บทที่ 345 ผู้สอดแนม

แน่ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้อย่างแน่นอน

แต่ที่น่าเสียดายก็คือ คนที่พวกเขาได้เผชิญหน้าอยู่นั้นไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นเฉินอี

ยังไม่ต้องพูดถึงความมุ่งมาดปรารถนา นิสัยใจคอ เพียงแค่ทรัพย์สมบัติที่เฉินอีมีอยู่ ก็เพียงพอที่จะทำให้แก๊งมังกรลับก้มหัว

เมื่ออยู่ต่อหน้ากองกำลังอย่างสำนักมังกรลับ ต่อให้เป็นกลุ่มอิทธิพลแก๊งมังกรดำที่เป็นอันดับหนึ่งของประเทศหยิ่งไห่ในอดีตก็ยังต้องถอยสามก้าว ดังนั้นเฉินอีจึงไม่ใส่ใจเงินทอง และผลประโยชน์อะไรนั่น

สำหรับตำแหน่งสถานะ สำหรับเฉินอีแล้วมันเป็นแค่สิ่งที่น่าขบขัน

ในความรู้สึกนึกคิดของเขา หมัดของใครใหญ่พอ ตำแหน่งสถานะของคนคนนั้นก็จะสูงส่งพอ

“ฉันจะบอกกับพวกแกเป็นครั้งสุดท้าย ไสหัวออกไปจากต้าถัง ไปจากตะวันออกซะ ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”

นี่คือคำขาดสุดท้ายของเขา

ถ้าหากคนพวกนี้ยังไม่รีบไสหัวออกไปจากต้าถังตามที่เขาบอกละก็ เช่นนั้นก็อย่าโทษว่าคนเองไม่เห็นแก่ความสำพันใด ๆ เลยแล้วกัน

ทุกคนที่หวาดผวาอยู่แล้ว วินาทีนี้ต่างก็หอบหายใจอย่างรุนแรง พวกเขาเองก็รู้ว่าเฉินอีได้มาถึงจุดที่แทบจะหมดความอดทนอยู่แล้ว หรือพูดได้แม้กระทั่งว่า ตั้งแต่ต้นจนจบเฉินอีไม่ได้มีความอดทนใด ๆ เลยสักนิด ที่ทำแบบนี้ก็เพราะคนที่ชื่อกงเถิงคนนั้นเท่านั้นเอง

“คุณเฉิน หวังว่าแกจะคิดดูเองแล้วกัน!”

“ครั้งนี้พวกเราไสหัวออกไปจากต้าถัง แต่ครั้งต่อไปแก๊งมังกรดำจะต้องส่งปรมาจารย์ยอดฝีมือที่แท้จริงออกมาอย่างแน่นอน หวังว่าพอถึงตอนนั้นแกจะยังหัวแข็งอยู่แบบนี้นะ”

ผู้มีอำนาจตัดสินใจกล่าวอย่างเยือกเย็น

เขากำลังตักเตือนเฉินอี อย่างคิดว่าเอาชนะพวกตนได้ก็เห็นว่าเป็นชัยชนะที่แท้จริงแล้ว จะต้องรู้ว่าในแก๊งมังกรดำ พวกเขาเป็นเพียงแค่ตัวละครเล็ก ๆ เท่านั้น ถ้าหากทำให้ทั่วทั้งแก๊งมังกรดำโมโหขึ้นมาจริง ๆ เป็นเหตุให้แก๊งมังกรดำส่งยอดฝีมือจำนวนมากมุ่งหน้ามาที่ต้าถังตะวันออกเฉียงใต้ มาถึงที่นี่ละก็ เช่นนั้นเฉินอีจะต้องจบเห่แน่

เมื่อฟังมาถึงตรงนี้ สมาชิกแก๊งมังกรกำคนอื่น ๆ ก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

พวกเขาก็แค่บุคคลไม่สำคัญอะไร เป็นคุณทหารเล็ก ๆ มีค่าเหมือนดังเศษฝุ่นเท่านั้น จัดการพวกเขาได้ไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร ถ้าแน่จริงก็ไปต่อกรกับทั่วทั้งแก๊งมังกรสิ!

แต่ที่อยู่เหนือความคาดหมายของพวกเขาก็คือ หลังจากที่เฉินอีได้ฟังคำพูดเหล่านี้ ไม่เพียงไม่มีท่าทีหวั่นเกรง ตรงกันข้ามกลับยกมุมปากขึ้นมาเล็กน้อย และยิ้มกล่าว: “ในเมื่อพวกแกพูดแบบนี้แล้ว งั้นก็ขอให้พวกแกไปบอกเหล่าผู้นำระดับสูงของแก๊งมังกรดำพวกนั้นด้วย บอกว่าที่นี่คืออาณาเขตของต้าถัง ไม่ก็หลบอยู่ในถิ่นธุระกันดารอย่างประเทศหยิงไห่อย่างว่าง่าย ถ้าไม่เช่นนั้นทันทีที่กล้าขัดขืนก้าวเข้ามาทำเรื่องผิดกฎหมายในตะวันออกเฉียงใต้ละก็ อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจแล้วกัน”

“ไสหัวไป!”

เขาไม่ได้พูดหรือทำตามตามความคิดของคนพวกนี้ แต่กลับหยิ่งผยองขึ้นมากกว่าเดิม อย่างน้อยคนของแก๊งมังกรดำแห่งประเทศหยิงไห่พวกนี้ก็คิดแบบนั้น

พวกเขาต่างก็ตกตะลึงอย่างสุดขีด เห็นได้ชิดว่าคนพวกนั้นไม่คิดว่าคนนี้จะยโสโอหังถึงขั้นนี้ มันช่างทำให้คนรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูกจริง ๆ ผู้คนมากมายต่างยากที่จะจินตนาการได้ แต่พวกเขาเองก็เข้าใจดี สถานการณ์ในตอนนี้ เกรงว่าถ้าหากพวกเขายังพูดต่อไป อย่าว่าแต่กลับไปขอกำลังเสริมจากผู้นำระดับสูงเหล่านั้นและกลับมาแก้แค้นเลย เกรงว่าวันนี้คงออกไปจากประตูใหญ่นี่ไม่ได้ ดังนั้นแต่ละคนต่างเปลี่ยนเป็นว่านอนสอนง่าย ไม่กล้าที่จะขัดขืนเฉินอีอีกต่อไป

หลังจากที่ได้จัดการเรื่องราวในครั้งนี้เสร็จ เฉินอีก็ได้กลับมาถึงที่พักในเวลาไม่นาน

ฉินปิงหลันเดินก้าวเท้าใหญ่ ๆ เข้ามา และเอ่ยถามด้วยใบหน้าเป็นกังวล: “เฉินอี คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?”

เธอพึ่งจะรู้ข่าวเมื่อไม่นานมานี้ ว่าเฉินอีถูกลอบทำร้ายจากพวกชาวต่างชาติ ฉินปิงหลันในตอนนั้นเป็นกังวลแทบตาย ต่อให้คนอื่นบอกกับเธอว่าเฉินอีไม่ได้เป็นอันตรายใด ๆ โดยเฉพาะพวกมังกรเขียวยิ่งได้สาบานกับเธอว่า อาศัยความสามารถของเฉินอี โลกกว้างใหญ่ไพศาล ยากที่จะหาคู่ต่อสู้ แต่ฉินปิงหลันก็ยังเป็นกังวลมากอยู่ดี กลัวว่าจะเกิดอะไรไม่ดีขึ้นกับเฉินอี

ในหัวใจของเฉินอีเองก็รู้สึกอบอุ่น