บทที่ 219 ความโง่เขลาของท่านชายมังกรเจ็ด

“น้องรอง ข้าคิดว่าข้าไม่มีทางเสียใจแน่ หลายปีมานี้ข้าบริหารกิจการยิ่งใหญ่ของตระกูลมังกร ยิ่งไปกว่านั้นตอนนั้นข้าเคยสนับสนุนเซี่ยวเทียนไปยังภาคเหนือ เวลานั้นพวกเจ้าทุกคนเข้ามาขัดขวาง แต่ข้าก็ยังสนับสนุนจนถึงที่สุด ข้าเชื่อในสัญชาตญาณของข้า ข้าจะไม่เสียใจ ผู้ที่เสียใจจริงๆคือพวกเจ้าต่างหาก”

“แต่สิ่งที่น่าเสียดายคือ เซี่ยวเทียนเป็นลูกชายของเจ้า ซึ่งการตัดสินใจที่โง่เขลาของเจ้าจะส่งผลต่อลูกชายเจ้าด้วย นั้นคือความหวังของพวกเราตระกูลมังกรเชียวนะ สุดท้ายต้องมาจบในมือของเจ้า นี่สิถึงเป็นสิ่งที่เราควรจะเสียใจ ถ้ารู้ว่าจะเป็นเช่นนี้น่าจะให้เซี่ยวเทียนสืบทอดเจ้าสามถึงจะถูก เพราะตอนนั้นเจ้าไม่ได้ทำดีต่อเซี่ยวเทียนเลยแม้แต่น้อย มัวแต่สนใจมังกรเจ็ด ถึงทำให้เด็กคนนี้ตกต่ำมาถึงจุดนี้”

“เจ้าไม่ใช่ผู้ที่เหมาะสมที่จะเป็นนายท่าน ในเวลาเดียวกันก็ไม่ใช่ผู้ที่ทำหน้าที่ของบิดาได้ดี！”

มังกรใหญ่พูดอย่างจริงจัง

เขารู้สึกเสียใจจริงๆ

เมื่อก่อนนานมาแล้วนั้น มังกรสองไม่ดีต่อหลงเซี่ยวเทียนมาก ลำเอียงไปทางท่านชายมังกรเจ็ด ตอนนั้นท่านหลงสามไม่มีลูกหลานจึงอยากได้หลงเซี่ยวเทียนมาสืบทอดตัวเอง แต่ก็ถูกท่านหลงรองปฏิเสธไป ทำให้ทางมังกรใหญ่ก็ปล่อยผ่านไปด้วย

ตอนนี้มังกรใหญ่ว่าเสียใจแล้วจริงๆ

ความจริงสามารถร่วมมือกันพัฒนา ทำให้เกิดผลประโยชน์สูงสุด แต่มีใครบางคนเพียงเพราะความขัดแย้งเล็กๆ เพียงเพราะลูกชายตัวเองถูกกระทำไม่ดีแล้วไม่ยอม แต่กลับพึ่งพาลูกชายคนโตที่ตัวเองไม่ชอบหรือจะบอกว่าเคยทรมานมาก่อน

แม่แกสิ นี่เป็นเรื่องที่คนเขาควรทำกันเหรอ？

“มังกรใหญ่ เจ้าควรพูดจาให้เกียรติข้าด้วย！”

ท่านหลงรองพูดออกมาด้วยความโกรธ

เขามักจะพึ่งลูกชายคนโตของเขา เพราะในตระกูลมังกรเขามีอำนาจมากดั่งการเรียกลมเรียกฝน ถึงแม้จะไม่ใช่ผู้ควบคุมอำนาจ และยังคงไม่มีมังกรใหญ่ในสายตา ถึงขั้นทำให้อีกฝ่ายอับอายอยู่หลายครั้ง

แต่มังกรใหญ่ก็ยังปฏิบัติตัวอย่างสุภาพ ไม่เคยคิดที่จะโต้แย้งแม้แต่คำเดียว

ตอนนี้เป็นไงล่ะ ถึงกับกล้าหักหลังตัวเองนินทาตัวเอง มังกรใหญ่คงเสียสติไปเหมือนเฉินอีแล้วละมั้ง

