บทที่ 20 ลูกเหล็กปริศนา

“ปล่อยเขาเถอะ”

เฉินอีนวดขมับเบา ๆ กล่าวอย่างปวดหัวเล็กน้อย

“เจ้ามังกรครับ!”

เสือขาวตะโกนอย่างไม่พอใจ แต่เมื่อเผชิญกับสายตานิ่งสงบของเฉินอี เสือขาวก็เข้าใจขึ้นมาทันที

โชว์ในครั้งนี้จะจบลงตอนนี้ไม่ได้ เพราะเจ้ามังกรของตัวเองกำลังรอคนคนหนึ่งอยู่

ทันทีที่คนคนนั้นมาถึง จะต้องให้ตระกูลหลินได้รับรู้อย่างแน่นอนว่าความสิ้นหวังมันเป็นยังไง

“เฉ่าเฉียง วังจ่างหลิน พวกคุณมานี่”

เฉินอีกลับไปยังที่นั่งด้านบน และร้องเรียกเฉ่าเฉียงและวังจ่างหลิน

“คุณเฉิน ท่านพิจารณาได้ว่ายังไงบ้างครับ?”

เฉ่าเฉียงถามอย่างระมัดระวัง

เขาไม่ยินดีที่จะเห็นตระกูลกวนลงมือ เช่นนั้นจะต้องทำให้เมืองชิงชวนตกอยู่ในความโกลาหลอย่างแน่นอน

สำหรับเรื่องนี้ เฉินอีไม่ได้ให้คำตอบ แต่กลับถามกลับ: “เมืองฉือ เมืองชิงชวนรวมถึงทั่วทั้งเขตตะวันออกเฉียงใต้คนที่มีความสามารถติดตัวส่วนมากล้วนอยู่ในระดับไหน?”

“หา?” เฉ่าเฉียงชะงักงัน

เดิมทีเขาคิดว่าเฉินอีเรียกเขามาเพื่อหารือวิธีการจัดการกับตระกูลหลิน กลับคิดไม่ถึงว่าจะเป็นแบบนี้

กลับเป็นวังจ่างหลินที่ตอบสนองขึ้นมาก่อน และรีบเอ่ยทันที: “ในเขตเมืองฉือนั้นพอจะมียอดฝีมืออยู่บ้าง แต่เกินกว่าครึ่งได้ถูกท่านชายสามแห่งตระกูลหลินพาไปที่หน่วยทหาร กลายเป็นคนของกองทหารโหวยี่

“สำหรับคนที่เหลืออยู่ ล้วนเป็นคนของแวดวงใต้ดิน ที่แข็งแกร่งที่สุดนั้นคือหัวหน้าของกลุ่มเสือฟ้า เซียวเทียนหู่

เมื่อเอ่ยถึงชื่อนี้ วังจ่างหลินก็มีท่าทีหวาดเกรงขึ้นมา

“ในอดีตมีตระกูลหลิน โดยเพราะมีท่านชายสามแห่งตระกูลหลินคอยกดหัวเซียวเทียนหู่อยู่ ถึงทำให้หมอนั่นไม่มีอิทธิพลมากมายอะไร”

“แต่ทันทีที่ตระกูลหลินล้มลง ใครยังจะสามารถกดเซียวเทียนหู่เอาไว้ได้อีก เกรงว่าตระกูลวังคงต้องตกอยู่ในสภาวะแข่งขันกับเซียวเทียนหู่อีกครั้ง”

แน่นอน ตอนนี้ตระกูลหลินจะล้มหรือไม่นั้นยังไม่เป็นที่แน่นอน ดังนั้นวังจ่างหลินก็ไม่ได้คิดไปไกลอะไร

แต่ทว่า!

“หงส์แดง เดี๋ยวหลังจากนี้เธอไปพบเซียวเทียนหู่พร้อมกับประธานวังหน่อยแล้วกัน ถ้าหากไม่ยอมก้มหัว ก็ทำลายกลุ่มเสือฟ้าซะ อย่างมากก็แค่สร้างขึ้นมาใหม่”

เฉินอีไม่ได้เงยหน้า เพียงแค่พูดประโยคนี้ออกมาอย่างสงบ

วังจ่างหลินถึงกับตะลึงงัน

เดิมทีคิดว่าเฉินหลินจะส่งเสือขาวไป เพราะหมอนั่นสามารถจัดการผู้อาวุโสใหญ่ได้ภายในพริบตา น่าจะมีฝีมือพอ ๆ กับเซียวเทียนหู่

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า คนที่เฉินอีจะส่งไปต่อกรกับกลุ่มเสือฟ้าจะเป็นหงส์แดง ผู้หญิงคนหนึ่ง!

“คุณเฉินครับ เซียวเทียนหู่คนนั้นโหดเหี้ยมอำมหิตมาก เขาเพียงคนเดียวสามารถจัดการชายฉกรรจ์ที่โหดเหี้ยมได้ถึงเจ็ดแปดคน พูดถึงความสามารถนั้นร้ายกาจกว่าพวกหลินเจิ้นหลงอีกมาก จะประมาทไม่ได้นะครับ!”

วังจ่างหลินเอ่ยอย่างร้อนรน หวังว่าเฉินอีจะเปลี่ยนความคิด

ในสายตาของเขา หงส์แดงผู้หญิงคนหนึ่งไป เกรงว่าคงต้องถูกเล่นงานปางตาย หรือแม้กระทั่งได้รับความอัปยศ

แต่เฉินอีไม่ได้พูดอะไร กลับเป็นหงส์แดงที่มองไปทางวังจ่างหลิน และกล่าวอย่างเยือกเย็น: “นำทาง”

“แต่ว่า......”

“หุบปาก!”

หงส์แดงแทบจะไม่ให้วังจ่างหลินได้มีโอกาสตอบโต้เลยสักนิด เธอบิดจับอีกฝ่ายเอาไว้ ให้อีกฝ่ายเดินนำทางอยู่ด้านหน้า

เฉินอีเห็นดังนั้น ก็ยิ้มขึ้นมาอย่างไม่เห็นด้วย จากนั้นก็มองไปที่เฉ่าเฉียง

“ผู้ว่าการเฉ่า ถึงทีคุณแล้ว”

“อ้อครับ!”