บทที่ 328 สู้จนตัวตาย

ปรมาจารย์รุ่นแรก ในที่สุดก็ออกโรงแล้ว

เวลานี้ อำนาจและบารมีของท่านกงไร้เทียมทาน ลมกระโชกแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้หนังตาของผู้คนกระตุกเล็กน้อย

“ตายซะ!”

โฮ่ซี่ขวัญหายกระเจิดกระเจิง เขาไม่ค่อยมั่นใจกับสถานการณ์ตรงหน้ามากนัก

ถ้าหากเฉินอียังคงไม่หนี โฮ่ซี่ก็ทำได้เพียงตัดสินใจอย่างโหดเหี้ยม

นั่นก็คือการเอาทองไปรู่กระเบื้อง

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม จำเป็นต้องรับประกันว่าเฉินอีจะสามารถอยู่รอดได้ เช่นนั้นก็จำเป็นต้องใช้อาวุธนั่น เมื่อถึงเวลานั้น เพียงเกรงว่าตระกูลโฮ่จะไม่รับประกัน

แม้ว่าจะมีตระกูลโฮ่อยู่ที่นี้ แต่ก็ปกป้องตระกูลโฮ่ไม่ได้ เนื่องจากอาวุธนั้นพัวพันลึกซึ้ง ไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลร่ำรวยทั่วไปจะรับผิดชอบได้

แม้แต่ตระกูลที่มีชื่อเสียงนับร้อยปีหรือตระกูลขุนนางพันปีเหล่านั้น ก็อาจไม่สามารถแบกรับความรับผิดชอบอันหนักหน่วงเช่นนี้ได้

“แต่สำหรับคุณเฉินแล้ว ข้าทำได้เพียงเท่านี้ ถึงอย่างไรเกียรติของตระกูลโฮ่ คุณเฉินก็เป็นผู้มอบให้ มิเช่นนั้น ตระกูลโฮ่ของพวกเราคงกลายเป็นอาหารของตระกูลเซียวไปนานแล้ว”

“เพียงแต่เสียดายที่ตระกูลโฮ่ของพวกเราเพิ่งขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุดได้ไม่นาน ก็ต้องร่วงลงมาเสียแล้ว ช่วยไม่ได้จริง ๆ”

บางคนที่เอาไม่อยู่ก็เริ่มที่จะถอนหายใจ พวกเขาล้วนรู้สึกว่าผลลัพธ์มันน่ากังวลเกินไป ทว่าคิดอยากจะได้ผลลัพธ์ที่เหมาะสมก็คงเป็นไปไม่ได้

เวลานี้ ปรมาจารย์การยุทธ์รุ่นแรกลงมือ ก็ทำได้เพียงสู้จนตัวตายเท่านั้น ไม่มีคำตอบอื่นใดแล้ว

“ทว่าสำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว ตระกูลโฮ่ของพวกข้าใกล้จะสูญสิ้นแล้ว ในสภาพการณ์เช่นนี้ ไหนเลยจะมีคนมาปกป้องพวกข้าได้”

“เฮ้อ”

เขาเริ่มถอนหายใจแรง รู้สึกว่าผลลัพธ์ที่ตามมาช่างน่าเป็นห่วง

ทว่าพวกเขาก็ไม่มีหนทางอื่นแล้ว มีเพียงอย่างเดียวคือลุกขึ้นสู้ในพริบตาเท่านั้น

น่าเสียดายที่ขณะนี้เวลาอันสั้นนั้นได้หายไปแล้ว

แม้ว่านี่เป็นหายนะที่เกิดจากเฉินอี แต่โฮ่ซี่ก็ไม่มีทางที่จะปล่อยให้เฉินอีเผชิญหน้าคนเดียว

“คุณเฉิน รีบไปเถิด ตระกูลโฮ่จะรั้งท้ายท่านเอง"

โฮ่ซี่แทบจะกัดฟันกล่าว

เวลานี้ เฉินอีมองไปยังโฮ่ซี่ ยิ้มพลันกล่าว "ท่านรองโฮ่ ท่านคิดว่าเหล่าสมุนของข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตาแก่นี่หรือไม่"

“ตาแก่หรือ?”

โฮ่ซี่พลันรู้สึกหัวใจถูกบีบอีกครั้ง

สำหรับฉายาปรมาจารย์การยุทธ์นี้ เฉินอีผู้นี้ถือว่ากล้าหาญมากพอ ถึงขั้นอาจกล่าวได้ว่าเขาไม่ได้ตระหนักถึงความผิดพลาดของตนเอง แต่กลับกำเริบเสิบสานมากยิ่งขึ้น

ยิ่งครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ หนังตาของหลายคนก็พลันกระตุกเล็กน้อย ไม่ช้า สายตาเปล่งประกายของใครสักคนกล่าวกับโฮ่ซี่ “ท่านรองโฮ่คนผู้นี้กล้ามาก ทั้งยังจองหองพองขน ไม่จำเป็นที่คนตระกูลโฮ่ของพวกท่านต้องเสียสละเพื่อคนโง่เขลาเช่นนี้หรอก ใช่หรือไม่”

“หุบปาก พวกข้าตระกูลโฮ่ไม่ต้องการให้คนนอกอย่างเจ้ามาชี้แนะ!”

โฮ่ซี่พลันตวาด สั่งไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามกล่าวคำใส่ร้ายอีกต่อไป

เขารู้ว่านิสัยของเฉินอีไม่กลัวฟ้ากลัวดินมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

นิสัยเช่นนี้ก็ดี ทว่าบางทีก็แย่ แต่ถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

เขายังคงจ้องไปที่เฉินอี ใจหวังว่าเฉินอีจะจากไปในทันที มิเช่นนั้นเรื่องนี้ก็ยังนับว่ามีทางหนีทีไล่