บทที่ 227 พวกเขาอยากรอก็ให้พวกเขารอ

ลู่เทียนฟ่างได้รับข่าวตั้งนานแล้ว

พฤติกรรมของตระกูลเฉินใจกล้ามาก ถึงขั้นกล้าพูดจาข่มขู่เจ้ามังกรของเขา

ในฐานะที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของสำนักมังกรลับ มีเหรอที่ลู่เทียนฟ่างจะสามารถปล่อยผ่านเรื่องนี้

ก็แค่ตระกูลเฉิน ถึงแม้ธุรกิจครอบครัวจะเติบโตขึ้นพอสมควร แต่คิดเหรอว่าจะสามารถงัดข้อกับสิบหกตระกูลรุ่นเก่า มันเป็นเรื่องที่น่าขำสิ้นดี

“ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น ในเมื่อพวกเขายินดีที่จะรอถ้ำกลางลมหนาวก็ปล่อยให้พวกเขารอไปเถอะ”

ที่ผ่านมาเฉินอีไม่เคยใส่ใจกับเรื่องแบบนี้

ในเมื่อใครบางคนยินดีที่จะรอในถ้ำกลางฤดูหนาวที่หนาวเหน็บ งั้นก็ปล่อยให้พวกเขารอไป คงจะไปพูดเกลี้ยกล่อมอีกฝ่ายไม่ได้หรอกมั้ง

หลังจากได้ยินคำพูดของเฉินอี ลู่เทียนฟ่างพยักหน้าเล็กน้อย รู้สึกว่าที่เฉินอีพูดมาสมเหตุสมผลมาก

ในเมื่อใครบางคนไม่รู้จักเจียมตัว งั้นก็ไม่จำเป็นต้องไปถือสาอะไรมากแล้ว

กล้ามาหาเรื่องอะไรที่มันไม่มีความสุข งั้นก็แล้วแต่พวกเขา

เพราะยังไงลู่เทียนห่างอยู่ที่นี่ ย่อมไม่มีทางปล่อยให้พวกเฉินอีลงมือ เพียงแค่เขาคนเดียวก็สามารถทำให้ใครบางคนเข้าใจ คุณเฉินอี เจ้ามังกรของพวกเขาไม่ใช่สิ่งที่ใครก็ได้จะมายุ่งด้วย

“เอาแบบนี้ก็แล้วกัน พี่ลู่ คุณลองแวะไปหามังกรเขียวก็ได้ เขามีเรื่องอยากพูดคุยกับคุณไม่น้อย”

“ไอ้เด็กเมื่อวานซืนมังกรเขียวนั่น มันแน่มาก”

ลู่เทียนฟ่างรีบไปหามังกรเขียวทันที ไม่นานก็ต้องร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา

เพราะตอนนี้มังกรเขียวกำลังสั่งสอนกวนจื่อหลิวและคนอื่น

หลังจากสังเกตเห็นลู่เทียนฟ่างมา มังกรเขียวพูดอย่างยิ้มแย้ม “พี่เทียนฟ่าง ไม่ได้เจอกันตั้งนาน จะลองทดสอบดูสักสองสามกระบวนท่าหรือเปล่า”

“เรื่องนี้ ฉันคิดว่าไม่จำเป็นก็ได้มั้ง”

“ไม่ ผมคิดว่ามันจำเป็นสำหรับคุณ”

ลู่เทียนฟ่าง “......”

วินาทีนี้ภายในใจของเขาคิดเพียงอย่างเดียวอยากจะด่าพ่อ

เขามาหามังกรเขียวไม่เท่ากับมันรนหาที่เหรอ?

แต่เรื่องราวมันมาจนถึงขั้นนี้แล้ว เขาจะถอนตัวตอนนี้ก็ไม่ดีเท่าไหร่ จึงทำได้แต่หวังว่ามังกรเขียวจะเห็นแก่ที่ได้รับบาดเจ็บจะไม่ลงมือรุนแรงเกินไป

มังกรเขียวเองก็รู้จักแยกแยะ

ภายใต้สถานการณ์ที่ลู่เทียนฟ่างได้รับบาดเจ็บ เขาถือว่าลงมืออย่างระมัดระวัง

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นก็ยังทำให้ลู่เทียนฟ่างล้มลุกคลุกคลาน ทุกคนที่เห็นถึงกับหนังตากระตุก

มังกรเขียวคนนี้ลงมือโหดมาก

แน่นอน คนที่รู้สึกเย็นวูบมากที่สุดก็หนีไม่พ้นกลุ่มคนที่กำลังรอดูเรื่องสนุกตรงด้านนอกพวกนั้น

หลังจากตระกูลลู่มาถึง พวกตระกูลมั่งคั่งที่มีความสัมพันธ์ไม่เลวกับตระกูลลู่ก็เริ่มทยอยกันมาถึง แม้ว่าขอบเขตของงานจะไม่ได้ใหญ่มาก แต่ก็ถือว่าไม่เล็ก

“พิธีเปิดกองทุนมูลนิธิสาขาย่อยที่เฉินอีจัดขึ้น เป็นการตบหน้าที่แสบมาก”

เฉินห้าวจวินเป็นคนพูดขึ้นก่อน ยิ่งไปกว่านั้นยังชกหมัดใส่กำแพง ทำให้ออร่าของเขาตกฮวบลงมาไม่น้อย

ก่อนหน้านี้หลานชายของผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลเฉินคนนี้ เป็นเด็กหนุ่มมีพรสวรรค์รุ่นใหม่ที่โดดเด่นของตระกูลเฉินมีท่าทีเย่อหยิ่งมาก มีความเป็นไปได้สามารถแทนที่เฉินห้าวหร่านได้ตลอดเวลา

แต่ปรากฏว่าตอนนี้ทุกอย่างกลับเปิดเผยออกมาหมดแล้ว

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะพากันส่ายหัว รู้สึกว่าหมอนี่ไม่เอาไหนเลย คิดจะสร้างโอกาสอะไรให้กับคนแบบนี้มันไม่มีประโยชน์

ผู้อาวุโสใหญ่เฉินก็ส่ายหัวด้วยอีกคน พูดด้วยความรังเกียจ “ตอนนี้ยังทำอะไรได้อีก?”

“เสียใจในความผิดพลาดของตัวเอง?”

“ทำไมฉันถึงมีหลานชายอย่างแก!”

ผู้อาวุโสใหญ่เฉินพูดอย่างหัวเสีย

อันที่จริงอารมณ์ของเขาในตอนนี้ถือว่าถึงขีดสุดแล้ว

ถ้าหากยังไม่สามารถทำให้เขาเห็นอะไรที่มันสบายตา เกรงว่าความโกรธของเขาคงจะปะทุออกมาแน่นอน

แต่น่าเสียดาย ไม่มีใครสนใจเรื่องนี้ แต่ละคนมองมาทางผู้อาวุโสใหญ่เฉินแล้วมองไปทางด้านใน