บทที่ 309 เซียวหยูช่างเหลือเชื่อ

"ลงมา"

เฉินอีพูดซ้ำอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาช่างน่าสงสัย

คราวนี้เซียวหยู กำลังจะโกรธ

“เด็กน้อย ข้า เซียวหยู มีชีวิตอยู่จนถึงวัยที่รู้ชะตากรรม แต่ข้าไม่เคยเห็นคนหยิ่งยโสเช่นนี้มาก่อนเลยในชีวิต”

“เจ้าไม่กลัวฆาตกรในมือข้าจริง ๆ หรือคิดว่าข้าหลอกใจเจ้า”

หากเป็นอย่างนั้น แสดงว่าเฉินอีคนนี้โง่เกินไป

หากเป็นอดีต ผลที่ตามมาก็เกินจินตนาการ

นี่เป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อมาก แม้ว่าพระเจ้าจะมีชีวิตอยู่ แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะรอดพ้นจากความพินาศของนักฆ่าผู้ยิ่งใหญ่แบบนั้น

ดังนั้น เฉินอีผู้นี้จึงมีแนวโน้มที่จะรู้สึกว่าเขากำลังนอกใจเขา

นั่นหมายความว่าเฉินอี คนนี้ก็คงเป็นแค่คนงี่เง่าแหละ

จนถึงตอนนี้ข้ายังโกงเจ้าอีกทำไม?

พักว่างอยู่แบบนี้ปวดอัณฑะหรือว่าอะไร?

ฮ่าฮ่า~

การเยาะเย้ยของเซียวหยู ยังคงดังก้องราวกับล้อเลียน เฉินอี

สิ่งนี้ทำให้ มังกรเขียว และคนอื่น ๆ ทนไม่ได้

เจ้ามังกรถูกขายหน้า ผู้ใต้บังคับบัญชาของพวกเขาจะทนได้อย่างไร

"เสียงดัง!"

มังกรเขียว ก้าวออกมาและต้องการยิงใส่เซียวหยู แต่โมเมนตัมทำให้ ตกใจจริงๆ แต่เฉินอียกมือขึ้นเพื่อหยุดเขา

“เจ้ามังกร!”

"ท่านไม่จำเป็นต้องดำเนินการใดๆ"

เฉินอีพูดเบา ๆ แต่ไม่ต้องสงสัยเลย

คราวนี้ ผิวของมังกรเขียว เปลี่ยนไป เป็นไปได้ไหมว่าปรมาจารย์มังกรของเขาต้องการทำเอง?

เพียงว่าพวกเขาไม่จำเป็นต้องทำอะไร ดังนั้นมันจะไม่เป็นประโยชน์มากกว่าสำหรับมังกรของพวกเขาที่จะริเริ่มหรือไม่?

หลายคนมองหน้ากันด้วยความตกใจ โดยไม่รู้ว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของเฉินอีคืออะไร

วินาทีถัดมา เฉินอีก็ยกมือขึ้นอีกครั้งและพูดกับเซียวหยูต่อหน้าเขาว่า "เซียวหยู ตอนนี้เจ้าเป็นแหนไร้ราก"

“เจ้าคิดว่ามีนักฆ่าตัวยง เจ้าก็สามารถคว้าชัยชนะมาได้งั้นเหรอ”?

“อืม?”

เมื่อเซียวหยูได้ยินสิ่งนี้ เขาก็หัวเราะออกมาดังๆ

“ข้ามีนักฆ่าที่ไม่มีใครเทียบได้อยู่ในมือ ถ้านี่ยังไม่เพียงพอที่จะเข้าใจสถานการณ์ เจ้าคิดว่าเจ้าซึ่งไม่ได้รับการสนับสนุนในตอนนี้จะสามารถได้เปรียบได้หรือ?”

เซียวหยู รู้สึกขึ้นว่ามีอะไรผิดปกติที่สมองของชายหนุ่มที่แซ่เฉิน

ใครก็ตามที่มีสายตาที่เฉียบแหลมสามารถเห็นได้ว่าสถานการณ์ปัจจุบันมีความชัดเจนอย่างยิ่ง

เขาได้เชี่ยวชาญนักฆ่าที่ไม่มีใครเทียบได้ และมีคนจำนวนเท่าใดที่เขายั่วยุให้หลบหนีได้โดยตรง

เป็นเหตุผลที่แม้ว่าผู้ชายคนนี้จะไม่หลบหนี แต่เขากลับกล้าที่จะขู่เขาเป็นการตอบแทน ซึ่งมันโง่จริงๆ

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ตัวสั่นเพราะเห็นร่างหนึ่ง

มันคือเจ้าหน้าที่ที่มีความสามารถของเขา และเขายังเป็นเจ้าหน้าที่ที่มีความสามารถที่เขาซ่อนไว้ ซึ่งเป็นนักฆ่าตัวใหญ่คนเดียวที่คอยปกป้องเขา

แต่ในขณะนั้น นายพลผู้มีความสามารถนี้มีรอยแผลเป็น จากนั้นจึงวิ่งไปข้างหน้าและล้มลงกับพื้นในทันใด

“ท่านประธาน เรื่องใหญ่มันไม่ดี นักฆ่าตัวยงของเราถูกกระทรวงสงครามบังคับเอาไป”

เมื่อพูดคำเหล่านี้ สีหน้าของผู้ฟังก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน