บทที่ 237 คำพูดกำชับของเฉินอี

คำพูดของมังกรสิบเอ็ดทำให้ผู้นำตระกูลทั้งสามพูดอะไรไม่ออกทันที

พวกเขาเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้างเหมือนกัน

แต่ใช้แรงเพียงหนึ่งในร้อย มันจะเวอร์เกินไปหรือเปล่า

แต่แค่นี้ก็เพียงพอที่จะยืนยันว่าเขาเป็นคนที่ร้ายกาจมาก

ในชื่อของคนทั้งสี่

มังกรสิบเอ็ด เห็นได้ชัดว่าอยู่อันดับสิบเอ็ด

มังกรหนึ่งและมังกรเก้าน่าจะร้ายกาจกว่า ส่วนมังกรเขียวดูเหมือนจะเป็นผู้บังคับบัญชาของพวกเขา

“มังกรเขียว มังกรหนึ่ง มังกรเก้า มังกรสิบเอ็ด เคยลงมือกันหมดแล้ว อย่างน้อยก็สร้างชื่อเสียงไว้ในเมืองชิงชวน แม้แต่ท่านรองฟู่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา นี่แหละที่เรียกว่าปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ที่แท้จริง”

“แต่ว่าเฉินอีก็คงไม่ใช่ยอดฝีมืออีกคนหรอกมั้ง! ยอดฝีมือทั้งหมดห้าคน ยังต้องมีกวนจื่อโยวอีกคนเหรอ? ยิ่งไปกว่านั้นล้วนแต่เป็นคนที่อายุไม่เกินสามสิบ คนที่มีอายุมากที่สุดก็มังกรเขียวและมังกรหนึ่งที่เพิ่งจะอายุสามสิบ ”

“อายุสามสิบปีสามารถบรรลุร้อยอันดับมาสเตอร์เมืองใดเมืองหนึ่งแห่งภาคเหนือ อายุสามสิบต้นๆเพิ่มพูนความแข็งแกร่ง เพียงพอที่จะได้รับฉายาอัจฉริยะ ส่วนเฉินอีและกวนจื่อโยวอายุยังไม่ถึงสามสิบปีเลยด้วยซ้ำ!”

มีผู้คนไม่น้อยที่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ

พวกเขาพบว่ามุมมองทัศนคติของตัวเองราวกับพังทลาย

แผ่นดินตะวันออกเฉียงใต้ นอกจากรัฐเจียงหนาน รัฐตงหนาน ยังมีสถานที่อื่นที่สามารถให้กำเนิดปรมาจารย์โลกยุทธที่วัยเยาว์แบบนี้อีกเหรอ?

ตัวเองว่าแม้แต่ในตระกูลหลัวก็คงจะไม่มีหรอกมั้ง

มีเพียงผู้นั้นของตระกูลลู่ บางทีอาจจะเป็นไปได้ แต่นั่นเป็นถึงลูกชายของพยัคฆ์แห่งตระกูลลู่ เดิมทีก็มีพรสวรรค์ที่เหนือคนอื่น บวกกับเป็นผู้สืบทอดของปรมาจารย์ผู้สันโดษ อาศัยทรัพยากรของตระกูลใหญ่อย่างตระกูลลู่จึงสามารถก้าวหน้าได้ถึงระดับนี้!

นักรบที่ดุดันพวกนี้โผล่ออกมาจากไหน!

“ดื่มเหล้ากันต่อเถอะ คนพวกนั้นปล่อยให้จื่อโยวจัดการคนเดียวก็พอ”

เฉินอีขี้เกียจเสียเวลากับผลลัพธ์ที่รู้อยู่แล้วแบบนี้ เขาบอกให้ทุกคนดื่มเหล้ากันต่อ ส่วนตัวเองกลับอุ้มโตว่โตว่โนว่โนว่องค์หญิงน้อยทั้งสองคนขึ้นมา จับมือของภรรยาฉินปิงหลันแล้วเริ่มพูดคุยกัน

