บทที่ 408 พวกเราหย่ากันเถอะ

เฉินอีไม่เคยสนใจคนที่อยู่ต่อหน้าเขาพวกนี้

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นคนของตระกูลฉิน แต่สิ่งที่คนพวกนี้ทำออกมามันเลวร้ายมาก และอุปนิสัยของพวกเขาก็แย่มาก

สำหรับคนพวกนี้ เขาแทบไม่อยากสนใจเลยแม้แต่นิดเดียว และต้องการพาฉินปิงหลันออกไปจากที่นี่ทันที แต่บางคนกลับไว้หน้าแล้วกับไม่รู้จักเกรงใจ

“ไม่ได้ พวกเธอจากไปไม่ได้!”

หลิวฟางเป็นคนแรกที่ก้าวออกมา เธอมองไปที่ฉินปิงหลันอย่างอ้อนวอนและพูดว่า "ฉินหลันเอ้ย พวกเราผิดไปแล้ว เธอก็เห็นแก่คุณแม่ มอบบริษัทให้กับน้องชายของเธอเถอะ"

“น้องชายของเธอเขาต้องการสิ่งเหล่านี้ ไม่อย่างนั้นชีวิตที่เหลือของเขาก็จะจบอย่างสิ้นเชิง”

ก่อนหน้านี้หลิวฟางยังใช้ท่าทีของแม่ยายมาออกคำสั่งเฉินอี แต่ภายหลังเธอถึงพบว่า วิธีนี้แทบไม่มีประโยชน์อะไรเลยสักนิด ดังนั้น ตอนนี้เธอจึงทำได้แต่ถอยแล้วตั้งหลักใหม่ ได้แต่ใช้แผนสายสัมพันธ์มาคุยกับฉินปิงหลันเท่านั้น

ทำให้ฉินปิงหลันเงียบไปพักหนึ่ง

ต้องบอกว่า ยังไงนี่ก็คือคุณแม่ของเธอ ฉินหวยจือก็เป็นน้องชายแท้ๆของเธอด้วย ถ้าจะบอกว่าเธอไม่ใจอ่อนเลยสักนิด เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ในเมื่อเธอก็ไม่ได้เป็นเครื่องจักรเลือดเย็น

เมื่อหลิวฟางเห็นความลังเลใจของฉินปิงหลัน ก็รีบพูดทันทีว่า "ปิงหลันเอ้ย เธอดูสิ พวกเราต้องการแค่ฉินซื่อกรุ๊ปทั้งหมด และให้น้องชายของเธอเป็นผู้บริหารระดับสูงในกองทุนมูลนิธิโตว๋โนว่ เป็นงานว่างก็พอ ก็แค่ต้องการตำแหน่งเฉยๆปกติก็รับส่วนแบ่งเงินปันผลบ้าง เธอคิดว่าไง?"

"..."

ตอนนี้ฉินปิงหลันตั้งสติกลับมา

เธอเกือบจะโดนแม่หลอกอีกครั้ง

“แม่คะ ฉันขอย้ำเป็นครั้งสุดท้ายว่ากองทุนมูลนิธิโตว๋โนว่ไม่ใช่ของฉัน นั่นเป็นบริษัทของเฉินอี ฉันไม่สามารถเอาหยาดเหงื่อแรงกายของเฉินอีมาให้พวกคุณล้อเล่นได้”

“ถ้าแม่ยังจะต้องการใช้ความรักความผูกพันมาเล่นเกมก็แสดงต่อไป แต่ฉันจะไม่หลงกลคำพูดของพวกคุณแม้แต่ประโยคเดียว พวกคุณก็ไม่ต้องมาขอร้องฉันอีก เพราะฉันจะไม่มีวันเห็นด้วยเด็ดขาด”

หลังจากพูดจบฉินปิงหลันก็สะบัดมือของหลิวฟางและเดินจากไปอย่างเฉียบขาด ทำเอาหลิวฟางดุด่าด้วยความโกรธจัด "ฉินปิงหลัน นังโสเภณี แม่เลี้ยงดูเธอไร้ประโยชน์จริงๆ เธอคือสุนัขจิ้งจอก เธอมีปัญญาความสามารถแน่จริงก็ไม่ต้องกลับมาบ้านตลอดชีวิต!”

พูดจบก็พูดกับฉินต้าเจียงอย่างโกรธจัด "นี่ก็คือลูกสาวที่ดีที่คุณเลี้ยงมา ฉินต้าเจียงถ้าคุณไม่ไปพูดให้ลูกสาวโสเภณีของคุณคนนี้ให้ยินยอมละก็ พวกเราก็หย่ากัน!"

หลิวฟางคนนี้ก็เด็ดขาดมาก ต้องการให้ฉินต้าเจียงใช้แผนสายสัมพันธ์ เธอรู้ว่าฉินปิงหลันอาจไม่ให้ความสำคัญตัวเอง แต่กลับให้ความสำคัญกับฉินต้าเจียงพ่อคนนี้ และฉินต้าเจียงก็เป็นคนที่รักหน้ารักตาที่สุด ถ้าเป็นเพราะเหตุนี้แล้วต้องหย่ากันฉินต้าเจียงจะต้องไม่เห็นด้วยอย่างเด็ดขาด เช่นนั้นแล้วเขาต้องไปเกลี้ยกล่อมฉินปิงหลันอย่างแน่นอน

และด้วยความสำคัญที่ฉินปิงหลันมีต่อฉินต้าเจียง เธอต้องรับปากฉินต้าเจียงอย่างแน่นอนนั่นก็คือข้อเรียกร้องเล็กๆ น้อยๆ ของตัวเองแค่นี้ไม่มากเกินไปเลย

แต่ว่า!

“ผมทนคุณมามากพอแล้ว ในเมื่ออยากจะหย่า งั้นก็หย่าเถอะ”

ฉินต้าเจียงถ้าคำพูดไม่ทำให้ตกใจ ถึงตายก็ไม่ยอมเลิกลา เดิมทีทุกคนในตระกูลฉิน ยังรอดูการแสดงดีๆกันอยู่ ถือโอกาสให้ครอบครัวหลิวฟางออกหน้า พวกเขาก็จะได้ประโยชน์มากมายเช่นกัน กลับคิดไม่ถึงว่าสุดท้ายฉินต้าเจียงจะพูดประโยคดังกล่าวออกมา ทำให้หัวใจกระตุก

ดวงตาของหลิวฟางเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึง เธอชี้ไปที่ฉินต้าเจียงตะโกนด่าว่า "ฉินต้าเจียง คุณก็จะเลิกกับฉันด้วยใช่มั้ย?"

“ผมบอกแล้วไงว่า ผมทนคุณมามากพอแล้ว หลายปีมานี้คุณต้องการอะไรผมก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อมอบให้คุณ แต่คุณไม่ควรที่จะทำร้ายลูกสาว!”