“ฮาฮา”

มังกรใหญ่ถูกทำให้โกรธจนหยุดหัวเราะไม่ได้

“เจ้ามังกรสอง แกคิดว่าแกเก่งมากเหรอ？”

“ข้าจะบอกความจริงให้ ถ้าไม่ใช่ว่าแม่ของเซี่ยวเทียนได้ส่งเสียกับเขาก่อนที่จะเสียไป ว่าต้องดูแลแกกับน้องมังกรเจ็ดให้ดี แกคิดว่าหลงเซี่ยวเทียนจะช่วยแกเหรอ แกยังจะสามารถเรียกลมเรียกฝนในตระกูลมังกรได้เหรอ?”

“นอกจากเกิดลูกชายที่ดีมาแล้ว เจ้าไม่ได้ทำเรื่องใดสำเร็จเลย แต่ที่น่าเสียดายก็เพราะเจ้า เซี่ยวเทียนถูกชะตากรรมว่าจะต้องเป็นศัตรูกับเรา นี่เป็นเรื่องที่น่าเสียดายที่สุดของข้า”

มังกรใหญ่ยิ่งคิดถึงจุดนี้ ก็ยิ่งรู้สึกเสียใจมากขึ้นเรื่อย ๆ

แต่ว่าเรื่องราวมันก็ดำเนินมาถึงจุดจุดนี้แล้ว แน่นอนว่าเขาจะไม่มีทางเสียใจกับเรื่องหลงเซี่ยวเทียนอีก

เจ้าพ่อเฉิน โปรดให้พวกข้ารับใช้ท่าน”

มังกรใหญ่ทำท่าคารวะ

หลังจากเฉินอีได้เห็นการทะเลาะกันในครอบครัว ก็ได้หัวเราะออกมา

กลับทำให้เขานึกถึงความวุ่นวายภายในตระกูลเฉิน

ก็ยังจะเหมือนกันอีก

ไม่แน่ว่าถึงเวลาพวกคนที่อยู่ในตระกูลเฉินได้เห็นถึงความแข็งแกร่งของตัวข้าแล้ว ก็จะใช้ความสัมพันธ์เป็นข้ออ้างอีก

สำหรับการจำนนอย่างจริงใจของมังกรใหญ่ เฉินอีสะบัดมือแล้ว พูดว่า “นายท่านตระกูลมังกร สุภาพไปแล้ว ในเมื่อท่านหลงรองคิดว่าวัดข้าน้อยมันเล็กไป งั้นก็ขอให้พระพุทธรูปองค์ใหญ่นี้ออกไปจากเมืองฉือ และจำไว้ว่า นับจากนี้ในชิงชวนจะไม่มีที่ใดให้พวกเจ้าปกปักรากฐานอีก”

“เฉินอี แก!”

ท่านหลงรองพึ่งนึกขึ้นได้ ชิงชวนทั้งหมดตกอยู่ในมือของตระกูลกวน ตอนนี้พวกเราคนในตระกูลมังกร เหมือนจะไม่มีที่ใดที่สามารถปักหลักได้เลยจริงๆ

ณ เวลานั้นผู้คนที่ติดตามท่านหลงรองสีหน้าค่อยๆตื่นตระหนก

“ท่านรอง ถ้างั้นเรายอมจำนนไหม ท่านไม่คิดจะยอมทิ้งกิจการตระกูลหลงแล้วออกจากชิงชวนใช่ไหม”

“ใช่แล้ว พวกเราต้องอยู่ต่อที่เมืองฉือ ยังไงก็ได้คุมกิจกรรมอยู่ไม่มากก็น้อย แต่ถ้าออกไปก็จะไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ”

“ท่านรอง โปรดคิดให้ถี่ถ้วนด้วย ไม่ควรที่จะใช้อารมณ์ชั่ววูบแล้วต้องทิ้งกิจการทั้งหมด”

“ท่านรอง คิดให้ดีด้วย”

แต่ละคนเริ่มพูดเพื่อห้ามท่านหลงรอง ว่าอย่างน้อยก็ต้องอยู่ต่อในเมืองฉือ