แม้แต่ฉินปิงหลัน วินาทีนี้ก็ไม่ได้ดูกังวลเลยแม้แต่นิดเดียว

เธอไม่เข้าใจอะไรคือความแข็งแกร่ง

เอาเป็นว่าเธอรู้ว่าเมื่อไหร่ที่เฉินอีและคนพวกนี้ลงมือ รวมไปถึงคุณชายใหญ่ของตระกูลกวงคนนั้นล้วนแต่ร้ายกาจมาก สู้หนึ่งต่อสิบไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน

คนของหน่วยยุทธอะไรพวกนั้นดูแล้วก็ร้ายกาจมาก แต่นั่นก็แค่ภายนอกเท่านั้น

ถ้าดูเฉพาะภายนอก ก็ดูเหมือนไม่ต่างอะไรกับบอดี้การ์ดที่ฉินหวยจือหามาเพื่อคุ้มเท่าไหร่หรอกมั้ง

ถ้าหากฉินหวยจือรู้ความคิดของฉินปิงหลัน เกรงว่าคงต้องกระอักเลือดตายแน่นอน

บอดี้การ์ดที่เขาจ้างมาคุ้มกันพวกนั้น สามารถบรรลุถึงระดับที่แข็งแกร่งก็ถือว่าไม่เลวแล้ว ทุกคนส่วนใหญ่พึ่งพาบ่าทั้งสองข้างตัวเองทั้งนั้น

ล้วนแต่เป็นพวกบ้าบิ่น

เมื่อเทียบกับอัจฉริยะของหน่วยยุทธพวกนี้ ความแตกต่างก็เหมือนกับจอมยุทธพเนจรและนักรบพิเศษ

และอาจจะมีความแตกต่างมากกว่านั้น!

“ขากลับคุณก็สามารถลองรับช่วงต่อธุรกิจของกองทุนมูลนิธิ ทางด้านชิงชวยมีเจ้าวัง ขากลับรอทางนี้มั่นคง ผมค่อยส่งพวกเขากลับไป มีพวกเขาคอยสนับสนุน คุณน่าจะสามารถควบคุมสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว”

“หลังจากนั้นคุณก็สามารถค่อยๆเริ่มดูแลทางรัฐหนานเยว่”

“แน่นอนการเรียนรู้ของคุณก็ต้องเร็วด้วย ยังไงเรื่องของทางรัฐหนานเยว่ก็จะได้ผลลัทธ์ในอีกไม่ช้า ก้าวต่อไปก็คือรัฐเจียงหนาน รัฐตงหนาน รอให้สามารถควบคุมทั้งสองแห่ง ก็ถือว่าสามารถควบคุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของตะวันออกเฉียงใต้ ได้คุณก็ต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมทั่วทางตะวันออกเฉียงใต้”

เฉินอีวางแผนทุกอย่างให้ฉินปิงหลันล่วงหน้าแล้ว

เมืองชิงชวนมีเจ้าวัง บวกกับถึงเวลามังกรใหญ่และกวนจื่อโยวที่กลับไป ทั้งสามคนก็เพียงพอที่จะควบคุมสถานการณ์ในเมืองชิงชวน

ทางนี้มีเฉินห้าวหรานและลู่เทียนฟ่าง ชั่วขณะถือว่าไม่มีปัญหา

แต่เมื่อไหร่ที่ตลาดขยายไปทั่วทั้งแผ่นดินตะวันออกเฉียงใต้ เบื้องบนก็จำเป็นต้องมีหางเสือคอยควบคุม เฉินอีไม่มีทางตำแหน่งนี้อยู่แล้ว อย่างมากก็แค่รับตำแหน่งนี้ชั่วคราว ยิ่งไปกว่านั้นโดยพื้นฐานแล้วมีมังกรเขียวคอยรับผิดชอบ แต่ในอนาคตเขาจะเดินทัพเข้าไปในภาคเหนือพร้อมกับมังกรเขียว มุ่งหน้าสู่เมืองจิง

ในเวลานั้นก็อาจจะเจอกับอุปสรรคที่ยากลำบากไม่น้อย