บทที่ 251 ก็แค่10ปรมาจารย์

ไม่พูดไม่ได้เลยว่า คำพูดของมังกรสิบเอ็ดนั้นน่าตกใจเกินไป

และยิ่งทำให้รู้สึกเหลือเชื่อมากขึ้น

ภายในหนึ่งปี ก็สามารถเป็น10ปรมาจารย์ของภาคใต้ได้?

แม้ว่าลวดลายยุทธ์ของภาคใต้จะด้อยกว่าภาคเหนือมาก แต่10ปรมาจารย์จากทางใต้ อาจจะไม่สามารถเข้า50 อันดับแรก หรือแม้แต่ 100 อันดับแรกของภาคเหนือได้

แต่นี่คือสิบคนที่โดดเด่นท่ามกลางผู้คนหลายร้อยล้านคนในภาคใต้ และอีกหลายสิบล้านคนที่ฝึกยุทธ์

"คุณครับ คุณอย่าล้อเล่นล้อผมเลย ผมแค่อยากอยู่หนึ่งใน10ปรมาจารย์แห่งเทียนหนานโจวก็พอใจแล้ว"

ลู่เลว่จือพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น

ความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา อาจจะยังพอฝืนติดเข้า10ตัวเต็งแห่งเทียนหนานโจวได้

แต่นั่นก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ที่ว่าบางตระกูลวิทยายุทธ์ไม่ได้ถือกำเนิดขึ้นมา ถ้าตระกูลวิทยายุทธ์หรือนิยายเหล่านั้นถือกำเนิดขึ้นมา เกรงว่าตัวเองอาจจะไม่ติดหนึ่งในห้าร้อยอันดับแรกด้วยซ้ำ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทั้งภาคใต้ เกรงว่าแค่สองพันแรกก็ยังเข้าไม่ได้

ไม่ว่ายังไงอาจารย์ของเขาชุยซาง 10ตัวเต็งแห่งตะวันออกเฉียงใต้ แต่พอกวาดมองไปทั้งภาคใต้ อย่างมากก็อยู่แค่ 300 อันดับแรก ช่องว่างนี้มันแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

เมื่อมังกรสิบเอ็ดได้ยินสิ่งนี้ ก็พูดขึ้นด้วยความไม่พอใจทันทีว่า:"นายเกินไปแล้วนะ ฉันกำลังพูดความจริง และฉันคิดว่าค่อนข้างไว้หน้าแล้วนะ นายกลับคิดว่าฉันล้อเล่น"

เขามองเฉินอีด้วยความตำหนิเล็กน้อย คิดในใจว่าเจ้ามังกรใจร้ายจริงๆ ให้ตัวเองรับศิษย์ที่โง่เขลาเช่นนี้ได้อย่างไร?

เฉินอีหัวเราะและพูดว่า:"เจ้าหนู จำไว้ว่าโลกนี้กว้างใหญ่มากๆ และวิทยายุทธ์ภาคใต้ไม่จำเป็นต้องด้อยกว่าภาคเหนือ แต่ถ้านายอยากแก้แค้น อยากเอาชนะไอ้หนิงนั้น หรือกระทั่งเอาชนะหยวนหงนั้น งั้นอย่างน้อยนายก็ต้องเข้า10ตัวเต็งแห่งเทียนหนานโจว หรือแม้แต่10ปรมาจารย์แห่งภาคใต้"

"โลกนี้ต้องการทรัพยากรทางการเงินและอำนาจที่เพียงพอจริงๆ แต่ว่าภายใต้ลูกปืน ต่อให้นายเก่งแค่ไหนมันก็เปล่าประโยชน์"

"แต่ว่าบางสิ่งบางอย่าง ก็ต้องอาศัยความรุนแรงและกองกำลัง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ นายต้องจำไว้ว่า หากนายสามารถเป็นผู้นำโลกยุทธ์ของสักภาค และติดอันดับหนึ่งใน10ปรมาจารย์แห่งภาคใต้ ถึงจะมีคุณสมบัติมองเห็นโลกที่แท้จริง และโลกนั้น พ่อของนายพอฝืนมองเห็นได้ แต่น่าเสียดายที่เขาแก่แล้ว และมันเป็นไปไม่ได้ที่จะพัฒนาวิทยายุทธ์ ดังนั้น นายไม่อยากไปเห็นโลกกว้างแทนพ่อนาย แทนอาจารย์ของนายเหรอ?"

เฉินอีพูดอย่างเป็นฉากเป็นตอน

ท่าทางของเขาค่อนข้างคาดไม่ถึง แม้แต่มังกรเขียวและคนอื่น ๆ ก็มองเฉินอีอย่างสงสัย ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้เจ้ามังกรของตนถึงมีท่าทางที่อ่อนโยนเช่นนี้

หารู้ไม่ว่า ตอนที่เฉินอีมองลู่เลว่จือในตอนนี้ จู่ๆก็นึกถึงตัวเองในตอนนั้น

ตอนนั้น พ่อก็เคยพาเขาไปเยี่ยมปรมาจารย์ยุทธ์ท่านหนึ่ง หวังว่าเขาจะสามารถเริ่มฝึกวิทยายุทธ์ได้ แต่เฉินอีในตอนนั้นเกลียดการฝึกวิทยายุทธ์ จึงปฏิเสธไป

คิดๆ ดูแล้ว ถ้าตอนนั้นเขารับความรู้กับปรมาจารย์ยุทธ์ท่านนั้น บางทีเจ็ดปีก่อน อาจจะไม่ต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปแบบนั้น

ยิ่งไม่ต้องมองดูพ่อเสียชีวิตจากอาการป่วยต่อหน้า แต่กลับช่วยอะไรไม่ได้เลย

กองกำลัง

ทุกสิ่งล้วนเกิดจากกองกำลัง

ไม่มีกองกำลัง เป็นสิ่งที่หมดหนทางมากที่สุด

และนั่นเป็นครั้งแรกที่เฉินอีรู้สึกไร้กำลัง

ครั้งที่สอง คือสงคราม

เฉินอีกลับประเทศจีน ได้เอาชนะปรมาจารย์นับไม่ถ้วนจากทั้งภาคเหนือและภาคใต้

สุดท้ายกลับดึงดูดการไล่ล่าที่มีอำนาจใหญ่ๆบางอย่าง

ในการไล่ล่านั้น เฉินอีมองเห็นโลกในระดับที่สูงขึ้น

แต่ในเวลาเดียวกันก็สูญเสียพี่น้องไปหลายคน

พี่น้องที่เข้าสำนักมังกรลับด้วยกันในตอนนั้น ตอนนี้เหลือเพียงเขาคนเดียว

คนเดียว ก็ยังเป็นเพราะไร้กำลัง และอ่อนแอ

ตอนนี้ลู่เลว่จือก็เป็นเหมือนกัน

เป็นเพียงว่าวิสัยทัศน์ของเขายังน้อยเกินไป