บทที่ 21 ขอบคุณไอ้สารเลวนั่น

ตอนนี้ พวกของหลินเจิ้นหลงเห็นพวกของเฉินอีกำลังจับกลุ่มพูดคุยกันอยู่ ดูเหมือนกำลังวิพากษ์วิจารณ์ลูกเหล็กสองลูกนั้น ทำให้เขารู้สึกโกรธจัด

“น่าสมเพชจริง ๆ !”

หลินเจิ้นหลงกำหมัดแน่น

ในความเห็นของเขา หากพวกของเฉินอียอมปล่อยเขาไป เรื่องทุกอย่างก็จะจบลงด้วยดี

แต่อีกฝ่ายไม่ทำเช่นนั้น กลับวิพากษ์วิจารณ์ของเล่นที่แย่งไปจากเขา ซึ่งสายตาดูถูกเหยียดหยามนี้ ทำให้หลินเจิ้นหลงรู้สึกโมโหเป็นอย่างมาก

“เจ้าสำนัก !”

ผู้อาวุโสรองของตระกูลหลินเดินเข้ามาแล้วพูดด้วยหน้าตาและน้ำเสียงที่เคร่งขรึมว่า : “เมื่อครู่ท่านผู้อาวุโสใหญ่ได้รับบาดเจ็บสาหัส อีกทั้งกระดูกมือของเขา ก็แทบจะแหลกละเอียดจนหมด”

“อะไรนะ ?”

หลินเจิ้นหลงหน้าถอดสีทันที

เป็นที่รู้กันดีว่าผู้อาวุโสทั้งห้าของตระกูลหลิน ถูกจัดอันดับตามความสามารถในการต่อสู้ ตนเองนั้นอยู่ในระดับเดียวกับผู้อาวุโสรอง แต่ท่านผู้อาวุโสใหญ่มีความแข็งแกร่งมากกว่า แต่วันนี้กระดูกมือของเขากลับแหลกละเอียดเพราะชกเสือขาวเข้าไปหนึ่งหมัด

“เจ้าหมอนั่นไม่ใช่ยอดฝีมือสักหน่อย แม้แต่เซียวเทียนหู่ก็ยังไม่มีความสามารถถึงขั้นนี้ด้วยซ้ำ !”

หลินเจิ้นหลงพูดออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ถึงแม้เขาจะไม่เชื่อ แต่ความจริงก็ปรากฏให้เห็นอยู่ตรงหน้า

“ไม่แน่ว่าเจ้าหมอนั่นอาจเกิดมาพร้อมกับพลังเหนือธรรมชาติ อาจไม่ใช่คนที่มีกำลังภายในที่แข็งแกร่ง แต่อย่างน้อยก็เป็นหนึ่งคนที่มีพละกำลังภายนอกที่แข็งแกร่ง”

สีหน้าของผู้อาวุโสรองเคร่งเครียด

ผู้อาวุโสทั้งห้าของตระกูลหลิน รวมไปถึงหลินเจิ้นหลง และหลินเจิ้นหู่ที่ตายไป ล้วนแล้วแต่มีพละกำลังภายนอกที่แข็งแกร่ง ถือเป็นยอดฝีมือที่หาได้ยากในเมืองฉือ แต่การตายและการบาดเจ็บที่เกิดขึ้นในวันนี้ ถือเป็นเรื่องที่อยู่เหนือความคาดหมาย

สีหน้าของหลินเจิ้นจงเริ่มเย็นชาขึ้น

เขาถึงขั้นรู้สึกโกรธเคืองหลินเจิ้นเป้าซึ่งเป็นน้องชายคนที่สามของตระกูล

“ถ้าไม่ใช่เพราะหลินเจิ้นเป้าพาทั้งยอดฝีมือที่มีพละกำลังภายนอกที่ยอดเยี่ยม และมีกำลังภายในที่แข็งแกร่งไปมากมายขนาดนั้น ตระกูลหลินของเราจะมีสภาพอย่างที่เป็นอยู่เช่นทุกวันนี้ได้อย่างไร !”

