บทที่ 353 เฝิง โจ เยว่สามตระกูล

หัวคิ้วของเซียวเทียนหู่ยกขึ้นเล็กน้อย

เพราะเขาได้เห็นคนจำนวนมากจู่โจมเข้ามา แต่ละคนต่างมีท่าทางดุร้าย ยโสโอหัง คนพวกนี้เหมือนกับได้ม้วนเอาสนามรบมาครึ่งสนาม ไม่ใช่สิ่งที่ลูกน้องที่ไม่มีประสบการณ์ อยู่แต่ในเมืองเล็ก ๆ ที่มีชื่อว่าเมืองฉือแห่งนี้มาครึ่งค่อนชีวิตจะสามารถทัดเทียมได้

แต่ก็ไม่มีทางที่เขาจะก้าวถอยหลังสักก้าว

อดีต เขาจะไม่สนใจก็ได้

แต่ในเมื่อได้ติดตามเฉินอี ทำงานให้กับบอสแล้ว เช่นนั้นเซียวเทียนหู่ก็รู้ว่าตัวเองจะต้องทำหน้าที่ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาให้ดีที่สุด

ในเมื่อพวกแกไร้คุณธรรม ก็อย่าหาว่าฉันแล้งน้ำใจแล้วกัน

“ตึก ๆ ๆ!”

มือดีจำนวนมากพุ่งเข้ามา แต่ละคนต่างมีท่าทางดุร้าย ทำให้คนรู้สึกยากที่จะจินตนาการ

พวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีเหมือนกัน เพราะสำหรับใครหลายคนแล้ว แม้ว่าคนฝีมือของคนพวกนี้จะไม่แข็งแกร่งสักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้อ่อนแอ โดยเฉพาะยังมีจำนวนมาก และได้เผชิญหน้าเข้ากับกลุ่มคนที่บุกเข้ามาพวกนั้น

คราวนี้ คนนับไม่ถ้วนต่างก็เปลือกตากระตุกขึ้นมา

พระเจ้า นี่มันชักจะอยู่เหนือการบรรยายเกินไปแล้ว

พวกคนใหญ่คนโตที่มาจากแต่ละเมืองใหญ่ในดินแดนตะวันออกเฉียงใต้พวกนี้ต่างก็อดไม่ได้ที่จะเปลือกตากระตุกขึ้นมา

เดิมทีพวกเขาคิดว่ากองกำลังใต้ดินของเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งคงไม่มีรากฐานลึกล้ำอะไร อย่างมากก็แค่พวกอันธพาลไม่กี่ร้อยพันคนเท่านั้นเอง

ตอนนี้ดูแล้ว กลับมีเป็นหลายพันคน จนเกือบจะถึงหมื่น

แม่ง ทั่วทั้งเมืองฉือ รวม ๆ แล้วก็มีพลเมืองอยู่แค่ไม่กี่แสนคน พวกแกกลุ่มเสือฟ้าไปเอานักเลงมาจากไหนมากมายแบบนี้?

หารู้ไม่ว่า ในปีที่ผ่านมากลุ่มเสือฟ้าเติบโตอย่างต่อเนื่อง และภายใต้การช่วยเหลือของมังกรเขียวยังได้รับคนเข้ามาจากที่อื่นอีกไม่น้อย

อย่าว่าแต่เกือบหมื่นคนเลย ต่อให้เป็นสองหมื่นสามหมื่นคนก็ไม่น่าแปลกใจ

เนื่องจากคนจำนวนมาก ต่างได้เคยทำงานให้กับเฉินอีมาก่อน เพียงแต่ภายหลังเฉินอีถูกทำร้ายและขับไล่ออกจากตระกูลเฉินแห่งเมืองหู้ถึงได้สลายหายตัวไป ตอนนี้เฉินอีได้กลับมาอีกครั้ง เป็นธรรมดาที่คนพวกนี้ จะไม่ปล่อยให้โอกาสดีแบบนี้หลุดลอยไป

เอ่ยถามใต้หล้า มีลูกผู้ชายคนไหนที่ไม่อยากประสบความสำเร็จในชีวิตบ้าง

แต่ว่าครอบครัวยากจนยากที่จะให้กำเนิดบุตรผู้สูงศักดิ์ ดังนั้นพวกขาล้วนต้องการโอกาส และการทำงานให้กับเฉินอีที่เป็นลูกชายที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลร่ำรวย นับว่าเป็นโอกาสเดียวของพวกเขาในตอนนี้ ดังนั้นผู้คนจำนวนมากจึงได้มารวมตัวกัน ต่างก็สู้เพื่ออนาคตของตัวเอง และลูกหลานในภายภาคหน้า

เซียวเทียนหู่เองก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นก็มองพวกคนที่อยู่ห่างออกไปพวกนั้นอย่างเงียบ ๆ ละกล่าวอย่างเย็นชา: “คราวนี้ พวกคุณยังมีอะไรจะพูดอีก”

“......”

คราวนี้คนพวกนั้นต่างก็งงงัน

พวกเขาไม่มีใครคิดเลยว่าเรื่องราวจะดำเนินการมาในทางนี้ ตอนนี้เหมือนว่าฝ่ายตัวเองจะตกเป็นเบี้ยล่าง จนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรไปชั่วขณะ

เพราะผู้คนมากมายต่างก็ว่าตัวเองมีรากฐานที่ลึกล้ำมากพอ มาที่เมืองเล็ก ๆ อย่างเมืองฉือ นั่นเป็นการลดตัว ถือเป็นการลดคุณค่าของตัวเอง คนของที่นี่ควรที่จะเกรงอกเกรงใจพวกเขา หรือแม้กระทั่งยกย่องเยินยอ

แต่ตอนนี้ดูแล้ว เรื่องราวเหมือนจะไม่ได้ดำเนินการไปตามที่พวกเขาคาดการเอาไว้ แต่กลับทำให้พวกเขาต้องตกอยู่ในสภาวะที่อันตรายกว่าเดิม

ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน บรรยากาศทำให้คนพูดไม่ออกเป็นอย่างยิ่ง

ส่วนเซียวเทียนหู่นั้นก็ยิ้มเยาะ