บทที่ 268 คุณโกหก

ความสบายใจของไป๋หรง ทำให้ผู้คนมากมายรอบตัวเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ต้องรู้ว่า สีหน้าที่จริงจังและกังวลของไป๋หรงก่อนหน้านี้ ทำให้ผู้คนรอบๆหวาดกลัวจริงๆ ยังจำมันได้จนถึงตอนนี้

เกรงว่าผู้ชายที่ชื่อเฉินอีจะมีทักษะที่น่าทึ่งจริงๆ

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าไป๋หรงมีความมั่นใจอย่างยิ่งในการจัดการกับเฉินอี

"ก็จริง คุณชายไป๋กลับมาจากแก๊งต่างประเทศ ด้วยสถานะและภูมิหลังที่แข็งแกร่ง ไม่ใช่ใครก็สามารถยั่วยุได้ง่ายๆ"

กลุ่มคนอดหัวเราะไม่ได้และพูดคุย แต่ในวินาทีต่อมา เฉินเชียนเชียนก็กรีดร้องออกมา และทุกคนที่อยู่ตรงนั้นมองเฉินเชียนเชียนด้วยความสงสัย เห็นได้ชัดว่าไม่รู้เกิดอะไรขึ้น

แต่ไป๋หรงมตามสายตาของเชียนเชียน และทั้งตัวก็ยืนนิ่งอยู่กับที่

ที่แท้ ก็ผู้อาวุโสใหญ่เฉินกลับมาแล้ว

แต่ว่า มันแตกต่างจากที่พวกไป๋หรงคาดหวังก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง ในขณะนี้ ผู้อาวุโสใหญ่เฉินถูกหิ้วกลับมา และไม่ว่าจะมองอย่างไร สภาพดูตกอับมาก

"นี่มันเกินอะไรขึ้น?"

ไป๋หรงรู้ว่ามันน่าเหลือเชื่อ เขาเพิ่มผู้เชี่ยวชาญยุทธ์ที่ทรงพลังสองคนให้กับผู้อาวุโสใหญ่เฉินแล้ว ทำไมถึงยังจบลงด้วยสภาพที่ตกอับอีกล่ะ?

ในขณะนี้ เฉินเชียนเชียนก็ปิดปากของเธอเช่นกัน มองไปที่ปู่ของเธอด้วยความประหลาดใจ จากนั้นมองไปที่ไป๋หรง หวังว่าอีกฝ่ายจะมีวิธี

เดิมทีไป๋หรงไม่อยากยุ่ง แต่เมื่อเห็นท่าทีอ้อนวอนของคู่หมั้นของเขา ก็เห็นอกเห็นใจ เขาก้าวเดินออกไปข้างนอก ตะโกนขณะที่เดิน:"ท่านปู่ เกิดอะไรขึ้น…..."

"อย่า อย่าเข้ามา!"

ผู้อาวุโสใหญ่เฉินคำราม ทำให้ไป๋หรงและเฉินเชียนเชียนชะงักงัน ก่อนที่พวกเขาจะตอบสนอง ก็เห็นกลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่ง

เฉินเชียนเชียนเป็นคนแรกที่ตอบสนอง

"เฉินอี!"

เฉินอี?

เฉินอีคนไหน?

ไป๋หรงยังคงอยู่ในภวังค์ แต่คนที่ไม่รู้จักก้าวเดินยาวๆมาจากฝั่งตรงข้ามแล้ว ไม่เร็วไม่ช้า ทรงอำนาจมาก

"เฉินอี? นั่นคือเฉินอีที่พวกคุณอยากให้ฉันช่วยจัดการนั่นเหรอ?"

เมื่อมองหน้าตาของเฉินอี จู่ๆ ไป๋หรงก็จำได้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร และอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความประหลาดใจว่า:"พวกคุณบอกว่าเขาเป็นเพียงเด็กที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลเฉินในเมืองอสูรไม่ใช่เหรอ? นี่ดูเหมือนเด็กที่ถูกทอดทิ้งตรงไหน?"

ไป๋หรงรู้สึกว่าเขาถูกหลอก ออร่าของเฉินอีแบบนี้เหมือนกับคนสูงส่งที่อยู่ในข้างบนมาเป็นเวลานาน เป็นลูกชายที่ถูกทอดทิ้งตรงไหน? และไม่รองรอยตกอับเลยสักนิด

เฉินเชียนเชียนก็อ้าปากกว้างในขณะนี้ เหมือนอยากจะพูดอะไร แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้

ไป๋หรงตกใจ และในใจเฉินเชียนเชียนได้รับผลกระทบอย่างมาก

ในฐานะลูกสาวคนโตของตระกูลสายตรงชั้นหนึ่งในรัฐหนานเยว่ เฉินเชียนเชียนถือว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิง และไม่มีใครกล้ารังแกเธอ นับประสาอะไรกับตระกูลเฉิน

แต่ตอนนี้ ภูมิใจในตัวเองและรู้สึกว่าเป็นตระกูลเฉิน แม้แต่ท่านปู่ที่มีอำนาจมากที่สุดในโลกก็ยังถูกจับทั้งเป็น ในทางกลับกัน เฉินอีผู้ชายที่ไม่คู่ควรแก่การพูดถึง ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างสง่างาม เฉินเชียนเชียนรู้สึกอัดอั้นใจมาก ที่สำคัญเธอที่ไม่ได้ผ่านความยากลำบากในชีวิตอะไรมาก ไม่มีความสามารถในการเก็บความโกรธในใจ จึงตะโกนออกไปทันที:"เฉินอี นายบังอาจมาก กล้าดียังไงถึงทำกับท่านปู่ของฉันแบบนี้ นายไม่เข้าใจกฎแห่งเกียรติยศและความต่ำต้อยเลยเหรอ?"

คราวนี้ เปลือกตาของผู้อาวุโสใหญ่เฉินกระตุก แอบรู้สึกลางไม่ดี

เขารู้นิสัยของเฉินอีเป็นอย่างดี ผู้ชายคนนี้อาจไม่กินไม้อ่อน แต่เขาไม่ใช่คนแข็งกระด้างแน่นอน เขากดเสียงลงทันที:"เชียนเชียน หุบปาก!"

"ท่านปู่ ไม่ต้องกลัวผู้ชายคนนี้ มีไป๋หรงอยู่ที่นี่ แม้ว่าราชาแห่งสวรรค์จะเสด็จมา ก็ต้องคุกเข่ายอมดีๆ!"