บทที่ 330 จิตใจคนไม่เหมือนอดีต

หลังจากความพ่ายแพ้ของท่านกง บรรยากาศในสนามเริ่มแปลกขึ้นเรื่อย ๆ

ผู้คนต่างคนต่างมองหน้ากัน พวกเขาเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าสำหรับคนส่วนใหญ่ เรื่องนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดเป็นแน่

บางทีสำหรับคนส่วนใหญ่แล้วไม่เคยพบเคยเห็นเรื่องแบบนี้เลยในชีวิต เรียกได้ว่าเหนือจินตนาการเลยทีเดียว

ชายหนุ่มที่ดูอายุไม่ถึงสามสิบปี นึกไม่ถึงว่าจะทำให้ปรมาจารย์ระดับสุดยอดแห่งโลกการยุทธ์สลบไสลไปในกระบวนท่าเดียว ดูเหนือจินตนาการยิ่งกว่าภาพยนตร์แฟนตาซี ดูเหมือนเทพเซียนยิ่งกว่านิยายแนวเทพเซียนเสียอีก

ยิ่งพูดแบบนั้นแล้ว พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะหายใจเข้าลึก ๆ แล้วโพล่งออกมา “ข้ารู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้มันไม่ถูกต้อง แต่ข้าไม่มีทางเลือก”

“เรื่องที่พวกเราทำผิดก่อนหน้านี้เป็นเรื่องจริง แต่ตอนนี้พวกเรารู้แล้วว่ามันผิด คุณเฉิน คุณเซียว คุณโฮ่ ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถิด”

“ใช่ พวกเราทุกคนถูกผู้อื่นหลอกใช้ มิเช่นนั้นพวกเราไม่มีทางที่จะทำความผิดที่โง่เขลาต่ำต้อยเช่นนี้ได้!”

“พวกเราทุกคนรู้แล้วว่ามันผิด ดังนั้นขอพวกเจ้าได้โปรดเข้าใจ ปล่อยพวกเราไปเถิด”

คราวนี้ บรรดาตระกูลร่ำรวยต่างพากันตื่นตระหนก

แม้ว่าจะมีการกล่าวกันว่าอิทธิพลของตระกูลเฉียวนั้นปะปนอยู่ในนั้น ทว่าเจ้าเมืองจัดการไม่สู้จัดการกันเอง มีเฉินอีผู้นี้อยู่ สิ่งที่พวกเขากล่าวไว้ก่อนหน้านี้ทำให้คนจดจำขึ้นใจ และเมื่อเฉินอีผู้นี้โกรธแค้นขึ้นมา พวกเขาทุกคนอย่าหวังว่าจะได้อยู่ดีมีสุขเลย

หลังจากคิดถึงเรื่องนี้ สีหน้าพวกเขาแปรเปลี่ยนไม่หยุดหย่อน หัวใจพลันไปอยู่ที่ตาตุ่มและกล่าวว่า "คุณเฉิน ขอได้โปรดเข้าใจ เป็นผู้ใหญ่อย่าถือสาผู้น้อยเลย!"

พวกเขากล่าววาทะเต็มที่ไปด้วยสัจธรรม

ราวกับว่าพวกเขาพูดอย่างนั้นแล้วหากเฉินอียังต้องการลงมือกับพวกเขาอีก เช่นนั้นก็เป็นความผิดของเฉินอี

นั่นทำให้เฉินอีหัวเราะออกมาทีเดียว

เขาไม่เคยเห็นคนหน้าด้านแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ ไม่ใช่หนึ่งหรือสองคน แต่เป็นยี่สิบสามสิบคน!

“พวกเจ้าหน้าใหญ่พอแล้ว ทุกวันนี้ไม่คิดว่าตนเองคุยโวบ้างหรือ?”

“ข้าจะบอกความจริงให้เจ้าฟัง หากเจ้าอยากจะโกงต่อหน้าข้า นั่นก็เป็นแค่การคิดเพ้อฝัน!”

เฉินอีกล่าวอย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อย เขาไม่เคยสนใจคนที่เหมือนหมาแมวอะไรนั่นอยู่แล้ว เขาสนใจเพียงแค่ครอบครัวของตนเองเท่านั้น

ผู้ที่กล้าเหยียดหยามครอบครัวตนเองสมควรตาย

คนที่ช่วยคนชั่วก่อกรรมทำเข็ญเหล่านี้ แม้ว่าจะมีความผิดไม่ถึงตาย แต่ก็ไม่มีทางจบได้ด้วยดี!

เขาตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด จากนั้นก้าวออกไปแล้วทุบอย่างเต็มแรง ทุบใส่หน้าฝ่ายตรงข้ามอย่างกะทันหัน จากนั้น ใบหน้าของตระกูลร่ำรวยที่ถูกทุบเปื้อนไปด้วยเลือดที่แดงฉาน คนล้วนไม่รู้จะเอ่ยคำใดแล้ว

คนผู้นั้นสับสน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

ก่อนหน้านี้เขาตั้งตารอที่จะให้อีกฝ่ายให้โอกาสพวกเขา และก่อนหน้านี้เขาเป็นคนที่ตะโกนอย่างดุเดือดที่สุด ทว่าตอนนี้เขาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ผู้คนนับไม่ถ้วนที่เฝ้าดูอยู่หนังตาพลันกระตุกเล็กน้อย

“คนผู้นี้ลงมือได้โหดเหี้ยมเสียจริง นึกไม่ถึงว่าไม่ทันไรก็ลงมือ ไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย”

“จริงดังว่า แต่ข้าชอบคนประเภทนี้ อย่างน้อยก็กล้าทำกล้ารับ ตรงไปตรงมา หากคบค้าสมาคมกับคนเช่นนี้ ก็ไม่ต้องกังวลว่าตนจะถูกแทงข้างหลัง”

คนเหล่านี้มีแนวโน้มที่จะอยู่ข้างเฉินอี

และส่วนใหญ่เป็นประชาชนคนธรรมดา

ทว่าคนในตระกูลร่ำรวยเหล่านั้นกลับหนังตากระตุกเล็กน้อย