บทที่ 215 จับเป็นพวกเรา น่าขำสิ้นดี

เฉินอีส่ายหัวเล็กน้อย

เขารู้สึกว่าตนเองนั้นดูคนผิดไปเล็กน้อย

ต่อให้ศัตรูจะแข็งแกร่งขนาดไหน ก็ไม่อาจยอมแพ้ได้อย่างเด็ดขาด

หากยอมแพ้ก็จะปลอดภัยอย่างนั้นหรือ ?

น่าขำสิ้นดี !

คนพวกนี้ล้วนไม่ใช่คนดี ต่อให้พวกเขายอมถอยหนึ่งก้าว คนพวกนี้ก็จะต้อนพวกเขาจนมุมอยู่ดี ถึงขั้นอาจรู้สึกว่าการที่พวกเรายอมอ่อนข้อให้นั้น แสดงว่าพวกเรารังแกได้ง่าย ๆ ถึงตอนนั้นก็จะรู้เองว่า ถ้าหากยอมก้าวไปข้างหน้าเสียตั้งแต่ต้น นั่นถึงจะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง

“หากพวกนายมีใครต้องการหนี ฉันก็จะไม่ขัดขวาง ออกไปได้เสียตั้งแต่ตอนนี้ แต่ต่อไปอย่าหวังว่าจะกลับมาเหยียบที่นี่ได้อีก”

เฉินอีสะบัดแขนเสื้อ เขาไม่อยากชุบเลี้ยงคนไร้ประโยชน์ และเป็นคนขี้ขลาด

ไม่ช้า มีคนจำนวนหนึ่งเดินจากไป

คนของตระกูลจิ่งอยู่ต่อ

ส่วนวังจางหลินและเซียวเทียนหู่นั้น พวกเขาต่างทำงานให้กับเฉินอีอย่างเต็มกำลังโดยไม่ต้องสงสัย

เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ ต่อให้พวกเขาต้องตาย พวกเขาก็ขอจัดการกับผู้รุกรานเหล่านั้นให้มีรอยบาดแผลเสียก่อน

“ดี ดีมาก”

เฉินอีพยักหน้าเล็กน้อย

เขาหันกลับไปมองมังกรเขียว แล้วพูดว่า : “คนพวกนั้นถึงไหนแล้ว ?”

“พวกเขาเข้ามาในเมืองฉือของเราแล้ว ไม่ทราบว่าเจ้ามังกรต้องการให้จัดการกับพวกเขาในคราวเดียวเลยหรือไม่”

“จัดการได้ !”

“ครับ !”

กองทัพของตระกูลมังกรและตระกูลอันแข็งแกร่ง ที่เตรียมตัวเพื่อมาจัดการกับเฉินอี ไม่ช้าก็เผชิญหน้ากับบรรดายอดฝีมือของเมืองฉือจำนวนนับร้อยคน

ส่วนมากเป็นคนของกลุ่มเสือฟ้า ตอนนี้ทุกคนต่างแสดงท่าทีดุดันออกมา

“บ้าเอ๊ย กล้ามาก่อเรื่องที่เมืองฉือของเรา คงไม่เห็นกลุ่มเสือฟ้าของเราอยู่ในสายตาแล้วใช้ไหม !”

ลิงผอมผู้เป็นหัวหน้าหัวเราะเยาะไม่หยุด

เขาเป็นผู้นำขอกลุ่มเสือฟ้าที่มีความสามารถในการต่อสู้ที่แข็งแกร่ง เป็นเป็นหนึ่งในคนที่มีความสามารถด้านการต่อสู้ที่น่ากลัวรองลงมาจากเซียวเทียนหู่

ที่สำคัญที่สุดก็คือ เขาเคยผ่านการฝึกฝนอย่างเข้มงวด อีกทั้งคนที่ฝึกฝนเขา ก็คือมังกรเขียว !

อันที่จริงแล้ว ไม่ว่าจะเป็นตระกูลจิ่งหรือตระกูลเศรษฐีอื่น ๆ ในเมืองฉือ ต่างไม่รู้ว่านอกจากพวกของเจ้าดำทั้งยี่สิบคนแล้ว ยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่งที่ได้รับการฝึกฝนจากมังกรเขียว

เพียงแต่ก่อนหน้านี้ ไม่เคยนำคนเหล่านี้ออกมาใช้ จุดประสงค์ก็เพื่อวันนี้

เพื่อที่จะต่อสู้กับคนที่มาจากต่างถิ่นเหล่านี้อย่างมีประสิทธิภาพ !

ผู้นำกองทัพของตระกูลมังกรและตระกูลฟู่ต่างตกตะลึง

ทำไมพวกเขาเพิ่งมาถึงก็มีคนมารออยู่กว่าร้อยคนแล้ว

ที่น่ากลัวที่สุดก็คือ เมื่อคนจำนวนหลายร้อยคนนี้รวมตัวกัน ทำให้พวกเขารู้สึกเกรงกลัวขึ้นมา

“พวก พวกนายเป็นใครกัน ?”

“บ้าเอ๊ย แกหูหนวกหรืออย่างไร ? ไม่ได้ยินที่ฉันพูดว่ากลุ่มเสือฟ้าเมื่อกี้หรืออย่างไร !”

“กลุ่มเสือฟ้า ? กองกำลังใต้ดินของเมืองฉือ ? เดี๋ยวก่อนนะ แล้วพวกนายเกี่ยวอะไรด้วย ?”

“ครั้งนี้พวกเราต้องการมาจัดการกับคนที่ชื่อเฉินอี อย่างมากก็อาจรวมไปถึงวังซื่อกรุ๊ป แล้วพวกนายคิดจะทำอะไร ?”

“จริงด้วย ฉันขอเตือนพวกนายว่าอย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่จะดีกว่า เมื่อพวกเราจัดการกับเฉินอีเรียบร้อยแล้วก็จะจากไปทันที ไม่มีทางกระทบถึงพวกนายอย่างแน่นอน”

คนพวกนี้ไม่ต้องการมีเรื่องกับเจ้าถิ่นของที่นี่ ก่อนที่จะจับตัวเฉินอีได้

แต่พวกเขากลับคิดไม่ถึงว่า ลิงผอมไม่เพียงแต่จะไม่ฟังคำพูดของพวกเขาเท่านั้น แต่เมื่อได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูด เส้นเลือดดำบนหัวก็ปูดโปนขึ้นในทันที

“บ้าเอ๊ย พวกแกไปเอาความกล้ามาจากไหน กล้าดียังไงที่เรียกชื่อต้องห้ามของคุณเฉินเช่นนี้ รนหาที่ตายชัด ๆ !”

“พี่น้องทุกคน จงไปจัดการกับพวกที่ไม่ให้ความเคารพต่อคุณเฉินเดี๋ยวนี้ !”

ทันทีที่พูดจบ กลุ่มคนเสื้อดำก็วิ่งกรูกันเข้าไป เป็นสถานการณ์ที่น่าหวาดกลัวจริง ๆ