บทที่ 226 การมาถึงของลู่เทียนฟ่างแห่งตระกูลลู่

เฉินอีสังเกตเห็นคนพวกนี้แล้ว

“เถ้าแก่ คนพวกนี้รออยู่ด้านนอกหวังจะดูละครสนุกของพวกเรา ต่อจากนี้พวกเราควรจะทำยังไง?”

มังกรใหญ่เดินเข้ามาเผยให้เห็นสีหน้าที่ขมขื่น

ที่นี่ไม่ใช่เมืองชิงชวนแต่เป็นรัฐหนานเยว่ พวกเขาที่เป็นคนต่างถิ่นจะไปเอาแขกมาจากไหน

ตอนนี้พวกนักธุรกิจเจ้าถิ่นที่มั่งคั่งทยอยกันมาที่นี่ จุดประสงค์ก็เพื่อดูพวกเขากลายเป็นตัวตลก ถ้ามังกรใหญ่จะบอกว่าไม่ได้รู้สึกแย่ ก็คงไม่ต่างอะไรกับพูดคุยโม้โอ้อวด หลังจากนั้นโดนคนอื่นมองออกจนทะลุปรุโปร่ง

ฉินปิงหลันก็กำหมัดแน่น โต๋วโต๋วและโนว่โน่วก็สัมผัสได้ถึงความกังวลของแม่และคุณลุงคุณปู่ทั้งหลาย ชั่วขณะยัยเด็กน้อยทั้งสองคนไม่กล้าพูดอะไรอีก

“ไม่ต้องกังวล อีกไม่นานก็จะมีแขกมาแล้ว”

เฉินอีโบกมือแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ

ท่าทางที่ดูไม่เก็บเอาอะไรมาใส่ใจเลยของเขาทำให้ทุกคนรู้สึกพูดอะไรไม่ออก

ไม่นานก็มีคนชุดแรกเดินทางมาถึงแล้ว คนที่เป็นผู้นำคือเฉินห้าวหราน

วินาทีที่ผู้อาวุโสใหญ่เฉินเห็นเฉินห้าวหรานตัวของเขาแข็งทื่อทันที

ส่วนคนของตระกูลเฉินที่เหลือก็อดไม่ได้ที่จะหันไปสบตากัน โดยเฉพาะสัมผัสได้ถึงสายตาที่แปลกประหลาดของคนอื่น แต่ละคนรีบก้มหน้าลงไม่กล้าพูดอะไรทันที

ช่วยไม่ได้

ก่อนหน้านี้พวกเขายังทิ้งคำขู่ไว้ให้กับเฉินอี

แต่ปรากฏว่าตอนนี้เฉินห้าวหรานมาแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังมาพร้อมกับความโอ่อ่าที่ไม่ธรรมดา

เห็นได้ชัดวันนี้กำลังบ่งบอกถึงตระกูลเฉินแห่งรัฐหนานเยว่มีความขัดแย้งภายใน ถ้าหากเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไป เกรงว่าจะทำให้ผู้คนไม่น้อยหัวเราะเยาะ

“ตกลงสมองของเฉินห้าวหรานมีปัญหาอะไร หลังจากที่พวกเราประกาศไปแล้วยังกล้าเข้าร่วมพิธีเปิดกองทุนมูลนิธิโตว๋โนว่ แบบนี้ไม่เท่ากับเป็นการตบหน้าพวกเราเหรอ?”

คราวนี้ ผู้อาวุโสใหญ่เฉินพูดด้วยความโมโห

เขารู้สึกว่าใบหน้าที่ชราภาพของตัวเองโดนคนอื่นตบจนเสียงดังปังปังปัง

ปัญหาภายในบ้านก็จัดการเองภายในบ้าน

ตอนนี้เปิดเผยจนทุกคนสามารถมองเห็น ผู้อาวุโสใหญ่เฉินย่อมไม่ได้คิดว่าการกระทำที่โง่เขลาของเฉินห้าวหรานเป็นเรื่องที่ดี แบบนี้มันไม่ต่างอะไรกับการตบหน้าตัวเองลดระดับของตระกูลเฉินให้ต่ำลง

“ไป ไปลากพวกเฉินห้าวหรานกลับมา!”

“ครับ!”

ในขณะที่พวกอาวุโสใหญ่เฉินกำลังคิดจะลากเฉินห้าวหรานกลับมา มีคนอีกกลุ่มหนึ่งเดินทางมาถึงแล้ว คนที่เป็นผู้นำคือกวนจื่อโยวแห่งตระกูลกวน

ผู้ควบคุมทิศทางตระกูลอันดับหนึ่งเมืองชิงชวน

การมาถึงของเขาถือว่าอยู่ในความคาดหมายของทุกคน

แต่ตอนนี้ตระกูลกวนควบคุมวงการใต้ดินและบนดินทั้งหมดของเมืองชิงชวน ยิ่งไปกว่านั้นยังได้รับฉายาว่าเป็นพ่อค้าข้าราชการ ในแง่ของสถานะเพียงพอที่จะเทียบกับตระกูลหลัว แม้แต่ตระกูลเฉินก็ยังต้องเกรงใจสามส่วน

“กวนจื่อโยวคนนี้มาจริงด้วย เขาไม่ไปจัดการอิทธิพลของตระกูลกวนในเมืองชิงชวน แต่กลับมาร่วมงานพิธีเปิดกองทุนมูลนิธิโตว๋โนว่สาขาในรัฐหนานเยว่ หรือว่าสมองของเขามีปัญหา!”

ผู้อาวุโสใหญ่เฉินพูดอย่างไม่สบอารมณ์

กวงจื่อโยวก็มาแล้ว เขาจะไปลากเฉินห้าวหรานกลับมาก็ไม่ค่อยดี อย่างน้อยลากกลับมาต่อหน้าแบบนี้มันก็ไม่ค่อยดี จึงทำได้แต่พยายามโทรเข้าโทรศัพท์ของเฉินห้าวหราน ผลที่ได้คือหมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ หลังจากนั้นมีเสียงพูดภาษาอังกฤษตามมาเป็นชุด

“บ้าจริง!”

เฉินห้าวหรานรู้สึกโกรธจนโยนโทรศัพท์ทิ้งโดยตรง

“เฉินห้าวหรานคนนี้ไม่สนใจภาพลักษณ์ของตระกูลเฉินเลยแม้แต่นิดเดียว หมอนี่มันสมควรตายที่สุด!”

“เวรเอ้ย อีกเดี๋ยวฉันจะต้องจัดการเด็กคนนี้ จะต้องยึดสถานะทายาทผู้สืบทอดของเขาให้ได้ในเวลาอันสั้น ไม่อย่างนั้นปล่อยให้เขาเป็นทายาทผู้สืบทอด เกรงว่ามีแต่จะทำให้ตระกูลเฉินของเราเสียหน้า”

ผู้อาวุโสใหญ่เฉินก็พูดคำขู่ทิ้งไว้เหมือนกัน

ในตอนนั้นเองมีเสียงอุทานดังขึ้นอีกครั้ง มีคนบางคนเงยหน้าขึ้นมองออกไปตรงจุดที่ไม่ไกลอย่างกะทันหัน กลับเห็นคนของตระกูลลู่เดินเข้ามาอย่างยิ่งใหญ่