เขารู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง

ถึงแม้ชาตินี้เขาจะหยิบยกชื่อของหลินเจิ้นเป้าขึ้นมากล่าวว่าเป็นนักฆ่าที่น่ากลัว แต่นี่ก็แสดงให้เห็นว่าเขาไม่มีวันเทียบชั้นกับหลินเจิ้นเป้าได้ ในฐานะที่เป็นผู้นำของตระกูลหลิน ทำให้เขายากที่จะทำใจยอมรับ

ผู้อาวุโสรองเองก็เข้าใจเรื่องนี้ดี แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้า ก็อดที่จะไม่ให้พวกเขาคิดมากไม่ได้

“เจ้าสำนัก เรื่องนี้ต้องให้ท่านชายหลินเป็นผู้มาจัดการ พวกเราไม่สามารถเชิญคุณชายของตระกูลกวนมาได้ ไม่ต้องพูดถึงว่าอีกฝ่ายจะออกหน้าหรือไม่ ต่อให้ลงมือจริง ๆ เกรงว่าตระกูลหลินของเราจะต้องสูญเสียความไว้เนื้อเชื่อใจและโปรดปรานจาก คุณชายใหญ่ท่านนั้นด้วยสาเหตุนี้”

“ถึงเวลานั้น อำนาจอันยิ่งใหญ่ของเรา ก็จะต้องตกไปอยู่ในมือของท่านชายหลิน ผมเองก็คิดว่าท่านคงไม่อยากเห็นจุดจบเช่นนี้ ดังนั้นหากยังสามารถใช้ประโยชน์จากคุณชายหลินได้ ก็ควรรีบใช้ให้คุ้มค่าที่สุด”

“ขอเพียงได้รับการสนับสนุนจากตระกูลกวน หลินเจิ้นเป้าก็ไม่มีวันยึดอำนาจได้ ต่อให้มีความสามารถที่สูงเพียงใด ก็เป็นได้เพียงแค่ดาบคมเล่มหนึ่งที่อยู่ในมือของเจ้าสำนักเท่านั้น”

ผู้อาวุโสรองกระซิบเตือน

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ เป็นเพราะคำพูดนี้ของเขา ที่จะทำให้หลินเจิ้นหลงต้องนึกเสียใจอย่างยิ่งในเวลาอีกไม่นานต่อจากนี้

แต่สิ่งที่เขายิ่งไม่รู้ก็คือ ต่อให้เชิญคุณชายของตระกูลกวนผู้นั้นมา เรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้าก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้

เฉินอี เขาเป็นคนที่มีความรู้สึกคับแค้นใจอยู่เสมอ เขาจึงไม่มีวันรอจนกระทั่งถึงวันถัดไปแน่นอน

“เจ้ามังกร มีสื่อมากมายมาที่นี่แล้วครับ !”

มังกรเขียวเดินขึ้นไปกระซิบ

เฉินอีเลิกคิ้ว

ตอนนี้เขากำลังทวงคืนความยุติธรรม ไม่ใช่ต้องการที่จะเป็นข่าว ดังนั้นเขาจึงต้องการขับไล่คนของบริษัทสื่อเหล่านั้นออกไปในทันที

แต่มังกรเขียวพูดขึ้นอีกว่า : “ดูเหมือนว่าในกลุ่มสื่อเหล่านั้นจะมีคนของตระกูลหลินและบุคคลที่ทรงอำนาจอื่น ๆ ปะปนอยู่ด้วยไม่น้อยเช่นกัน”

“หลายปีมานี้ สิ่งชั่วร้ายที่ตระกูลหลินและตระกูลอื่น ๆ อีกหลายตระกูลทำ ก็เพื่อเป็นการล้างมลทินให้แก่ตัวพวกเขาเอง อีกทั้งยังพยายามผลักดันให้ตระกูลหลินขึ้นเป็นผู้นำของสมาคมเมืองฉือ เช่นนี้ถึงจะทำให้สมาคมเมื่อฉือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตระกูลหลิน อยู่ในฐานะที่แข็งแกร่งและมั่นคง”

เมื่อเฉินอีได้ยิน ก็เปลี่ยนความคิดในทันที