บทที่ 286 ท่าทีของฉินปิงหลัน

ไม่พูดไม่ได้ว่า ดูจากเหตุการณ์ในปัจจุบันแล้ว สถานการณ์สลับซับซ้อนมากจริง ๆ

แต่ทว่าฉินปิงหลังยังคงเชื่อใจเฉินอีเหมือนเดิม

“เมื่อตอนนั้น พวกกคุณบอกว่าเฉินอีเป็นเพียงนักเลงหัวไม้ และมีผู้คนไม่น้อยคิดว่าเฉินอีอวดดีมากเกินไป ช้าเร็วจะต้องถูกคนเล่นงานจนตายแน่ แต่สุดท้ายแล้วเป็นยังไงล่ะ?”

“ชิงชวนหนานเยว่ ทั้งสองรัฐได้กลายเป็นอาณาเขตของเฉินอีภายในระยะเวลาไม่กี่เดือน นี่เป็นเรื่องน่าเหลือเชื่ออย่างหนึ่ง ฉันเชื่อว่าผู้ชายของฉันเป็นคนที่สามารถสร้างปาฏิหาริย์ได้ ดังนั้นไม่ว่าพวกคุณจะพูดอะไร ฉันล้วนไม่เชื่อทั้งนั้น”

เสียงของฉินปิงหลันนั่นทั้งดังและทรงพลัง บอกกล่าวความเชื่อใจที่เธอมีต่อเฉินอี

คราวนี้ คนตระกูลฉินเองก็ทนไม่ได้อีกต่อไป ต่างต้องการที่จะลากฉินปิงหลันออกไปขอขมา แต่เงาได้ขวางเอาไว้ ทำให้คนพวกนั้นตกใจกลัวจนไม่กล้าขยับ

“ใครกล้าแตะต้องนายหญิงของฉัน อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”

น้ำเสียงของเงานั้นดูเยือกเย็นเป็นอย่างมาก ทำให้คนที่อยู่อยู่ตรงนั้นต่างรู้สึกหวาดกลัว

พวกเขาไม่เคยคิดเลยจริง ๆ ว่าเฉินอีจะส่งคนที่ร้ายกาจเช่นนี้มาปกป้องฉินปิงหลัน

เช่นนั้นพาฉินปิงหลันหนีไปในที่ที่คนตระกูลเซียวหาไม่เจอจะไม่ดีกว่าเหรอ

ยกตัวอย่างเช่นตะวันตกเฉียงใต้

แต่เฉินอีไม่ได้ทำแบบนั้น ทำให้คนตระกูลฉินจับต้นชนปลายไม่ถูก คิดว่าเฉินอีมีตความสามารถไม่เพียงพอที่จะหลบหนีจากเงื้อมมือของคนตระกูลเซียวได้โดยสัญชาตญาณ

และก็เพราะการคาดคะเนที่ผิดพลาดนี้ ทำให้คนตระกูลฉินกล้าเยาะเย้ยเฉินอีอย่างกำเริบเสิบสาน แต่หารู้ไม่ว่าไม่ใช่เฉินอีไม่อยากหนี แต่เป็นเพียงเพราะเฉินอีกล้ามั่นใจได้ว่าจะปกป้องฉินปิงหลันให้ไม่ได้รับอันตรายในบ้านตระกูลเซียว

“ถ้าหากพวกคุณยังกล้าลงมืออีก ก็อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ”

ในตอนนี้เอง ฉินต้าเจียงได้เอ่ยขึ้นมา เขามองทุกคนอย่างลึกซึ้ง ในฐานะพ่อของฉินปิงหลัน ในที่สุดเขาก็เก็บกดความโมโหของตัวเองเอาไว้ไม่ได้และระเบิดมันออกมา

คนอื่น ๆ ต่างมีสีหน้าที่ไม่ค่อยจะดีเป็นพิเศษ ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรไปชั่วขณะ

โดยเฉพาะฉินต้าเจียง เขาขมวดคิ้วเข้าหากัน ไม่นานก็อธิบายเรื่องนี้ออกมา

“เฉินอี!”

“เขาเป็นลูกเขยของผม ในเมื่อลูกสาวของผมเชื่อเขา เช่นนั้นผมคนที่เป็นพ่อเป็นพ่อตาก็ต้องเชื่อใจเขาตามอย่างไม่มีข้อแม้เป็นธรรมดา”

“ถ้าหากพวกคุณมีใครกล้าพูดจาสุ่มสี่สุ่มห้าอีก งั้นก็อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ!”

เมื่อก่อนฉินต้าเจียงก็เป็นบุคคลระดับสิงห์ร้าย เพียงแต่ว่าร่างกายได้พิการในเวลาต่อมาถึงได้อ่อนระโหยโรยแรง

เมื่อหลายปีก่อน เขายังเป็นชายหนุ่มที่ฮึกเหิมอยู่เลย

วันนี้เพื่อลูกสาวของตัวเอง เขาได้ยืนหยัดขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่ได้อ่อนแอไปสิบกว่าปี

ฉินปิงหลันน้ำตาคลอเบ้า เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง: “พ่อคะ”

“ลูกไม่ต้องกลัว ตอนนี้เฉินอียังมาไม่ถึง แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีวิธีปกป้องลูก แค่คนที่อยู่ที่ข้างกายของลูกคนนี้ก็เพียงพอที่จะคุ้มครองความปลอดภัยของลูกได้ เพียงพอที่จะบอกได้ว่าเฉินอีได้มีการเตรียมการไว้แล้ว สำหรับการเคลื่อนไหวใหญ่ก็น่าจะใกล้มาถึงแล้ว”

“อีกอย่าง ก่อนที่เฉินอีจะมาถึง ให้พ่อคนนี้เป็นคนปกป้องลูกเอง”

ในน้ำเสียงของฉินต้าเจียงเต็มไปด้วยความรักของคนเป็นพ่อ พวกเขาต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อนึกถึงความสามารถในการต่อสู้ที่ทำให้คนต้องตกตะลึงของเงา ต่างก็พากันหุบปากลงไปทันที ไม่กล้าพูดสุ่มสี่สุ่มห้าอีก

และที่ด้านนอกนั้น วินาทีนี้ผู้คนนับร้อยคนได้ปิดล้อมทางนี้เอาไว้เรียบร้อย

ไม่มีอะไรสามารถเล็ดลอดออกไปได้แม้แต่น้ำหยดเดียว

คนตระกูลฉินเองก็ไม่กล้าที่จะสร้างความขัดแย้งภายในอีก เนื่องจากกลัวเจียนจะตายอยู่แล้ว