บทที่ 287 เผชิญหน้า

ไม่พูดไม่ได้ว่า ฉินปิงหลันเป็นของชั้นเยี่ยมจริง ๆ

แม้แต่เงาก็ยังต้องตะลึง คิดไม่ถึงว่าบนโลกใบนี้จะมีผู้หญิงที่งดงามแบบนี้อยู่

ต่อให้เป็นธิดาของพระมหากษัตริย์เหล่านั้น ก็สู้นายหญิงของตัวเองไม่ได้

และนี่ก็ยิ่งทำให้เงายิ่งรู้สึกว่าเจ้ามังกรของตัวเองนั้นร้ายกาจมากจริง ๆ ที่สามารถทำให้ผู้หญิงชั้นยอดเช่นนี้พูดแทนตัวเองได้ สามารถเอาชนะใจของเธอได้

ยิ่งคิดมาถึงตรงนี้ เงาก็ได้แอบตั้งปฏิญาณอย่างเงียบ ๆ เพื่อเจ้ามังกร และเพื่อสำนักมังกรลับ ขาจะต้องปกป้องนายหญิง และนายน้อยทั้งสองที่กำลังอยู่ที่ห้องด้านหลังให้ดี

และในตอนนี้ฉินปิงหลันก็ได้เดินมาที่ข้างกายเงา จ้องมองตรงไปที่เซียวชิ่ง และย้ำคำพูดที่เธอได้พูดมาก่อนหน้านี้อีกครั้ง ——

“ท่านชิ่ง พวกเราสามารถนั่งลงคุยกันดี ๆ ไม่จำเป็นต้องลงไม้ลงมือ”

คราวนี้ ได้ทำให้เซียวชิ่งโมโหจนหัวเราะขึ้นมาเสียงดัง

“พวกแกฆ่าลูกชายของฉัน ตอนนี้กลับจะให้ฉันนั่งลงคุยกันดี ๆ นี่เธอ เธอไม่คิดว่าคำพูดของเธอมันไร้เหตุผลเกินไปหน่อยเหรอ?”

คนอื่น ๆ ต่างก็มีสีหน้าเย้ยหยัน

ฉินปังหลันกลับไม่ได้ลนลานเลยสักนิด กล่าว: “ลูกชายของคุณมีนิสัยยังไง ฉันคิดว่าคุณน่าจะรู้ดีที่สุด นอกจากนี่แล้วที่มาที่ไปเป็นยังไงฉันคิดว่าคุณก็น่าจะทราบเป็นอย่างดีแล้ว”

“แต่สิ่งที่ฉันสงสัยก็คือ ทำไมคุณไม่จัดการดูแลลูกชายของคุณดี ๆ? ไม่อย่างนั้นจะถูกฆ่าตายแบบนี้ได้ยังไงกัน?"

“เธอฆ่าลูกชายของฉัน ตอนนี้ยังพูดมีเหตุมีผลอย่างฉะฉาน ดูเหมือนว่าจะเป็นคนที่ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริง ๆ”

ที่มุมปากของเซียวชิ่งยังคงแฝงไปด้วยแววเหยียดหยามอยู่เช่นเดิม

เขาคิดว่าผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้วหรือเปล่า ถึงได้คิดที่จะพูดคำพูดเหล่านี้กับตัวเอง ไม่ใช่บ้าแล้วจะเป็นอะไรไปได้อีก

แต่ทว่า

“ฉันยอมรับ ฆ่าลูกชายของคุณเป็นความผิดของพวกเรา แต่พวกเราสามารถพูดได้ว่าเป็นการป้องกันตัว ต่อให้เรื่องต้องไปถึงผู้บัญชาการต้าจิน พวกเราก็ยืนอยู่ในเหตุผล”

“ถ้าหากท่านชิ่งไม่อยากคุยกับพวกเราดี ๆ งั้นพวกเราก็ไม่ต้องเสียเวลาพูดมากอีก ไปที่กองทัยลู่ถิงโดยตรงเลย!”

คราวนี้ พูดได้ว่าฉินปิงหลันนั้นจะไม่ยอมเอาง่าย ๆ

เซียวชิ่งเลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย

ผู้บัญชาการต้าจิน

ฉินปิงหลันคนนี้มีฝีมือเบาเลยจริง ๆ

เรื่องที่เดิมที่พวกสามารถจัดการเองได้ กลับคิดที่จะทำให้เรื่องไปจนถึงผู้บัญชาการต้าจิน

จะต้องรู้ว่าทั่วทั้ง华兮境内 ผู้บัญชาการต้าจินนั้นมีอำนาจมหาศาลอยู่ในมือ ต่อให้เป็นตระกูลเซียวเมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้บัญชาการต้าจินของกองทัยลู่ถิงแห่งตะวันออกเฉียงใต้ก็ต้องก้มหมอบอย่างเชื่อฟัง

ประชาชนไม่สู้กับขุนนาง

ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นผู้บัญชาการต้าจินที่แม้แต่ตระกูลขุนนางยังต้องหวาดเกรง

ยิ่งคิดมาถึงตรงนี้ สีหน้าของทุกคนที่อยู่ตรงนั้นยิ่งเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ไม่นานเซียวชิ่งก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และกล่าวเยาะเย้ย: “งั้นฉันก็จะชิงลงมือก่อนแล้วกัน ฉันจะดูซิว่าผู้บัญชาการต้าจินจะมาช่วยเธอได้อย่างพอดิบพอดีหรือเปล่า!”

“ฮ่า ๆ ๆ!”

ทุกคนต่างหัวเราเสียงดังขึ้นมา

พวกผู้มีอิทธิพลที่มีชื่อเสียงเรานั้นต่างมองดูอยู่อย่างเงียบ ๆ

พวกเขาต่างทราบดีว่า ผู้บัญชาการต้าจินไม่ได้อยู่ที่รัฐเจียงหนาน ต่อให้รีบเดินทางกลับมาก็ต้องใช้เวลาพอสมควร

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ฉินปิงหลันถูกล้อมเอาไว้ จะติดต่อกับทางกองทัยลู่ถิงได้ยังไง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะต้องส่งคำร้องเป็นลำดับไปถึงมีโอกาสที่จะพบได้พบผู้บัญชาการต้าจิน

ในวินาทีนี้สีหน้าของฉินปิงหลันก็ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงไปเช่นเดียวกัน