บทที่ 220 ท่านชายมังกรเจ็ดที่ยอมรับไม่ได้

“ท่านพ่อ สิ่งที่ท่านพึ่งพูดไปเป็นจริงหรือ”

“เป็นไปไม่ได้ ตระกูลหลงตระกูลใหญ่กิจการใหญ่ จะครอบครองชิงชวนก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น แต่ทำไมทั้งหมดนี้ถึงหายไปหมดภายในคืนเดียวล่ะ?”

“ข้าไม่เชื่อ นี่ไม่ใช่ความจริง ท่านพ่อ และก็ท่านอาท่านลุงทั้งหลาย พวกท่านกำลังล้อเล่นกับข้าใช่ไหม?”

ท่านชายมังกรเจ็ดถามแบบมีความหวัง

คนในตระกูลหลงคนอื่นๆได้แต่ก้มหัวไม่ตอบ

พวกเขายังมีหน้าที่ไหนมาพูดอีก

เพราะยังไงซะเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่น่าอับอาย

แท้จริงแล้วควรที่จะได้ขึ้นแทนตระกูลกวน ให้ตระกูลหลงเป็นตระกูลลำดับ1ในชิงชวน แท้จริงแล้วผู้ที่สามารถอวดดีได้ทั้งวันอย่างตระกูลหลง กลับล้มเหลวภายในคืนเดียว

คำพวกนี้พูดออกมา ยิ่งรู้สึกอับอายมากขึ้น

อีกแถมคนพูดยังเป็นท่านหลงรอง

“เป็นเพราะตระกูลโฮ่ ขัดขวางตระกูลจินออกรบ รวมถึงตระกูลเฉินและตระกูลจงยังถูกปฏิเสธ ไม่สามารถไปช่วยได้ทัน บวกกับกวนจื่อโยวของตระกูลกวนได้จู่โจมอย่างกะทันหัน และคุณลุงใหญ่ของเจ้าที่ไร้ความสามารถ จึงเกิดเป็นสถานการณ์เช่นนี้”

ท่านหลงรองพูดคำพวกนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีทางเหลือ

เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว มีแต่ต้องพูดความจริงออกมาให้หมด แต่ก็เป็นห่วงลูกชายว่าจะรับไม่ได้

อย่างที่คิด

ท่านชายมังกรเจ็ดก็ถึงกับอึ้ง

เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเรื่องราวจะกลายมาเป็นแบบนี้ได้

ท่านหลงรองให้คำปลอบใจไปบ้าง “ไม่เป็นไรนะ รอพี่ใหญ่เจ้ากลับมา เจ้าพวกนั้นจะต้องยอมคุกเข่าลงแน่”

“แล้วคฤหาสน์ของข้า สาวรับใช้ของข้า แล้วพวกเมียข้าล่ะ?”

ท่านชายมังกรเจ็ดถามด้วยความรู้สึกที่ยังไม่ยอม

แท้จริงแล้วเขาคิดว่าเมื่อปัญหาด้านเฉินอีจบลง ตัวเองก็จะสามารถใช้ชีวิตที่หรูหราต่อไป

แต่ผลที่ได้คือตอนนี้ไม่เพียงแค่ถูกขับไล่ออกจากชิงชวน แต่สิ่งของส่วนตัวของเขาทั้งหมดก็เสียไปด้วย

ท่านหลงรองตากระตุกเบาๆ

เขาอยู่ ๆก็นึกถึงคำพูดของพี่ใหญ่ขึ้นมา

แกนะ ถูกเขาเอาใจมากเกินไปจริงๆ ตระกูลหลงกลายมาเป็นแบบนี้แล้ว แกยังจะคิดพวกเรื่องไม่เป็นเรื่องอีก

“ไสหัวกลับไปรอข้า พี่ใหญ่ของเจ้าส่งข่าวมาแล้ว ว่าช่วงนี้ก็จะกลับมา ถ้าเจ้ายังกล้ากระโดดวิ่งเล่นอีกละก็ อย่าหาว่าข้าไม่ยอมเจ้านะ เจ้ารู้ดีใช่ไหมว่านิสัยพี่ใหญ่เจ้าเป็นยังไง เขาอาจจะรักเจ้ามากก็จริง แต่ก็ไม่ยอมเจ้าเพราะเรื่องพวกนี้หรอกนะ”

ท่านหลงรองเริ่มดุแล้ว

เขาหลายปีมานี้ ไม่เคยอารมณ์เสียหรือดุลูกชายคนนี้มาก่อน แต่ครั้งนี้ทนไม่ไหวจริงๆ

คิดไปคิดมา ตัวเองเป็นหนี้ต่อลูกชายใหญ่มากมายจริงๆ ทั้งใจมีแต่อยากจะอบรมสั่งสอนลูกชายเล็ก แต่กลับกลายเป็นรักที่ผิด ผลก็คือกลายเป็นแบบที่เห็นอยู่นี่

มันน่าโมโหมากเลยจริงๆ

ตอนนี้เขารู้สึกโทษตัวเองอย่างมาก

หลังท่านชายมังกรเจ็ดถูกท่านพ่อสั่งสอนแล้วก็รู้สึกไม่พอใจ แต่อย่างน้อยสมองก็ไม่ถึงขั้นที่โง่จนช่วยไม่ได้ และรู้ว่าถ้าตอนนี้ยังทำตัวเป็นเด็กอีก ท่านพ่อคงจะไม่ยอมทนอีกต่อไปแน่ ท่านชายมังกรเจ็ดผู้ที่ชอบไม้อ่อนกลัวไม้แข็งจึงได้ทำตัวเรียบร้อยขึ้นมา

มองเห็นลูกชายคนนี้เดินออกไปด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ ความรู้สึกเสียใจของท่านหลงรองก็ยิ่งมากขึ้นไปอีก

“รอพี่ใหญ่เขากลับมา ข้าก็จะนำลูกคนนี้ส่งให้กับเซี่ยวเทียน ให้เซี่ยวเทียนอบรมสั่งสอนให้ดี”

“ต้องแบบนี้แล่ะ”