บทที่ 250 เขา คือ ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้

การกระทำของลู่จือเลว่อยู่เหนือความคาดหมายของทุกคน

หัวใจของทุกคนสั่นสะท้าน มองลู่จือเยว่ด้วยความไม่เข้าใจ

มีเพียงลู่เทียนฟ่างที่เป็นพ่อพี่เข้าใจความหมายพฤติกรรมของลูกชายคนนี้

“คุณเฉิน ขอโทษ”

“ก่อนหน้านี้ผมพูดจาอวดดีต่อหน้าพ่อของผม คิดว่าตัวเองสูงส่งไม่มีใครสามารถเทียบ ในปัจจุบันผมพบว่าที่แท้ผมมันเป็นแค่คนที่ไร้ประโยชน์จนถึงขีดสุด”

เขารู้สึกลำบากใจมาก

เดิมทีคิดว่าสามารถอาศัยการต่อสู้ครั้งนี้สร้างชื่อให้กับตัวเอง จะได้เชิดหน้าชูตาต่อหน้าพ่อของตัวเอง

แต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงคือเขาไม่เพียงแต่พ่ายแพ้เท่านั้น แม้แต่อาจารย์ของตัวเองก็ได้รับผลกระทบทางจิตใจ เหม่อลอยอยู่พักใหญ่ไม่สามารถดึงกลับมาได้

คนอื่นก็พยักหน้าเล็กน้อย รู้สึกว่าลู่เลว่จือคนนี้ถือว่าเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่คนหนึ่ง

อย่างไรก็ตามเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่ม มีความฮึกเหิมของคนหนุ่มก็เป็นเรื่องธรรมดา

แต่แทนที่จะยอมรับความพ่ายแพ้ กลับเริ่มทบทวนความผิดพลาดของตัวเอง ต้องยอมรับว่าลู่เลว่จือคนนี้มีจิตใจที่ดีมาก และในสายตาของผู้คนมากมาย จิตใจ สำคัญยิ่งกว่าพรสวรรค์

พรสวรรค์ตัดสินอนาคตของคุณ

แต่จิตใจจะตัดสินรากฐานของพรสวรรค์ คุณจะสามารถไปได้ไกลยิ่งขึ้น

มีพลังที่แข็งแกร่งมากขึ้น

ถ้าจะให้พูดกันตามจริง มีผู้คนมากมายที่อยู่ในเหตุการณ์ หรือแม้กระทั่งยอดฝีมือที่มีพรสวรรค์ไม่น้อยของสำนักมังกรลับ อยู่ห่างชั้นจากลู่เลว่จือไปไกลมาก แต่พวกเขาไม่มีทางนำความสำเร็จหรือความล้มเหลวชั่วขณะมาตัดสินตัวเองจนล้มเลิกความตั้งใจ

นอกจากคำว่าตาย ไม่อย่างนั้นถึงจะเหลือเพียงแขนขาอย่างละข้าง พวกเขาก็จะตามหาเส้นทางที่แตกต่างกันออกไป

เฉินอีก็คือตัวอย่างที่ดีที่สุด

ภายในร่างกายมีบาดแผลที่สาหัสสามารถตายได้ทุกเมื่อ

แต่เฉินอีไม่เคยล้มเลิกความตั้งใจของตัวเองเพราะเรื่องนี้

ขอเพียงแค่ยังมีความหวัง แม้จะเป็นเพียงความหวังอันน้อยนิด เฉินอีก็จะเดินไปให้ถึงสุดทาง

แม้จะต้องตาย เขาก็จะตายในสนามรบ!

