บทที่ 300 ตัดแขนขาพวกมันทิ้ง

คำพูดของเซียวหมิงทำเอาคนทั้งบริเวณเงียบเป็นตาย คนที่เป็นคนติดตามของเขาต่างตาค้างโต

แม๋งเอ๊ย รู้ก็ว่าบนเขามีเสือก็ยังจะไปทางเขาเสือ

เจ้านายบ้านเราคิดแผนอะไรของเขานะ？

เซียวจ้านก็ถามอย่างคิดอะไรไม่ออกว่า “คุณพ่อ ท่านไม่รู้หรือว่าในการไปครั้งนี้ พวกกลุ่มของเซียวหยูจะต้องระดมกำลังคนทั้งหมดกำจัดท่าน？”

เซียวจ้านคิดสงสัยอยู่ว่าคุณพ่อยังมีคิดอะไรอยู่กับตระกูลเซียว รู้สึกว่าการไปครั้งนี้จะเป็นการคืนดีกับตระกูลเซียวได้

แต่ว่า！

“ข้าก็รู้ว่าแล้วว่าการไปครั้งนี้ พวกเซียวหยูต้องทุ่มกำลังทั้งหมดมากำจัดข้า ข้าไม่โง่หรอก”

“แล้วคุณพ่อท่านยังจะรั้นไปอีกทำไม？”

พอได้ฟังเซียวกงหมิงพูดแล้ว เซียวจ้านก็แสดงออกถึงความเห็นไม่เข้าใจ สำหรับเซียวกงหมิงยิ้มน้อย พูดไปว่า “แล้วจะเพื่ออะไรอีก แน่นอนว่าข้ามีฐานรับดีพอ”

“ในครั้งนี้ ข้าได้นำเอายอดฝีมือไปด้วยคนหนึ่ง เพียงยอดฝีมือท่านนี้ออกหน้า ทั้งงานจะไม่มีใครกล้าลงมือ ถึงถ้ามีใครกล้าลงมือก็มีแต่จะลงไปนอนกองหอบหายใจอยู่กับพื้น”

เซียวกงหมิงพูดไปอย่างมั่นใจมาก

เซียวจ้านยิ่งฟังก็ยิ่งให้รู้สึกว่าพ่อของตัวเองนี้จะบ้ากันไปใหญ่แล้ว

ต่อให้พวกเราทุ่มกำลังลงไปทั้งหมด และบวกยอดฝีมืออะไรคนนั้นเข้าไปอีกหนึ่ง แต่ฝ่ายตรงข้ามคิด ๆ แล้วจะมียอดฝีมืออยู่นับพัน จะไปรับมือยังไงได้

ค่าต่างของจำนวนนั้นห่างกันเอามาก

อีกทั้งกองกำลังทั้งหมดทีนำไปก็คงเอาเข้าไปในงานไม่ได้ ให้ว่าจะบุกโจมตีเข้าไปหลังจากรู้ข่าว น่ากลัวสายเลือดของพวกเขาสายนี้คงหมดบุญที่จะอยู่ต่อได้แล้ว

เซียวกงหมิงได้ยินว่าเข้า ก็ได้หัวเราะลั่นขึ้นมาไม่หยุด

“แกปล่อยวางใจลงไปก่อน ข้ามีแผนกำหนดอยู่แล้วในใจ ลงไปนี้แกคอยทำตามคำสั่งที่พ่อจัดให้ไปทำ แค่นั้นก็แล้วกัน”

หลังจากนั้น เซียวกงหมิงมองข้ามไปอีกด้านหนึ่ง “คุณมังกรเขียว ต้องขอพึ่งท่านมากหน่อยแล้วครับ”

“อะไรอะ？”

มาคราวนี้ เซียวจ้านเลิกคิ้วสูง

แถวนี้มีคนซ่อนตัวอยู่ และยังเป็นคนที่เขาไม่รู้จักด้วย！

เขาหันขวับมองไปรอบ ๆ แต่มองไม่เห็นคนแม้แต่เงา เพียงแต่ได้ยินเสียงที่เรียบเฉียบ แว่วมาแบบไม่ได้แยแส------

“ได้”

แค่คำง่าย ๆ ตัวเดียว แต่ดูเหมือนแฝงด้วยมนต์ขลังเป็นพิเศษ สามารถดลบันดาลให้ใจที่ใม่ค่อยอยู่กับที่ของเซียวกงหมิงสงบลงได้อย่างเต็มที่

เซียวจ้านกลับไม่เอาด้วย

เขาเดินสวนไปในทางที่มาของสียง เดินพลางคำรามไปด้วย “มึงแม่งมาทำอวดอ้างเป็นเซียนเทพ กล้าดีมาหลอกใช้พ่อข้าไปตาย แกเป็นสายของเซียวหยูรับคำสั่งมาเป็นไส้ศึกใช่หรือไม่！”

งานนี้เป็นการทำศึกขั้นแตกหัก ไม่ว่าเซียวจ้านหรือใครก็ไม่เชื่อว่าเพิ่มคนมาเพียงหนึ่งคนแล้วก็จะพลิกฟื้นสถานการณ์ได้ จึงแน่ใจว่าคนที่ไม่มีที่มาที่ไปคนนี้ไม่ได้มาดีแน่

แต่ว่า！

“เฟี้ยว！”

เสียงแหวกลมแว่วมาสายหนึ่ง วินาทีต่อมานั้น เซียวจ้านตาลุกโพลง จ้องเขม็งไปที่ตะเกียบปักที่เสาข้างหน้า

นี่มันเป็นเสาหินอ่อนเลยเชียวนะ！

ฝีมือขนาดใช้ตะเกียบมาเล่นเป็นอาวุธลับ นี่ต้องใช้กำลังที่น่าสะพรึงกลัวอย่างมาก

และยังไม่เพียงต้องมีทักษะในการใช้กำลังมากน้อยเท่านั้น

แรงมากเกินไป ตะเกียบก็จะหักเอาง่าย ๆ แรงน้อยไป ตะเกียบนั้นใช่แค่จะเข้าใกล้เสา ทั้งยังจะหักแตกไปด้วย

ไอ้เจ้าคนนี้ มันจะเป็นมนุษย์ต่างดาวมาจากไหนกัน ถ้าคนมนุษย์เรานี่จะทำได้ขนาดนี้หรือ？

แต่ไม่มีใครให้คำตอบเขาได้

เซียวกงหมิงก็กระแอมเสียงไอออกมา พูดออกไปอย่างรู้สึกเสียใจ “ท่านมังกรเขียว บุตรชายข้าเสียมารยาท ด้วยความผิดที่ข้าสั่งสอนมาไม่ดี ขอท่านมังกรเขียวได้โปรดอภัยด้วย”

เซียวกงหมิงดูเหมือนขอโทษด้วยความเสียใจจริง แต่ในขณะนั้นเม็ดเหงื่อขนาดเม็ดถั่วไหลแตกพลั่ก ใจกลัวแทบจะตายเอา