บทที่ 407 พวกคุณมีบุญคุณกับผมเหรอ

การกระทำขององครักษ์หงส์แดง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคือการเทอ่างน้ำเย็นลงบนหัวของคนตระกูลฉิน ทุกคนต่างตกตะลึงตาค้าง

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาคิดไม่ถึงเฉินอีจะปล่อยให้คนนอกมาจัดการกับคนในครอบครัวตัวเอง ซึ่งเป็นเรื่องที่เกินความคาดหมายของคนทุกคนอย่างมาก

“อันที่จริง พวกคุณก็ไม่จำเป็นต้องคิดว่ามันเกินความคาดหมายหรอกนะ ในเมื่อพวกคุณเป็นคนใจร้ายก่อน ถ้างั้นก็อย่าโทษที่ผมไม่ยุติธรรม”

เฉินอีพูดเบา ๆ

แต่ท่านย่าฉินกลับไม่พอใจ

“เฉินอี คุณใจกล้ามากนะ ยังไงฉันก็เป็นหลักผู้หลักผู้ใหญ่ของคุณ หวยจือยังไงก็เป็นพี่ชายของเมียคุณ สุดท้ายคุณถึงกับปล่อยให้คนนอกมารังแกพวกเรา คุณ คุณทำให้ฉันผิดหวังมากจริงๆ!”

“ใช่ เฉินอี สิ่งที่คุณทำในครั้งนี้มันเกินไปจริงๆ ถึงแม้ว่าหวยจือจะให้อภัยคุณ แต่พวกเราไม่มีวันให้อภัยคุณเด็ดขาด!”

สำหรับเรื่องนี้ เฉินอีอดที่จะหัวเราะเสียงดังออกมาไม่ได้

“ผม ต้องการความเข้าใจจากพวกคุณตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

“ได้โปรดอย่าปิดทองบนใบหน้าของตัวเองอีกเลย ได้ไหม?”

เฉินอีรู้สึกว่ามันน่าขำจริงๆ

เดิมทีตัวเขาก็ไม่เคยสนใจคนในตระกูลฉินเหล่านี้ ตามหลักเหตุผล คนเหล่านี้ขอเพียงมีแววตาก็สามารถมองออก แต่สุดท้ายแล้วกลับพูดเรื่องไร้สาระและเรื่องแบบนี้ออกมาได้ ทำให้เขารู้สึกว่ามันน่าขำจริงๆ

สำหรับเรื่องนี้ ท่านย่าฉินและคนในตระกูลฉินก็อ้าปากค้าง แต่กลับพูดไม่ออกสักคำเป็นเวลานาน ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าที่ชื่อเฉินอีคนนี้ ถึงแม้ว่าในนามเขาจะเป็นลูกเขยของตระกูลฉิน แต่ใจของเขากลับไม่เคยอยู่ฝั่งพวกเขาเลย

"เฉิน เฉินอี ฉันจะให้โอกาสคุณอีกครั้ง จัดการผู้หญิงคนนี้ซะ มิฉะนั้นคุณก็อย่าคิดที่จะก้าวเข้ามาในตระกูลฉินของเราอีกตลอดไป!”

เวลานี้หลิวฟางได้เปิดปากพูด เธอจำเป็นต้องพูดแทนคนในตระกูลฉิน ในเมื่อพวกเขาล้วนมีเป้าหมายเดียวกัน และคนอื่นๆ ก็พูดออกมาด้วยความขุ่นเคือง ถ้าหากเฉินอีไม่สามารถจัดการได้อย่างเป็นกลาง ถ้างั้นพวกเขาก็จะมีจังหวะจัดการเฉินอี

ก็เป็นเวลานี้เอง เปลือกตาของทุกคนต่างก็กระตุกเล็กน้อย และพวกเขารู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ถ้าให้พวกเขาพูดอะไรออกมา พวกเขากลับไม่สามารถพูดอะไรได้ สรุปแล้ว พวกเขายังคงเป็นกลุ่มขยะเหมือนกับอดีต

กลุ่มขยะแก่ๆและกลุ่มขยะเด็กๆ ไม่เพียงแต่เป็นขยะ แต่ยังเป็นกลุ่มคนที่ไม่มีบรรทัดฐานเลยแม้แต่น้อย สำหรับคนเหล่านี้ เฉินอีไม่เคยมีความเมตตาใดๆทั้งสิ้น

ยิ่งกว่านั้น!

“ในมุมมองของผม พวกเขาถึงจะเป็นคนในครอบครัวและเป็นญาติของผม สำหรับพวกคุณ หึหึ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากเห็นพวกคุณเหมือนคนในครอบครัวและญาติ เพียงแต่ในกลุ่มพวกคุณส่วนใหญ่ก็ไม่เอาไหนจริงๆ ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วพวกคุณไม่ควรที่จะมาโทษผมไม่ใช่เหรอ?”

รอยยิ้มที่มุมปากของเขายิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ และความหมายนั้นก็ชัดเจนอยู่แล้ว

“ผมไม่เคยคิดจะสร้างปัญหาทำอะไรกับคุณ แต่ถ้าหากคุณคอยแต่บีบบังคับละก็ ถ้างั้นก็อย่าโทษที่ผมไม่เกรงใจ”

“แน่นอน สิ่งที่ผมสนใจมากกว่านั้นไม่ใช่จจุดนี้ แต่ตอนนี้คุณ ทำไมคุณถึงต้องการทำบางสิ่งให้สำเร็จในเวลาอันสั้นที่คนธรรมดาทั่วไปแค่คิดยังไม่กล้าคิด ทำไมคุณถึงได้ใจกล้าขนาดนี้”

กับเรื่องนี้ เฉินอีก็ค่อนข้างอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน

ก่อนหน้านี้พฤติกรรมของเขาเคยเผยออกมาโดยไม่ต้องสงสัย เป็นไปไม่ได้ที่จะยืนเคียงข้างตระกูลฉิน พูดตามเหตุผล คนพวกนี้ก็ตระหนักรู้ดี แต่ทำไมการกระทำถึงได้ทำให้คนรู้สึกว่า พวกเขายังไงช้าเร็วก็คงมาเข้าข้างตัวเอง