บทที่ 288 การมาถึงของเฉินอี

ถูกต้อง!

คนที่หลอกล่อลูกชายคนเดียวของเซียวชิ่งมานั้นก็คือฉินหวยจือ

เดิมทีฉินหวยจือคิดจะหลอกใช้ลูกชายคนเดียวของเซียวชิ่งเพื่อไถเงินก้อนใหญ่ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะขโมยไก่ไม่ได้เสียข้าวสารอีกกำมือ ทำให้ลูกชายคนเดียวของเซียวชิ่งต้องตาย

เรื่องนี้ บางทีตอนนี้เซียวชิ่งอาจจะยังไม่รู้ แต่ทันทีที่ไตร่ตรองเรื่องนี้จนละเอียด เช่นนั้นตัวเองจะต้องจบเห่อย่างแน่นอน

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ สีหน้าที่ไม่น่าดูหนักบนใบหน้าของเขายิ่งชัดเจนขึ้นมา

“ก่อนที่ฝ่ายตรงข้ามจะต่อว่าหาความ ต้องมอบฉินปิงหลันออกไป ไม่อย่างนั้นฉันคงต้องตายอย่างแน่นอน”

ฉินหวยจือเข้าใจจุดนี้ดี ถ้าหากไม่มอบฉินปิงหลันออกไป เช่นนั้นคนที่เคราะห์ร้ายจะต้องเป็นตัวเองอย่างแน่นอน

ไม่ขอความดีความชอบ แต่ขอไร้วซึ่งความผิด

นี่เป็นเพียงความคิดเดียวของฉินหวยจือในตอนนี้แล้ว

หลังจากที่ได้เกิดความคิดนี้ขึ้นมา ฉินหวยจือก็ยิ่งกล่าวใส่ไฟเข้าไปใหญ่: “เธอรับไปขอขมาท่านชิ่งตอนนี้เลย ถ้าหากท่านชิ่งพอใจงั้นพวกเราก็จะไม่มีอันตรายอะไรแล้ว”

“นั่นน่ะสิ ฉินปิงหลัน เร็ว ๆ เข้า อย่าทำเรื่องโง่ ๆ เด็ดขาด ท่านชิ่งไม่ใช่คนอย่างพวกเราจะสามารถต่อกรได้ ถ้าหากไม่เชื่อฟังครอบครัวของเราจะต้องเผชิญหน้ากับความตายอย่างแน่นอน”

“ฉินปิงหลัน เพื่อตระกูลของพวกเรา เธอเสียสละตัวเองเถอะ นี่ก็แค่ข้อเรียกร้องเล็ก ๆ ที่ตระกูลฉินได้เลี้ยงดูเธอมาตลอดยี่สิบปี”

ข้อเรียกร้องเล็ก ๆ !

ฉินปิงหลันโมโหแทบตายอยู่แล้ว

ถ้าหากมีแค่พวกเซียวชิ่งที่โจมตีเธอ ฉินปิงหลันจะไม่มีความกดดันทางจิตใจอะไรมาก

แต่ในปัจจุบัน คนตระกูลเดียวกันกลับโจมตีตัวเอง ทำให้รู้สึกขยะแขยงเสียจริง แต่ที่มากกว่านั้นก็คือเจ็บปวดหัวใจ

“พวกคุณมันสารเลว!”

ฉินปิงหลันมองพวกฉินหวยจือด้วยความโมโห

คนพวกนี้บังคับตัวเองอยู่ตลอด นอกจากนี้ยังกล้าใช้การที่ตระกูลฉินได้เลี้ยงดูเธอมากดดันตัวเอง

สมควรตาย

ฉินปิงหลันด่านับพันคำอยู่ภายในใจ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความกดดันมหาศาลที่คนพวกนี้มอบให้ ฉินปิงหลันก็ได้ถอนหายใจออกมายาว ๆ

“ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ยอมรับพวกคุณ แต่เพื่อคุณพ่อของฉัน เพื่อลูกสาวทั้งสองของฉัน ฉันยอมที่จะเสียสละตัวเอง”

“แต่พวกคุณจำไว้ให้ดี ที่ฉันทำแบบนี้ไม่ใช่เพื่อพวกคุณ ถ้าหากฉันตายต่อให้กลายเป็นผีก็จะไม่มีทางปล่อยพวกคุณไปแน่”

คำพูดของฉินปิงหลันทำให้คนตระกูลฉินรู้สึกประหม่า แต่ก็ไม่ได้ส่งเสียงขึ้นมาอีก

พวกเขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าฉินปิงหลันจะยอมสวามิภักดิ์โดยเร็ว ไม่อย่างนั้นละก็เซียวชิ่งคนนี้จะต้องทางที่จะปล่อยพวกเขาไปแน่

ยิ่งคิดมาถึงตรงนี้ สีหน้าของพวกเขายิ่งแปลกประหลาดขึ้นมา ไม่นานก็มีบางคนที่คิดว่าคนตระกูลฉินนั้นทำเกินไป

เพียงแต่ว่าเซียวชิ่งยังอยู่ตรงนี้ ไม่ว่าเป็นใครก็ไม่กล้ายั่วยุต่อไป แบบนั้นก็ไม่เท่ากับเป็นการรนหาที่ตายหรอกเหรอ?

“ท่านชิ่ง ตอนนี้น้องสาวของฉันได้เป็นคนของท่านแล้ว ท่านดู......”

ฉินหวยจือกล่าวกับเซียวชิ่งด้วยใบหน้าประจบสอพลอ แทบอยากจะผลักฉินปิงหลันเข้าสู่อ้อมกอดของเซียวชิ่งในตอนนี้เลย

แต่ที่น่าเสียดายก็คือ เซียวชิ่งไม่ได้มีความรู้สึกเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยสักนิด

เขาคิดว่ามันค่อนข้างจะง่ายจนเกินไป

“ช่างเถอะ ผู้หญิงคนนี้เล่นพอก็ทิ้งได้แล้ว เพราะยังไงสถานะตำแหน่งของฉันก็อยู่ตรงนี้ แม้ว่าต้องการแต่งงานใหม่ ก็ต้องหาคนที่มีระดับ ตัวอย่างเช่นผู้หญิงตระกูลเย่”

เซียวชิ่งคิดอยู่เงียบ ๆ จากนั่นก็เพ่งความสนใจไปทางอื่น เหลือบมองไปยังเงาร่างที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก

“แก ฆ่าตัวตายเพื่อไถ่โทษได้แล้ว”

ที่เขาเอ่ยถึงก็คือเงานั่นเอง

เงียบกริบไปทั่วทั้งบริเวณ

ทุกคนต่างเบิกตาโพลง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพูดไม่ออก”

“เซียวชิ่ง แกคิดว่าตัวเองชนะแล้วจริง ๆ น่ะหรือ?”

จู่ ๆ เงาก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เห็นแล้วทำให้พวกเซียวชิ่งอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา

“ฉันไม่ชนะแล้วยังจะทำยังไงได้ หรือว่านายสามารถก่อเรื่องอะไรขึ้นมาได้อีก?”