บทที่ 347 หวาดระแวง

เฉินอีมองคนที่อยู่ตรงหน้าคนนี้อย่างเฉยชา และเอ่ยถามประโยคนี้ออกมาอย่างเรียบ ๆ

เขาได้คิดอย่างเข้าใจแล้ว จะต้องเป็นคนที่อยู่ตรงหน้าคนนี้บอกฉินปิงหลันเรื่องที่เฉินอีถูกลอบทำร้ายแน่ ส่วนมีจุดประสงค์อะไรนั้น เฉินอีก็ไม่ทราบ และคร้านที่จะไปทำความเข้าใจกับมัน

ถึงยังไงไม่ว่าใครกล้าเข้าใกล้คนในครอบครัวภรรยาของตัวเอง โดยเฉพาะพวกที่แอบวางแผนคิดร้าย เฉินอีจะไม่ไว้หน้าอย่างเด็ดขาด

“บอกฉันมาดี ๆ ที่พวกเธอคอยสอดแนมฉัน สิ้นสุดลงหรือยัง?”

วินาทีนี้ คนสวมเสื้อสเวตเตอร์คนนี้อดไม่ได้ที่จะหัวใจเต้นรัว

เขาสามารถสัมผัสได้ว่าเฉินอีคนนี้อันตรายจนเกินไป

ตอนที่เขาได้รับภารกิจนี้มา เดิมคิดว่าเป็นการสอดแนมบุคคลใหญ่โตระดับสูงของบางแห่งเท่านั้นเอง

บางทีในสายตาของคนทั่วไป บุคคลใหญ่โตเหล่านี้สูงส่งดั่งฟ้า แต่ในสายตากลุ่มมังกรของพวกเขากลับไม่นับอะไร

เพราะกลุ่มมังกรเป็นองค์กรประเภทที่ปฏิบัติการตามคำสั่ง เมื่ออยู่ต่อหน้าสวรรค์ ต่อให้เป็นเทพก็ต้องเชื่อฟังอย่างว่าง่าย นับประสาอะไรกับบุคคลใหญ่โตในที่แห่งหนึ่งเท่านั้น

ต่อให้เป็นขุนนางบริหารท้องถิ่น ก็สามารถกดหัวบุคคลใหญ่โตระดับสูงได้ และยังสามารถทำได้อย่างง่ายดาย

คนสวมเสื้อสเวตเตอร์ถึงแม้จะไม่ได้เป็นขุนนางบริหารท้องถิ่นอะไร แต่เขาเป็นคนที่ทางราชสำนักส่งมา ถ้าพูดถึงอำนาจละก็อยู่เหนือขุนนางบริหารท้องถิ่นพวกนี้อย่างแน่นอน ดังนั้นเขาไม่เคยจะเห็นบุคคลใหญ่โตระดับสูงอะไร เฉินอีผู้นำแห่งตะวันออกเฉียงใต้อยู่ในสายตามาก่อน

แต่ว่าตอนนี้พอคิดดูแล้ว เหมือนว่าเรื่องราวจะอยู่เหนือการคาดหมายของเขาอยู่บ้าง

คำพูดและการกระทำของเฉินอีคนนี้ ไม่ได้ให้ความสำคัญกับกลุ่มมังกรเลยสักนิด

ถ้าหากเฉินอีเป็นแค่ประชาชนคนธรรมดา ก็พอจะให้อภัยได้บ้าง เพราะคนไม่รู้ย่อมไม่ผิด

แต่เฉินอีที่อยู่ตรงหน้าคนนี้อย่างน้อยก็เป็นบุคคลใหญ่โตในพื้นที่หนึ่ง ไม่มีทางที่จะไม่รู้ว่ากลุ่มมังกรมีการดำรงอยู่เช่นไร ในเมื่อเฉินอีคนนี้ทราบดีถึงฐานะและอิทธิพลของกลุ่มมังกร เช่นนั้นก็ควรกลัวถึงจะถูก ทำไมถึงยังมีท่าทางสบาย ๆ แบบนี้อยู่ได้อีก

เขาคิดไม่เข้าใจเลยจริง ๆ

แน่นอน คนอื่น ๆ ไม่จำเป็นต้องมาครุ่นคิดให้เข้าใจ เพียงแค่กล่าวอย่างเรียบ ๆ : “นี่แก อย่าคิดว่าตัวเองพอมีฝีมืออยู่บ้าง ก็หยิ่งยโสโอหังเพราะถือว่าตนมีความรู้ความสามารถ”

“เฉินอี ฉันเคยทำความเข้าใจแกมาก่อน เมื่อก่อนแกเป็นคนที่มีความสามารถมากมายจริง ๆ เป็นประธานคนก่อนของตระกูลเฉินแห่งเมืองหู้ เกือบจะได้กลายเป็นผู้นำตระกูลที่อายุน้อยที่สุดของตระกูลเฉิน”

“แต่ต่อมาแกได้กลายเป็นลูกชายที่ถูกทอดทิ้ง มาตอนนี้แกต้องการที่แก้แค้นสังคมสินะ พูดตามตรงฉันก็เห็นใจกับสิ่งที่แกได้เผชิญมาเหมือนกัน แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าฉันเห็นด้วยกับพฤติกรรมเอาคืนสังคมของแก!”

เขาพูดถ้อยคำเหล่านี้ออกมาอย่างจริงจัง เป็นที่ประจักษ์ว่าเขาได้มีการตัดสินใจบางอย่าง และหลังจากที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ เฉินอีก็ต้องหัวเราะขึ้นมา

“แก้แค้นสังคม?”

“กลุ่มมังกรของพวกแกประเมินฉันว่าเป็นแบบนี้งั้นเหรอ?”

เข้าหัวเราะ แต่ความจริงแล้วค่อนข้างที่จะผิดหวัง

กลุ่มมังกรเป็นหน่วยงานลึกลับของตระกูลขุนนางแห่งต้าถัง แน่นอนว่าจะต้องอยู่ในระดับที่สูงส่ง อย่างน้อยเฉินอีในเมื่อก่อนเห็นว่าเป็นแบบนั้น และก็ควรจะเป็นแบบนั้น แต่มาวันนี้ดูแล้ว ระดับของกลุ่มมังกรนี้ต่ำมาก แม้แต่การคาดวิเคราะห์ในระดับพื้นฐานก็ไม่มี

“นายหมายความว่ายังไง!”

เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนั้นได้ฝังออกถึงการเยาะเย้ยของเฉินอีที่แฝงอยู่ข้างใน ทันใดนั้นก็โมโหเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมา