บทที่ 329 มองดูก็รู้ผลแพ้ชนะ

ท่านกงยังคงไม่เชื่อว่าตนเองจะพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ

ในความคิดของเขา ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลเป็นแน่ ต้องเป็นเพราะตนถูกกระบวนท่าเล่นงาน บวกกับการโกงของอีกฝ่าย ถึงได้กระอักกระอ่วนใจเช่นนี้

“ข้ามิบังอาจ ท่าทีดูเหมือนสง่า ไม่คิดว่าจะวิธีการลงมือจะสกปรกเช่นนี้ เจ้ายังมีเกียรติของนักรบอยู่หรือไม่?!”

ในการนี้ ผู้คนไม่น้อยก็พยักหน้าซ้ำ ๆ เชิงเห็นด้วย รู้สึกว่าคนพวกนี้ทำเกินไปแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะทำให้เรื่องราวมาถึงจุดจุดนี้ได้ ไม่อาจทนดูต่อไปได้จริง ๆ

ไม่นานความโกรธแค้นของสาธารณชนก็เสริมเติมแต่งเรื่องนี้ และแพร่กระจายไปทั่วทุกสารทิศ ผู้คนไม่น้อยล้วนส่ายหน้าเล็กน้อย คิดว่าคนพวกนี้ประหลาด

“สมควรตาย ไอ้ระยำพวกนี้!”

บางคนก่นด่าไม่มีสิ้นสุด คิดว่าคนพวกนี้ทำเกินไป

หากผู้ใดชนะในหนึ่งกระบวนท่า ก็คิดว่าเป็นการโกง ในโลกนี้มีผู้ใดที่ไร้ยางอายกว่านี้อีกหรือไม่?

ไม่มีทางที่จะมีคนประเภทนี้เป็นแน่!

ทว่าตอนนี้ คนประเภทนี้ได้ปรากฏอยู่ตัวต่อหน้าตนเองอย่างเปิดเผยและไม่สะทกสะท้าน ทุกคนล้วนไม่รู้ว่าควรจะกล่าวคำใด แค่การก่นด่าไม่ได้ทำให้บางคนเข้าใจว่าตัวพวกเขานั้นไร้ยางอายเพียงใด

ท่านกงก็ยังคงเย่อหยิ่งมากขึ้น พลางมองดูเฉินอีราวกับเป็นคนคุมสถานการณ์ และกล่าวว่า “พ่อหนุ่ม นึกไม่ถึงเลยว่าลูกสมุนของเจ้าจะโกงได้ นายท่านอย่างเจ้าไม่ควรให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลแก่ข้าเสียหน่อยหรือ?”

ท่าทีที่สูงส่งและไร้ข้อกังขาของท่านกงทำให้ผู้คนนับถือและชื่นชม ในความเห็นของพวกเขา ปรมาจารย์รุ่นแรกต้องมีสง่าราศีเช่นนี้ ดังนั้นเขาแต่ละคนจึงตั้งตาสิ่งที่อยู่ข้างหน้า ราวกับว่าพวกเขาต้องการเห็นเฉินอีผู้นี้อยู่สภาพลนลาน เช่นนั้นพวกเขาจึงจะปีติ

ทว่าโชคไม่ดีเอาเสียเลย!

"อธิบายให้เจ้าฟัง? เจ้าคู่ควรหรือ?”

เฉินอีมิได้เอ่ยปาก แต่กลับมีเสียงเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากของมังกรสิบเอ็ด และกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “พวกเจ้าคิดว่าตัวเองเก่งกาจนักหรือ?”

“ข้าโกงสิ่งใดกัน เจ้าก็แค่มีชื่อเสียงในนามปรมาจารย์รุ่นแรก แต่แท้จริงแล้วเจ้าก็เป็นเพียงไม้ใกล้ฝั่งก็เท่านั้น”

มังกรสิบเอ็ดแสดงความดูถูกเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด เขาไม่เพียงแต่ดูถูกคนแบบนี้ ตนเองชนะคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา ตนเองพ่ายแพ้มากลับหาว่าผู้อื่นโกง คนประเภทนี้ช่างต่ำช้า แบกรับชื่อเสียงของปรมาจารย์รุ่นแรกไม่ได้หรอก

เหตุใดถึงเป็นปรมาจารย์รุ่นแรก?

นั่นคือสามารถตั้งนิกายใหม่ เฉกเช่นหวงเฟยหงหรือยิปมัน

แม้แต่ในช่วงเวลาที่ผ่านมา ข้อกำหนดเงื่อนไขในการเป็นปรมาจารย์นั้นสูงมาก

ตอนนี้กลับดีขึ้นมาก ตราบใดที่มีชื่อเสียงเพียงเล็กน้อยก็สามารถเรียกได้ว่าเป็นปรมาจารย์ได้ ช่างทำให้ชื่อเสียงที่หาเทียบมิได้ของปรมาจารย์เสียเกียรติจริงๆ

สำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว คนอย่างท่านกงเป็นผู้ที่สูงส่งคนและเก่งกาจเป็นอย่างมาก

ทว่าในสมรภูมิต่างแดน ก็เป็นเพียงระดับตัวรับกระสุนที่ยังมีชีวิตอยู่เท่านั้น

ก็นับว่าเก่งกาจและพลังการยุทธ์ดี ทว่าอย่างน้อยก็เป็นตัวรับกระสุนที่ร้ายกาจ และบางทีอาจอยู่รอดได้ในสงครามอีกสองสามครั้ง

แล้วตัวมังกรสิบเอ็ดเล่า?

นั่นคือกำลังหลักของสำนักมังกรลับ หากเป็นสงครามขนาดกลาง ความสามารถของมังกรสิบเอ็ดจะเป็นจุดสนใจได้อย่างแน่นอน

แต่ถึงแม้จะไม่ใช่จุดสนใจ แต่มังกรสิบเอ็ดไม่มีทางเทียบกับคนระดับท่านกงได้เลย!

“หากเจ้าคิดว่าเจ้าเป็นปรมาจารย์รุ่นแรกจริง ๆ ก็ลองดูว่าเจ้าจะรับกระบวนท่านี้ของข้าได้หรือไม่”

มังกรสิบเอ็ดไม่ใช่คนที่จะพูดพร่ำทำเพลงมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เขาชกไปที่ปลายจมูกของท่านกงทันที รูจมูกมีเลือดไหลออกมาพักหนึ่ง จากนั้นทั้งตัวก็ล้มลงกับพื้นจนหมดสติ

“เหอะ ๆ”

คราวนี้ ในตอนแรกผู้คนต่างตกใจ ประเดี๋ยวก็เย้ยหยันไม่หยุด

แถมมีหน้ามาบอกว่าให้สามกระบวนท่า ทว่าเพิ่งกระบวนท่าที่สองเท่านั้นกลับพ่ายแพ้เสียแล้ว นี่หรือปรมาจารย์รุ่นแรก น่าขันยิ่งนัก!