บทที่ 392 ฝีมือของเฉินอี

สำหรับคนส่วนใหญ่ในขณะนี้ หลายคนยังไม่รู้ว่าสถานการณ์นี้เป็นยังไงกันแน่

แน่นอนว่าพวกเขาไม่มีความคิดอย่างอื่น

ยังไงซะเฉินอีได้ทำเพื่อพวกเขาขนาดนี้แล้ว ถ้าพวกเขายังคงกลัวหัวหดต่อไป ก็ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์คนหนึ่งพึงกระทำแล้ว

เมื่ออารมณ์พลุ่งพล่านมาถึงจุดนี้ หลายคนหรี่ตาลง กลัวว่าจะทำให้เกิดปัญหาใหญ่ขึ้นกว่าเดิม

หน่วยยุทธ์ก็กังวลมากเหมือนกัน

พวกเขาคิดจะกวาดล้างดินแดนตะวันออกเฉียงใต้ทั้งหมดและเริ่มต้นใหม่ แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะฆ่าผู้ต่อต้านทั้งหมดในดินแดนตะวันออกเฉียงใต้

อีกอย่างคนเหล่านี้มีความสามารถที่แท้จริง เทียบกับบางส่วนของผู้ต่อต้านขยะในดินแดนตะวันออกเฉียงใต้ เห็นได้ชัดว่าใช้คนพวกนี้จะมีประโยชน์มากกว่า

แต่ช่วยไม่ได้ คนเหล่านี้ไม่ยอมเชื่อฟังคำพูดของพวกเขาเลย หมดคำพูดจะสื่อสารด้วยจริงๆ

แน่นอนว่าพวกเขาก็เข้าใจจุดนี้อย่างลึกซึ้ง

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้มากกว่านี้จะกลายเป็นเรื่องตลกระหว่างประเทศ

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เดิมพันกันหน่อย ฉันก็อยากจะเห็นว่าเจ้าพวกนี้จะยืนหยัดได้นานแค่ไหน"

สายตาของพวกเขาทุกคนวูบไหว ยิ่งนานยิ่งรู้สึกว่าคนตรงหน้าพวกนี้หมดทางจะเยียวยา แน่นอนว่าพวกเขายิ่งอยากให้คนเหล่านี้ทนไม่ไหวไวขึ้นเรื่อยๆ

แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าพวกเขามีละคน

ด้วยความคิดนี้ ผู้คนจำนวนมากยิ้มมุมปาก แต่--

"หัวเราะอะไรวะ ขี้เหร่เป็นบ้า"

คำพูดของหงส์แดงส่งผลให้ทุกคนในที่นี้เก๊กไม่อยู่อีกต่อไป

ก่อนหน้านี้คนจากค่ายตะวันออกเฉียงใต้ยังตึงเครียดกันอยู่มาก เพราะพวกเขาเครียดมาก แต่พอเจอแบบนี้ ชั่วพริบตาเดียวพวกเขาก็ไม่ตึงกันอีกต่อไป แต่ละคนหัวเราะลั่น

ช่วยไม่ได้ เพราะสิ่งที่หงส์แดงพูดมีเหตุผลเกินไป

ท่าทางแค่นหัวเราะของแต่ละคนไม่น่ามองเลยสักนิด ขี้เหร่มากจริงๆ

แต่หลังจากเวลาผ่านไปเรื่อยๆ คนส่วนใหญ่ต่างพยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาก็รู้สึกว่าคนตรงหน้าเหล่านี้หมดคำจะพูดจริงๆ

คิดจริงๆเหรอว่าพวกเขาจะยอมแพ้

หรือคนพวกนี้คิดจริงๆว่าตัวเองชนะแน่ๆ

ต่อให้พวกเขาต้องแหลกลาญ ก็ต้องสอนให้เจ้าพวกที่ทำตัวสูงส่งได้รู้เหตุผลข้อหนึ่ง นั่นก็คืออย่าได้รังแกคนซื่อ

พวกเขาล้วนเป็นกลุ่มคนที่ดูสูงส่ง แต่แท้จริงแล้วน่าสงสารสุดๆ

อยากจะทำบางอย่างเพื่อดินแดนตะวันออกเฉียงใต้สุดชีวิตเพื่อกอบกู้ตลาดตะวันออกเฉียงใต้ ให้ประชาชนในดินแดนตะวันออกเฉียงใต้ได้มีชีวิตที่ดีกว่าเดิม แต่ไม่คิดเลยว่าเรื่องราวจะดำเนินมาถึงตรงนี้ หมดคำจะพูดจริงๆ

พวกเขายิ่งคิดยิ่งกระจ่าง นั่นก็คือตอนนี้มีแต่ต้องเริ่มดำเนินการเท่านั้น มิฉะนั้นจะกลายเป็นเรื่องตลกมหันต์

และหลังจากที่คิดมาถึงตรงนี้ คนจำนวนนับไม่ถ้วนพากันส่ายหัว

พวกเขามีความตั้งใจในการพลีชีพแล้ว แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่อาจบอกลาครอบครัวด้วยตัวเอง

พวกเขาล้วนเริ่มจากคนธรรมดาและก้าวหน้าไปจนถึงทุกวันนี้ ไม่มีคนไหนที่มาจากตระกูลรุ่งเรืองเลย ดังนั้นความผูกพันที่พวกเขามีต่อประชาชนจึงลึกซึ้งถึงขีดสุด และด้วยเหตุนี้ พวกเขาถึงเกิดความคิดอย่างเช่นตอนนี้

ต้องชนะ

พวกเขามีแต่ต้องชนะเท่านั้น

เฉินอีพึงพอใจมาก เขาหันไปมองคนที่มาโวยวายขอเงินและเอ่ยเรียบๆ "ฉันยังยืนยันคำเดิม ฉันให้เงินกับนายได้ แต่นายเหลือชีวิตมารับมั้ยต้องดูความสามารถของนายเอง"