บทที่ 393 ฉันต้องการพบจักรพรรดิเหยาเจ๋อ

ที่ตรงนั้นเงียบสงัด

คนมากมายตากระตุกเล็กน้อย

เพราะคนส่วนใหญ่ในพวกเขารู้กฎข้อหนึ่งดี นั่นก็คือตอนนี้มีโอกาสเดียวที่ไปจากที่นี่ได้

นั่นก็คือพยายามควบคุมทั้งหมดที่นี่สุดความสามารถ จะยอมให้พวกเฉินอีมีโอกาสได้พัฒนาไปกว่านี้ไม่ได้เด็ดขาด

แต่พวกเขาไม่คิดเลยว่าเรื่องจะดำเนินมาถึงขั้นนี้ ไม่รู้จะพูดหรือทำอะไรต่อไปจริงๆ

“พวกนาย สมควรตายจริงๆ”

ก่อนผู้อาวุโสเยี่ยนไป น้ำเสียงและสายตาเคียดแค้นถึงขีดสุด

เขาเคยเป็นบุคคลสูงส่ง บัดนี้กลับตกต่ำถึงเพียงนี้ ไม่ว่าจะเป็นใครก็รับไม่ได้

แน่นอน คนส่วนใหญ่ในพวกเขาก็รู้ว่าสำหรับคนอื่นๆ มีแต่ใช้ประโยชน์จากทุกอย่างในเวลาที่สั้นที่สุดถึงจะจัดการให้เกิดภาพนี้ขึ้นมาได้ อย่างน้อยก็ต้องเอาตัวรอดจากกรมการคลังให้ได้ก่อน

เมื่อความคิดนี้งอกเงยขึ้นมา ชั่วขณะนั้นมีคนไม่น้อยตากระตุก

พวกเขารู้สึกได้ถึงบางอย่างลางๆ แต่ก็เหมือนไม่รู้สึกถึงอะไรเลย

และก็เป็นเช่นนั้นจริง

แม้ว่าพวกเขาสังเกตเห็นว่าคนใหญ่คนโตจากกรมการคลังมานี่ แต่ก็ไม่ทันสังเกตว่าสายตาที่คนเหล่านี้มองเฉินอีแฝงแววนอบน้อม

มีเพียงซูจ้าวหลงที่เห็น แน่นอนว่าเขารู้ตัวตนที่แท้จริงของเฉินอีอยู่แล้ว จึงไม่แปลกใจกับเรื่องนี้เท่าไหร่ กลับยกมุมปากขึ้นกว่าเดิม ไม่เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ

"แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ฉันอาจต้องทำอะไรบางอย่าง"

สำหรับคนส่วนใหญ่ในที่นี้ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าหากจะขัดขืนตอนนี้ ก็ไม่มีโอกาสแล้ว

คิดมาถึงตรงนี้ คนเหล่านี้ก็พอจะเข้าใจแล้วว่าการใหญ่ของพวกเขาคงจะไร้ประโยชน์แล้ว

เวลาเดินต่อไปเรื่อยๆ ผู้คนจำนวนมากสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะก้าวยาวๆออกไปข้างนอก

ในที่สุดเรื่องนี้ก็สิ้นสุดลงแล้ว

เฉินอีก็คิดจะไปจากที่นี่ แต่ก่อนไปมีสิ่งหนึ่งที่ต้องทำ

"ฉันต้องการพบจักรพรรดิเหยาเจ๋อ"

เมื่อเฉินอีพูดเช่นนี้ สีหน้าคนทั้งหมดเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก

ตอนแรกคนเหล่านี้ยังมีท่าทีค่อนข้างพอใจ คิดว่าสถานการณ์ถูกกำหนดไว้แล้ว แต่ดูจากตอนนี้เหมือนว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างที่เห็น

เจ้าเฉินอีดูเหมือนจะมีความแค้นต่อกองกำลังตำหนักมังกรไม่น้อย มิฉะนั้นคงไม่ทำให้ทุกสิ่งต้องมาถึงขนาดนี้

แต่พวกเขาไม่รู้จักเฉินอี แล้วเจ้านี่มามีความแค้นกับฝ่ายตัวเองได้ยังไง?

ซูจ้าวหลงเองก็ฉงน แต่ก็ยังพูดต่อไป "ให้ท่านเฉ่าออกมาหน่อยเถอะ"

ท่านเฉ่าที่เขาพูดถึงก็คือจ้าวแห่งกองกำลังตำหนักมังกรรุ่นแรก คนส่วนใหญ่กังวลกันหมด พวกเขารู้สึกอย่างลึกซึ้งว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างที่พวกเขาคิดซะแล้ว

"ช่างเป็นกลุ่มคนที่สมควรตายเสียจริง"