บทที่ 217 ถูกกำหนดไว้แล้ว

สำนักมังกรลับเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ความสงบสุขครอบคลุมไปเก้าหมื่นลี้ ขยายอณเขตประเทศต้าถัง คนขี้ขลาดอย่างนั้นหรือ คงมองกันไม่เห็นสินะ?

เฉินอีตอบกลับมาแบบนั้น ยิ่งทำให้ในใจเขาสั่งระริก

คนพวกนี้เป็นเศษขยะ?

คำพูดก่อนหน้านี้ของเฉินอี สำนักมังกรลับ การขยายอณเขตประเทศต้าถัง กลับกลายเป็นเรื่องที่ถูกเพิกเฉย

สิ่งที่สำคัญกว่าคือสิ่งที่พูดในภายหลัง

ถ้าจะบอกว่าตระกูลมังกรและตระกลูฟู่เป็นคนขี้ขลาด ตระกูหลินแห่งเมืองฉือในอดีตก็เหมือนกับตระกูลหลี่ในตอนนี้ มันไม่เลวร้ายไปกว่าเศษขยะหรือไง?

หากไม่พูดถึงตระกูลมังกร ตระกูลฟู่เองก็เป็นเพียงหนึ่งเดียวที่มีกองกำลังควบคุมโลกใต้ดินของชิงชวน ทักษะของทุกคนนั้นล้วนไม่ธรรมดา พวกเขาทั้งหมดล้วนผ่านการต่อสู้กันอย่างดุเดือด

อาจกล่าวได้ว่านอกจากตระกูลขุนนางแล้ว ในแง่ของความสามารถในการต่อสู้ บางทีตระกูลอื่นๆอาจจะมีมือดีอยู่

แต่ในแง่ของกำลังพล ตระกูลฟู่ก็เป็นที่หนึ่งอยู่แล้ว

และตอนนี้ คนของตระกูลฟู่โดยเฉพาะสมาชิกระดับอาวุโสของตระกูล กลับให้ความเคารพอย่างกับแกะเชื่องตัวน้อย มันเป็นเรื่องที่เกิดคาดไปมาก

น่าสยดสยองจริง ๆ！

อย่างที่รู้กันดีว่า ทั้งตระกูลมังกรและตระกูลฟู่ เพียงแค่มังกรสิบเอ็ดคนเดียว แม้ว่าจะไม่มีกลุ่มลิงน้อยพวกนี้ มังกรสิบเอ็ดคนเดียวก็สามารถจัดการได้กว่าสามสี่ร้อยคน

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของพละกำลัง

แต่เป็นเรื่องของความกล้าหาญ

ขณะที่คนอื่น ๆยิ่งเอาชนะคนได้มาก แต่กลับสูญเสียความกล้าของตนไป ทว่ามังกรสิบเอ็ดนั้นยิ่งมีความกล้ามากขึ้นเรื่อย ๆ

แต่นั่นก็ไม่ใช่ความกล้าหาญที่แท้จริง

มันคือสภาพจิตใจและความกล้าต่างหาก

ความไม่สมดุลทางอารมณ์ยังเป็นตัวกำหนดผลของสงครามครั้งนี้อีกด้วย กล่าวได้ว่า จะแพ้หรือชนะก็ถูกตัดสินไว้แล้วตั้งแต่ต้น

เฉินอีก็ไม่ได้รู้สึกว่าผลลัพธ์เช่นนี้เป็นเรื่องน่าตกใจอะไร เขาปรบมือและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านรองฟู่ ท่านหลงสาม ท่านมาถึงเมืองฉือก็ไม่บอกกันสักหน่อย ข้าจะได้ทำหน้าที่เจ้าบ้านให้ดีที่สุด”

“นี่หมายความว่าข้าไม่ได้อยู่ในสายตาของพวกท่านสินะ?”

มีรอยยิ้มอยู่ในคำพูดของเฉินอี

แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ ผู้อาวุโสอย่างท่านฟู่รองและท่านหลงสามก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเรื่อย ๆ เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลอย่างไม่หยุด

พวกเขาสูดหายใจลึกๆ แต่ก็ไม่กล้าจะหายใจแรงๆ

เพราะกลัวว่าแค่หายใจก็อาจจะไปกระทบต่อจิตใจของเฉินอี

ไร้สาระสิ้นดี！

หากเป็นเมื่อก่อนพวกเขายังคงจะดูถูกเฉินอี แต่ในตอนนี้ความคิดของพวกเขาได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เฉินอีคนนี้ไม่ได้ดูเรียบง่ายอย่างที่เห็น！

“ช่างน่ากลัว น่ากลัวจริง ๆ”

“ความรู้สึกทั้งหมดที่มนุษย์ควรมีในสถานการณ์แบบนี้ พวกท่านต่างก็มีหมดแล้ว ตอนนี้พวกท่านก็วางใจเถอะ ข้าจะไม่แตะต้องพวกท่าน ก่อนหน้านี้ข้าได้ให้สัญญาไว้กับเฉ่าเฉียงแล้วว่าจะไม่ฆ่าใครอีก แน่นอนเงื่อนไขคือพวกท่านจะต้องไม่ก่อเรื่องให้กับข้า รอให้คนสำคัญของทั้งสองตระกูลมาถึง บางทีพวกท่านอาจจะได้กลับมาใช้ชีวิตอย่างสงบสุขตลอดไป”

คำพูดของเฉินอีทำให้สีหน้าของคนทั้งคู่เปลี่ยนไปในทันที

“เฉินอี ไม่สิ คุณเฉิน คำพูดของคุณนี่มันหมายความว่าอย่างไร?”

“พวกคนเก่าคนแก่ในตระกูลของเรา ก็จะมาที่เมืองฉือด้วยเช่นกัน”

“ฮะ? พวกท่านยังไม่รู้กันหรือไง คนเก่าคนแก่ของตระกูลของพวกท่านมีความคิดจะย้ายมาอยู่กันที่เมืองฉือ เพื่อใช้ชีวิตยามแก่เฒ่าอย่างสงบสุข ท้ายที่สุดทั้งเมืองวงการบนดินและวงการใต้ดินก็จะเป็นอาณาบริเวณของตระกูลกวน และตอนนี้ตระกูลกวนก็เป็นตระกูลของพ่อค้าราชการ ข้าคิดว่าต่อไปเศรษฐกิจของเมืองชิงชวนจะต้องพัฒนาขึ้นอย่างเป็นแน่แท้ ต้องชื่นชมตระกูลทั้งสองของพวกท่าน”

เฉินอีพูดด้วยรอยยิ้ม

เขามักจะพูดความในใจออกมา

แต่คนฟังกลับไม่คิดเช่นนั้น สีหน้าของพวกเขาดูข่มขื่นอย่างยิ่ง