จิตใจของลู่เลว่จือไม่ธรรมดา เฉินอีก็รู้สึกชื่นชมในจุดนี้

“ถ้าหากคุณยินดี สามารถเดินทางไปสำนักมังกรลับ รวมถึงพวกคุณทุกคนด้วย”

“แต่สนามรบในดินแดนนอกอันตรายมาก อาจจะตายได้ทุกเมื่อ แม้แต่ยอดฝีมือที่ก้าวเข้าสู่รายชื่อของปรมาจารย์โลกยุทธรัฐใหญ่ก็เป็นแค่มดตัวหนึ่ง ดังนั้นพวกคุณจำเป็นต้องพิจารณาให้ดี”

แม้เฉินอีจะมีใจชักชวนลู่เลว่จือและคนอื่นไปสำนักมังกรลับ เข้าสู่สนามรบดินแดนนอก แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา

ยิ่งไปกว่านั้น เป็นตายขึ้นอยู่กับโชคชะตา เขาไม่อยากให้ถึงเวลาเกิดเรื่องขึ้นกับของลู่เลว่จือ อย่างไรก็ตามลู่เทียนฟ่างสร้างความดีความชอบให้กับสำนักมังกรลับไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นได้รับบาดเจ็บสาหัสเพราะเหตุนี้ เขาไม่อยากเห็นลู่เทียนฟ่างกลายเป็นคนผมขาวที่ต้องส่งคนผมดำสู่ยมโลก

ลู่เลว่จื่อกลับสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วพูด “ผมยินดี”

อันที่จริงเขาไม่เคยสนใจตำแหน่งหัวหน้าตระกูลลู่หรือผู้สืบทอดสำนักอะไรนั่น

เดิมทีเขาก็เป็นคนที่หลงใหลในวิทยายุทธ

ที่ผ่านมาเขาคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะและแข็งแกร่ง แต่ปรากฏว่า บนพื้นฐานความแข็งแกร่งที่เขาเข้าใจ เมื่อเผชิญหน้ากับยอดฝีมือที่แท้จริงก็จะกลับมาสู่จุดเดิม

ลู่เลว่จือย่อมไม่มีทางยอมแพ้ เขาต้องการแข็งแกร่งมากขึ้น

ไม่เพียงแต่เป็นยอดฝีมือที่มีระดับการฝึกฝน เขายิ่งต้องการกลายเป็นนักรบที่แข็งแกร่งและหยิ่งผยอง!

เรื่องน่าอับอายที่เกิดขึ้นในวันนี้ ลู่เลว่จือไม่อยากแบกรับในวันข้างหน้าอีกครั้ง

พ่ายแพ้ให้กับคนที่ข้ามระดับ นี่ไม่ใช่ความอับอายแล้วจะเป็นอะไร!

ลู่เทียนฟ่างพยักหน้าด้วยความชื่นชม

“เจ้ามังกร ในเมื่อลูกชายของผมยินดีที่จะเดินทางไปสนามรบดินแดนนอก งั้นก็ให้เขาไป ผมเชื่อว่าลูกชายของผมก็มีความสามารถเหมือนกัน”

“แม้ต้องตาย เขาก็ไม่เสียใจทีหลัง”

“ดี”

เฉินอีพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูด “แต่ตายในสนามรบกับไปตายมันแตกต่างกัน”

“ตอนนี้คุณฝึกยุทธกับมังกรสิบเอ็ดไปก่อน หลังจากหนึ่งปีถ้าสามารถรับสิบกระบวนท่าของมังกรสิบเอ็ดได้ค่อยส่งไปสนามรบดินแดนนอก”

"อะไรนะ!"

ทั่วใต้หล้า ไม่ว่าจะเป็นลู่เลว่จือ หรือว่าชุยซางและคนอื่นรู้สึกตกใจมาก

ภายในเวลาหนึ่งปี เพียงเพื่อรับมือสิบกระบวนท่าของอีกฝ่าย?

นี่ถ้าไม่เรียกว่าล้อเล่นระดับประเทศแล้วจะเรียกว่าอะไรอีก!

แม้ว่าวันนี้ลู่เลว่จือจะพ่ายแพ้ แต่เขายังคงเป็นอัจฉริยะ เพียงแต่ขาดทรัพยากรก็เท่านั้น

ในเวลาหนึ่งปี เพียงพอที่จะให้ลู่เลว่จือก้าวขึ้นไปในระดับที่สูงกว่า

“มังกรสิบเอ็ด แข็งแกร่งกว่าผม”