อทำให้ตระกูลหลงไม่พอใจ ตระกูลหลี่ของเราก็ต้องจบเห่แน่”

“เนื่องจากตระกูลหลงเป็นผู้มีอิทธิพลในเมืองชิงชวน เมืองเทียบกับตระกูลเฉินกับตระกูลจงแห่งเมืองอสูรทั้งสอง ซึ่งมันต่างกันราวกับเหว อิทธิพลของตระกูลหลงยิ่งใหญ่กว่า เมื่อทำให้เขาโกรธ แม้แต่กระดูกของตระกูลหลี่ก็จะไม่เหลือ！”

“แต่สุขภาพของนายท่าน……”

“ฉันไม่เป็นอะไรหรอก อีกอย่างพวกนายติดต่อเส้นสายไปถึงไหนแล้ว ไอ้ลูกเวรนั่นช่วยออกมาได้ไหม？”

นายท่านตระกูลหลี่ถามเรื่องของหลี่เจ๋อลูกชายของตัวเองอย่างใส่ใจ

เพราะสุขภาพของเขา นับตั้งแต่หลังจากวันนั้นที่เขาถูกเฉินอีทำให้โกรธจนเป็นลมไปเขาแย่ลงไปเรื่อยๆ

แม้ว่าความสามารถของหลี่เจ๋อจะอยู่ในระดับปานกลาง แต่ตอนนี้ตระกูลหลี่ทำได้แค่พึ่งพาหลี่เจ๋อปกป้องตระกูลหลี่

แน่นอนว่ายังมีตัวเลือกอื่น แต่ว่าเมื่อเทียบกับบรรดาน้องชายหลานชาย เห็นได้ชัดว่าหลี่ซื่อกรุ๊ปมอบให้ลูกชายแท้ๆของตัวเองเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุด

หลังจากที่พ่อบ้านได้ยินแบบนั้นจึงเผยให้เห็นท่าทีที่ขมขื่น เขาพูดอย่างทำอะไรไม่ได้“เราพึ่งได้รับข่าวว่า โทษของคุณชายในครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาสามารถทำให้เบาลงได้ ยิ่งไม่ต้องพูดว่าปล่อยตัว”

“เป็นไปได้ยังไง！”

นายท่านตระกูลหลี่พูดอย่างไม่อยากเชื่อ

แต่เมื่อพูดตบสามคำนี้เขาก็เงียบลงทันที

เป็นแบบนั้นจริงๆ แม้แต่ท่านจี้ยังพ่ายแพ้ให้กับเฉินอี ในเมืองฉือไม่มีใครสามารถช่วยหลี่เจ๋อออกมาได้

แต่เขากลับคิดไม่ถึงว่า เส้นสายทางโจวตู กลับไม่สามารถช่วยอะไรได้

“ตกลงเฉินอีคนนี้เป็นใครกันแน่ ทำไมแม้แต่คนพวกนี้ยังทำอะไรไม่ได้！”

“ครั้งนี้คุณชายหลงเหมือนจะกำลังคิดหาวิธีต่อกรกับเฉินอี แต่วังซื่อกรุ๊ปเกี่ยวข้องกับเฉินอี ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกับแน่ หรือว่าคุณชายหลงจะยอมปล่อยลูกชายของฉัน ปล่อยตระกูลหลี่ของเราไป ถึงเรากับเฉินอีจะมีความแค้นกันเขาก็ไม่สนใจใช่ไหม？”

วินาทีนี้นายท่านตระกูลหลี่แทบจะเป็นบ้าเต็มทน

เขาคิดยังไงก็คิดไม่ออก

สิ่งนี้ ทำให้เขาสูดหายใจเข้า แล้วพูดว่า“ไม่ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น เราต้องปกป้องตัวเอง อนาคตข้างหน้าค่อยดูท่าทีของคุณชายหลงต่อไป”

เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว สิ่งเดียวที่ทำได้คือก้มหัวให้กับวังซื่อกรุ๊ป หรืออาจจะไปกล่าวขอโทษกับเฉินอี ดีๆสักครั้ง ตระกูลหลี่อาจจะสามารถผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้

เพียงตลาดมืด ดูท่าจะหลุดออกจากมือของพวกเขาไปแล้ว

ยิ่งคิด นายท่านตระกูลหลี่ก็ยิ่งโกรธหลี่เจ๋อไอ้ลูกเวรคนนั้นมากยิ่งขึ้น

“ให้เขาอยู่ในนั้นต่อไปสักสองสามปีเถอะ หลังจากออกมานิสัยสันดานที่ไม่ควรมีพวกนั้นอาจจะหายไปก็ได้”

เขาลึกขึ้นแล้วก้าวออกไปข้างนอก

นายท่านตระกูลหลี่รู้ดีว่าคุณชายหลงคิดอะไรอยู่ เขาไม่มีทางคุกเข่าขอโทษต่อหน้าทุกคน เขาทำได้มากที่สุดคือกล่าวขอโทษ

ดังนั้น อยากจะคุกเข่าขอโทษ ก็คงจะต้องอาศัยจังหวะนี้

สำหรับการขอโทษในงานเลี้ยง เป็นแค่การเดินตามพิธีขั้นตอนเท่านั้น

ในขณะเดียวกัน คุณชายหลงก็เห็นวังฉางหลินแล้วเช่นกัน

แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงกลับเป็น เฉินอีที่ยืนอยู่ข้างๆวังฉางหลิน

เขาจำเฉินอีไม่ค่อยได้

แต่ถึงจะไม่ได้อย่างไร ขอแค่พบเจอตัวจริงเสียงจริงเขาก็จะนึกขึ้นมาได้ในทันที

เนื่องจากระหว่างทั้งสองฝ่ายมีความแค้นต่อกัน

แต่เขาไม่สนใจเฉินอี และก้าวเข้าไปหาวังฉางหลิน